Τετάρτη 12 Δεκεμβρίου 2012

Ευτυχώς δεν προλάβαμε να συγκυβερνήσουμε με τον Καμένο

Του Πάσχου Λαζαρίδη.
Όσα τραγελαφικά συμβαίνουν με τους Ανεξάρτητους Έλληνες τα τελευταία εικοσιτετράωρα, έχουν εξαιρετική σημασία για την ...Αριστερά. Παρέχουν επίσης χρήσιμα διδάγματα για το τι μπορεί να γίνει μετά το μνημόνιο και από ποιους.

Δεν πάει πολύς καιρός από τότε που με αφορμή τη μετάλλαξη της “αριστερής κυβέρνησης” σε “κυβέρνηση εθνικής και κοινωνικής σωτηρίας”, κύκλοι του ΣΥΡΙΖΑ με προεξάρχοντα τον επικεφαλής του, άνοιξαν διάπλατα τις πόρτες σε ενδεχόμενο συγκυβέρνησης με τους ΑΝΕΛ και όχι μόνο.
Ας μην ανοίξουμε το θέμα του προγράμματος, της πολιτικής και της ιδεολογίας του κόμματος Καμένου. Ας αφήσουμε δηλαδή την αριστερή κριτική σε ένα κόμμα πατριδοκάπηλο, που στο όνομα ενός εθνικού διαπραγματευτικού τσαμπουκά, πασχίζει να κρύψει τις αναγκαίες εθνικές και ταξικές ανατροπές του μεταπολιτευτικού πλαισίου, και να προστατέψει εν τέλει το κεφάλαιο και τις σχέσεις εξάρτησης.

Απόφαση Κεντρικής Συντονιστικής Επιτροπής ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α., 7/12/2012

ΑΠΟΦΑΣΗ ΚΣΕ 07.12.2012

1. Η ψήφιση του τρίτου μνημονίου και η συμφωνία του Eurogroup της 26ης Νοεμβρίου 2012 έρχονται να ολοκληρώσουν το έγκλημα που συντελείται ενάντια στους εργαζόμενους και τη χώρα. Επιβεβαιώθηκε ότι ο δρόμος των μνημονίων και των βάρβαρων μέτρων στο όνομα της επόμενης δόσης των δυσβάσταχτων δανείων είναι καταστροφικός.
Με την απόφαση αυτή επιβάλλεται καθεστώς επιτροπείας που όμοιό του είχε να επιβληθεί από την περίοδο του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου. Τα νέα δάνεια θα τροφοδοτήσουν τον «κλειστό λογαριασμό» των τραπεζιτών και των διεθνών τοκογλύφων. Επιβάλλεται γενικό ξεπούλημα της δημόσιας υπηρεσίας, μαζικές απολύσεις, νέα λεηλασία των ασφαλιστικών ταμείων, ιδιωτικοποιήσεις και εξοντωτικές περικοπές για το λαό για να ταΐζεται ο μινώταυρος του χρέους.

Φορτώνεται ο λαός το χρέος για να πληρωθούν οι μίζες της κάθε Siemens, τα άχρηστα υποβρύχια, τα δεκάδες δις των εξοπλιστικών, τα υπερκέρδη από το φαγοπότι της Ολυμπιάδας, τα δισεκατομμύρια των επιδοτήσεων για «την ανάπτυξη» στην ολιγαρχία, η προκλητική της φοροδιαφυγή..

Τρίτη 11 Δεκεμβρίου 2012

Η σημερινή κατάσταση και οι προκλήσεις για το ΚΚΕ

Του Μήτσου Βασιλείου
Κάποιες σκέψεις για την ενωτική πάλη απέναντι στη λαίλαπα του νεοφιλελευθερισμού

1. Η σύνθετη κυκλική οικονομική κρίση του καπιταλισμού η οποία πλήττει, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, όλες τις χώρες του κόσμου, εμφανίζεται με χαρακτήρα κοινωνικού τυφώνα στην Ελλάδα και σε χώρες με όμοιο ή παραπλήσιο βαθμό ανάπτυξης και θέσης στο διεθνή καταμερισμό εργασίας.

Κανείς δεν μπορεί να προδιαγράψει αν αυτή η κρίση θα έχει ανάλογες πολιτικές, γεωστρατηγικές επιπτώσεις με εκείνη του 1929. Αν, δηλαδή, το ξαναμοίρασμα αγορών και σφαιρών επιρροής θα οδηγήσει σε εφιαλτική, γενικευμένη σύγκρουση, γιατί, έτσι κι’ αλλιώς, συγκρούσεις περιφερειακού χαρακτήρα διαδέχονται ή μια την άλλη, σχεδόν, καθημερινά.

ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ και άλλα δαιμόνια

Των Χρήστου Λάσκου και Ευκλείδη Τσακαλώτου

Είναι πολλές οι φορές, τα τελευταία χρόνια, που το ΚΚΕ μας άφησε άφωνους με πράξεις και παραλείψεις του. Η στάση του τον Δεκέμβρη του 2008 είναι, από αυτή την άποψη, εμβληματική. 
Την ώρα που, ως πρελούδιο αυτών που έμελλε να ζήσουμε στην περίοδο της κρίσης, ευρύτατα τμήματα της νεολαίας –και όχι μόνο– έβγαιναν στο δρόμο και απείλησαν τους κυρίαρχους σε έκταση και με ένταση σχεδόν πρωτοφανή ιστορικά, το ΚΚΕ είδε και κατήγγειλε… κουκουλοφόρους. Επιβεβαίωσε, τότε, πόσο απέναντι βρίσκεται πάντοτε στα πραγματικά κινήματα, δηλαδή στα κινήματα τα οποία δεν τα ελέγχει το ίδιο. Και, βέβαια, το σύστημα πολύ χάρηκε τότε με την απομόνωση των… αριστεριστών. Σήμερα, μετά την τοποθέτηση της Αλέκας Παπαρήγα στη Βουλή για τον προϋπολογισμό, η χαρά και η «εκτίμηση» προσλαμβάνει ασύλληπτες διαστάσεις. Ο Αλέξης Παπαχελάς ένιωσε την υποχρέωση να γράψει πόσο σοβαρή και συγκροτημένη υπήρξε η γ.γ. του ΚΚΕ — σε αντίθεση με τον παλιοΣΥΡΙΖΑ, προφανώς.

Δημοκρατία…..

Του  Νίκου Μπογιόπουλου
Η ιστορία με το χαράτσι της ΔΕΗ είναι αποκαλυπτική πολλών πραγμάτων όσον αφορά τη Δημοκρατία τους.



Ας δούμε τρεις πλευρές:


α) Απύθμενη υποκρισία, αβυσσαλέο ψεύδος

Στις 23/6/2011 ο τότε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Ευ. Βενιζέλος, δήλωνε τα εξής:

«Σε σχέση με τα ακίνητα, η εκτίμησή μας είναι ότι (…) δε χρειάζεται να γίνει άλλη παρέμβαση και κυρίως δε χρειάζεται να γίνει άλλη παρέμβαση μέσα στο λογαριασμό της ΔΕΗ. Δεν είναι οι λογαριασμοί της ΔΕΗ ο μοχλός για να εισπράττεις τέλη ή φόρους και ιδίως φόρους, διότι το ηλεκτρικό ρεύμα είναι ένα κοινωνικό αγαθό θεμελιώδες και δεν μπορείς να συνδέεις την εκπλήρωση άλλων υποχρεώσεων, πέραν των δημοτικών εν πάση περιπτώσει των συνδεδεμένων απόλυτα με τον τόπο κατοικίας ή εγκατάστασης, με τους μηχανισμούς αυτούς οι οποίοι έχουν άλλο σκοπό και γιατί εν πάση περιπτώσει πρέπει να αναζητήσουμε κίνητρα για την οικοδομή και γιατί είναι ήδη πολύ επιβαρυμένο το ακίνητο».

Φορολογικό: ελαφρύνσεις για επιχειρήσεις και αστούς, νέα βάρη για εργαζόμενους

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

-Βαθιά ταξικός ο νέος δέκατος από το 2010 (!) φορολογικός νόμος
-Μείωση της φορολογικής επιβάρυνσης για τις ανώνυμες εταιρείες στο 32,8% από 40% προτείνουν ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ


Δεν είναι μόνο ότι ο νέος φορολογικός νόμος που επίσημα θα κατατεθεί στη Βουλή την Τρίτη επιδιώκει να αυξήσει τα φορολογικά έσοδα κατά 2,5 δισ. ευρώ σε μια χώρα που έχει δει το ΑΕΠ της να μειώνεται σχεδόν κατά 25% μέσα σε λίγα χρόνια, ενώ μισθωτοί και συνταξιούχοι από το 2010 ως το 2013 θα έχουν χάσει το 50% του εισοδήματός τους. Αυτός ο στόχος κάλλιστα, υποθετικά μιλώντας, θα μπορούσε να αποκαταστήσει την φορολογική δικαιοσύνη αν για παράδειγμα όλη η νέα φορολογία προερχόταν από την αύξηση των φορολογικών συντελεστών των υψηλών, αστικών εισοδημάτων και των ανωνύμων εταιρειών, με μοναδικό ζητούμενο να φτάσει τα μέσα ευρωπαϊκά επίπεδα από τα οποία υπολείπεται σημαντικά.

Δευτέρα 10 Δεκεμβρίου 2012

Στην (κυβερνητική) κοιλάδα των (μνημονιακών) δακρύων

Του Παναγιώτη Μαυροειδή

"Είναι προδότης λοιπόν και ο Χριστόφιας και καθόλου τίμιος αριστερός; 
Η απόφαση του για υποταγή στην τρόικα είναι λογικότατη, συνέπεια της πολιτικής επιλογής να κινηθεί μέσα στο πλαίσιο της καπιταλιστικής οικονομίας της μικρής αυτής χώρας και της ένταξης της στη διεθνή καπιταλιστική σφαίρα με όρους ‘’αγοράς’’. 
Είναι μια επιλογή που έχει αυστηρές ταξικές οριοθετήσεις που δεν μπορούν να υπερκεραστούν με ηθικούς όρους ή με θεωρίες συνωμοσίας. 
Στα χωριά λένε πως αν τα όργανα παίζουν καλαματιανό δεν μπορείς να χορέψεις τσάμικο. Εκτός αν θέλεις να γίνεις καταγέλαστος…"

Η αρχική σκέψη ήταν το σχόλιο αυτό να τιτλοφορηθεί διαφορετικά: ‘’Το δάκρυσμα ως ανώτατο στάδιο του αριστερού κυβερνητισμού’’. Πράγματι έχουμε πολλά δάκρυα αυτές τις μέρες για την πολύπαθη Κύπρο, μόνο που αυτή τη φορά, αυτά δεν προκαλούνται από την τουρκική κατοχή.