Η σύγκρουση με την ευρωζώνη στην ημερήσια διάταξη

Του Παναγιώτη Μαυροειδή

Όπως και να το κάνεις η στιγμή που ο επικεφαλής του Eurogroup Γερούν Ντάισελμπλουμ, ένας κρυόπλαστος γραφειοκράτης εκπρόσωπος των δανειστών της ΕΕ, προσπαθεί να κρύψει το χέρι του, τα ξινισμένα μούτρα του και να γυρίσει την πλάτη του τρέχοντας, ήταν απολαυστική.

Ναι λοιπόν, πρέπει και μπορεί με επιτυχία να βγει γλώσσα και να κρατηθεί ανάστημα απέναντι στις ιταμές απαιτήσεις των σύγχρονων αποικιοκρατών και τοκογλύφων του ευρωπαϊκού κεφαλαίου. Και αυτό είναι κάτι που υπερβαίνει τα όρια της διαπραγμάτευσης εντός του πλαισίου της ΕΕ που θέτει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Για τη Χρυσή Αυγή

Του Νίκου Μπογιόπουλου 

Ο νέος αέρας που φύσηξε από το βράδυ της Κυριακής των εκλογών έχει και κάτι από τα παλιά. Ήταν στις εκλογές του 1977 όταν η «Εθνική Παράταξις» του Στ. Στεφανόπουλου, ένα μόρφωμα βγαλμένο από τα φιλοβασιλικά και εθνικιστικά καταγώγια είχε λάβει το 6,8% των ψήφων μετά από μια προεκλογική καμπάνια κατά την οποία δέσποζε το σύνθημα «κουμούνια – κουμούνια θα γίνεται σαπούνια»…

Σαράντα χρόνια από τότε και 70 χρόνια από την εποχή των «χιτών» και του δοσιλογισμού βλέπουμε ότι ο κοινωνικός και πολιτικός κατιμάς έχει κι αυτός την ιδιότητα να αναπαράγεται…

Το "who is who" και η δομή της νέας κυβερνησης.

Του Ιάκωβου Μαύρου

Το "who is who" και η δομή της νέας κυβερνησης.

Οι συγχωνεύσεις, τα εσωτερικά του ΣΥΡΙΖΑ, οι ΑΝΕΛ και οι εξωκοινοβουλευτικοί.

Ήδη από το πρωί της Δευτέρας (ακόμη και πριν ανοίξουν οι κάλπες την Κυριακή για να πούμε την αλήθεια) είχαν κάνει την εμφάνισή τους οι πρώτες φήμες για τη στελέχωση της νέας κυβέρνησης. Πλέον όμως έχουμε επίσημα τις ανακοινώσεις που αφορούν τόσο τα πρόσωπα, όσο και το «οργανόγραμμα» των υπουργείων και τη δομή του υπουργικού συμβουλίου.

H ‘’επόμενη μέρα’’ είναι σήμερα. Η ενδιαφέρουσα εποχή είναι μπροστά μας…

Του Παναγιώτη Μαυροειδή

Η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου, αυτές τις μέρες και για λίγες μέρες ακόμη, δηλώνουν και είναι χαρούμενοι. Όχι για τους ίδιους λόγους. Πολλοί δηλώνουν χαρά για την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ (με ΑΝΕΛ) και την προσμονή κάποιας άμεσης ανακούφισης με την πολιτική που θα εφαρμόσει. Άλλοι, οι περισσότεροι, χαίρονται που έφυγαν οι ακατανόμαστοι, χωρίς να περιμένουν ιδιαίτερα πράγματα από το ΣΥΡΙΖΑ. Ίσως κάτι παραπάνω και από το άθροισμα όλων αυτών χαίρονται να βλέπουν τα ξινισμένα του Πρετεντέρη.

Εκλογές: Πρώτες σκέψεις…

Του Νίκου Μπογιόπουλου 

H νίκη του ΣΥΡΙΖΑ την Κυριακή ήταν σαρωτική. Η ήττα της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ ήταν ταπεινωτική. Το ταπεινωτικό αποτέλεσμα για τον πάλαι ποτέ δικομματισμό, που αποτελεί ταυτόχρονα και ταφόπλακα για την φενάκη της μεταπολίτευσης – φενάκη που η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ φρόντισαν να την επισφραγίσουν και με τη βούλα του ΔΝΤ - είναι μια νίκη του λαού. Το μήνυμα του λαού ήταν σαφές: Τέλος με τα Μνημόνια. Το ζητούμενο, φυσικά, παραμένει: Να μπει τέλος και στην πολιτική των Μνημονίων, όπως κι αν αυτά βαφτίζονται.

Μανόλης Αναγνωστάκης: Μιλώ (Μίκης Θεοδωράκης live - 1974)

Μανόλης Αναγνωστάκης

Μιλώ για τα τελευταία σαλπίσματα των νικημένων στρατιωτών
Για τα τελευταία κουρέλια από τα γιορτινά μας φορέματα
Για τα παιδιά μας που πουλάν τσιγάρα στους διαβάτες
Μιλώ για τα λουλούδια που μαραθήκανε στους τάφους και τα σαπίζει η βροχή
Για τα σπίτια που χάσκουνε δίχως παράθυρα σαν κρανία ξεδοντιασμένα
Για τα κορίτσια που ζητιανεύουν δείχνοντας στα στήθια τις πληγές τους
Μιλώ για τις ξυπόλυτες μάνες που σέρνονται στα χαλάσματα
Για τις φλεγόμενες πόλεις τα σωριασμένα κουφάρια στους δρόμους
τους μαστροπούς ποιητές που σέρνονται τις νύχτες στα κατώφλια
Μιλώ για τις ατέλειωτες νύχτες όταν το φως λιγοστεύει τα ξημερώματα
Για τα φορτωμένα καμιόνια και τους βηματισμούς στις υγρές πλάκες
Για τα προαύλια των φυλακών και το δάκρυ των μελλοθανάτων

Μα πιο πολύ μιλώ για τους ψαράδες
Π’ αφήσανε τα δίχτυα τους και πήρανε τα βήματα Του
Κι όταν Αυτός κουράστηκε αυτοί δεν ξαποστάσαν
Κι όταν Αυτός τους πρόδωσε αυτοί δεν αρνηθήκαν
Κι όταν Αυτός δοξάστηκε αυτοί στρέψαν τα μάτια
Κι οι σύντροφοι τους φτύνανε και τους σταυρώναν
Κι αυτοί γαλήνιοι το δρόμο παίρνουνε π’ άκρη δεν έχει
Χωρίς το βλέμμα τους να σκοτεινιάσει ή να λυγίσει

Όρθιοι και μόνοι μες στη φοβερή ερημία του πλήθους.

Μην στείλεις στο περιθώριο τους αγώνες σου

Του Κώστα Παπαδάκη*

Σε λίγες ώρες ο ΣΥΡΙΖΑ θα έχει αποκτήσει την πολυπόθητη πλειοψηφία. Θα δούμε τι σημαίνει κυβέρνηση χωρίς εξουσία. Κοινοβουλευτική αυτοδυναμία, αλλά πολιτική αδυναμία. Με παντοδύναμα τα πραγματικά αφεντικά όπως η Ε.Κ.Τ, η Ε.Ε., το Eurogroup, το Δ.Ν.Τ, ο Σόϊμπλε, ο Στουρνάρας, οι Τράπεζες, τα μεγάλα κανάλια. Η κυβερνητική αλλαγή θα είναι θεαματική, η αλλαγή πολιτικής αθέατη.

Γιατί οι προηγούμενες κυβερνήσεις αυτό επέλεξαν και γιατί και ο ΣΥΡΙΖΑ το έχει αποδεχθεί, παρότι άλλες ήταν και είναι οι επιθυμίες της λαϊκής οργής που τον έφερε στα πρόθυρα της κυβέρνησης. Η επιταγή των απεργιών και των πλατειών "Δεν χρωστάμε, δεν πουλάμε, δεν πληρώνουμε" και το παλλαϊκό αίτημα διαγραφής του χρέους αντικαταστάθηκε με τον στόχο των διαπραγματεύσεων. Αλλά στις διαπραγματεύσεις νικάει πάντα ο ισχυρός. Και όταν το "καμμία θυσία για το ευρώ" γίνεται κάθε θυσία για το ευρώ, τότε ο και αντίπαλος νοιώθει ότι δεν κινδυνεύει, οι προτεραιότητες ανατρέπονται και η διαπραγμάτευση γίνεται παρωδία.