Εντός εκτός (ευρώ) και επί τα αυτά (ΕΕ) ή ρήξη για την ανατροπή;

Παναγιώτης Μαυροειδής

Όταν τέθηκε το ερώτημα του δημοψηφίσματος ΝΑΙ ή ΟΧΙ στις προτάσεις των δανειστών και της ευρωζώνης, ούρλιαξαν οι ευρωκράτορες και οι ντόπιοι μνημονιακοί βρυκόλακες, ότι τυχόν ΟΧΙ θα σήμαινε Έξοδο από Ευρωζώνη και ΕΕ.

Με ένα συντριπτικό 61,5% ο ελληνικός λαός απάντησε: ΟΧΙ, έστω και με ΕΞΟΔΟ, με συναίσθηση των κινδύνων, χωρίς να τους αγνοεί ή να πιστεύει κανείς ότι δεν τον απασχολούν. 

Τρόμαξαν οι πάντες με το αποτέλεσμα. Ίσως περισσότερο οι άνθρωποι του ΣΥΡΙΖΑ που το εισηγήθηκαν, καθώς το είχαν φανταστεί ως παίγνιο διαπραγμάτευσης και χειρισμού των διαθέσεων.

Τι έδειξε αυτό το ΟΧΙ;

Όταν το ΟΧΙ κοιμάται στις διάφορες αγκαλιές του ΝΑΙ

Βαγγέλης Νάνος*

Η ηγεσία της Λαφαζανοπαρέας στο ΣΥΡΙΖΑ νούμερο 2 και η απόπειρα δημιουργίας νέας ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΠΛΑΤΦΟΡΜΑΣ

Συμβάλλανε με όλες τους τις δυνάμεις να μας σύρουνε με Κύρκο, Κωνσταντόπουλο στον ενιαίο Συνασπισμό; ΝΑΙ

Συμβάλλανε με όλες τους τις δυνάμεις να διαλύσουν την αριστερή πτέρυγα στο ΚΚΕ όταν ήταν τα χαϊδεμένα της τότε ηγεσίας του ΚΚΕ; ΝΑΙ

Kολιός και κολιός από το ίδιο βαρέλι…

Θα αρκούσε η δήλωση του Π. Λαφαζάνη ότι «η επόμενη Βουλή θα είναι γνήσια αντιμνημονιακή» για να τον κατατάξει στη χορεία των γραφικών της αστικής πολιτικής. Ενα είδος αριστερού Λεβέντη, κατά κάποιο τρόπο. Ομως ο καιρός των γραφικών Δελαπατρίδηδων έχει παρέλθει (η πολιτική γραφικότητα πάει χέρι-χέρι με τις μπίζνες). Και ο Λαφαζάνης σκόπιμα ενσωματώνει στοιχεία γραφικότητας στον πολιτικό λόγο της Λαϊκής Ενότητας (ΛΕ), γιατί αυτά επιτρέπουν στα στελέχη του νεότευκτου πολιτικού μορφώματος να συνεχίσουν την τυχοδιωκτική αστική πολιτική που ασκούν εδώ και χρόνια.
Ολοι γνωριζόμαστε σ’ αυτόν τον τόπο, όπως λένε, και ο Λαφαζάνης, ο Στρατούλης, ο Λεουτσάκος, ο Ησυχος δεν είναι χτεσινοί.

Αριστερή Πλατφόρμα-Λαϊκή Ενότητα: Επανάληψη του σχεδίου ΣΥΡΙΖΑ ή ρήξη για την ανατροπή;

Του Τάκη Τσίτσου*

Η Αριστερή Πλατφόρμα τελικά «κατάφερε» να φύγει από το ΣΥΡΙΖΑ την τελευταία στιγμή και στην ουσία όταν αποφάσισε να τη διώξει ταπεινωτικά ο Τσίπρας. Έχοντας ήδη καταπιεί ως τώρα πολλά, από τον Παυλόπουλο ως Πρόεδρο και τη συμφωνία του Εurogroup της 20ης Φλεβάρη, έως και το Τρίτο Μνημόνιο, το οποίο καταψήφισε μεν εξακολουθώντας δε να δηλώνει ότι παράλληλα …στηρίζει την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.
Μόνο όταν ο Τσίπρας έδειξε την πόρτα, εν μέσω πρωτοφανών συκοφαντιών σε βάρος πρώην συντρόφων (και υπουργών!) του και κήρυξε εκλογές (με λίστα), η Αριστερή Πλατφόρμα άρχισε να διαφοροποιείται οργανωτικά.
Πως όμως;

Τα τερατώδη ψέματα του Πρωθυπουργικού Διαγγέλματος και το Τρίτο Μνημόνιο

Παναγιώτης Μαυροειδής

Ο Πρωθυπουργός με ένα ακόμη διάγγελμα, προκήρυξε εκλογές εξπρές. Τα λεγόμενά του, συνιστούν ένα άθροισμα τερατωδών ψεμάτων με στόχο την επικύρωση μιας πολιτικής απάτης με τεράστιες συνέπειες για τα εργατικά και λαϊκά στρώματα.

Ψέμα πρώτο: Με τη συμφωνία υποταγής στους δανειστές …νικήσαμε!

Είπε ο Αλέξης Τσίπρας:

Για τη συγκυρία μετά το τέλος των ψευδαισθήσεων

Γράφει ο Γιώργος Καλημερίδης

Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ έχει ήδη ψηφίσει με διαδικασίες εξπρές το τρίτο Μνημόνιο ως απόρροια της συμφωνίας στις 12 Ιούλη. Το τρίτο Μνημόνιο, σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από και τα δύο προηγούμενα, δεν αποτελεί απλά ένα σύνολο μεμονωμένων αντιλαϊκών μέτρων λιτότητας, αλλά ένα συνολικό και ολοκληρωμένο πρόγραμμα νεοφιλελεύθερης αναδιάρθρωσης του ελληνικού καπιταλισμού. Πρόκειται για ένα πρόγραμμα ολοκληρωτικής ανάπλασης του ελληνικού καπιταλισμού που αγγίζει κάθε διάσταση της κοινωνικής ζωής: από τη μορφή των εργασιακών σχέσεων και τον τρόπο λειτουργίας του αστικού κράτους και των κοινωνικών του υπηρεσιών μέχρι τη φαινομενικά αθώα πώληση του γάλακτος και του ψωμιού. Δεν υπάρχει επομένως διάσταση της κοινωνικής ζωής που να μη μετασχηματίζεται από το νέο μνημονιακό πρόγραμμα.

Τα πρόσωπα, τα πράγματα και οι πολιτικές σε ταξικό φόντο

Γράφει ο Θανάσης Αλεξίου 

Αφού όσοι/όσες συντάχτηκαν με την κυβερνώσα Αριστερά πόνταραν στο «πολιτικό κεφάλαιο» Τσίπρα που φέρνοντας το τρίτο Μνημόνιο μεταμορφώθηκε σε «εθνικό» ηγέτη, όπως το ζητούσαν εξάλλου πολλοί στο ΣΥΡΙΖΑ (Μπαλτάς κ.ά.) αλλά και μερίδες της αστικής τάξης, τώρα που «δεν τους βγήκε» ποντάρουν σε άλλο πρόσωπο, σε νέο αρχηγό που τα «λέει» αντιμνημονιακά. Εδώ η πολιτική παρουσιάζεται ως εναλλαγή προσώπων και «μίξη» πολιτικών διαχείρισης (μνημονιακός/αντιμνημονιακός, ευρώ/δραχμή κ.λπ.).