21 Απρίλη 1967: “Λαμόγια στο χακί”

Νίκος Μπογιόπουλος

    Η ιστορική άγνοια αποτελεί λίπασμα για την πολιτική αφασία. Ο φασισμός γίνεται «ελκυστικός» έτσι: Πατώντας πάντα στο έδαφος της αφασίας και της άγνοιας.

    Το κράτος μας, με τους θύλακες της αέναης και μηδέποτε συντελούμενης «αποχουντοποίησης», έχει κάθε λόγο να καλλιεργεί την αφασία και την άγνοια, ώστε έτσι να κρατά πάντα ζεστό τον κόρφο που επωάζει τα «φίδια» του.

    Πάνω σε αυτό το έδαφος, της καλλιεργούμενης άγνοιας και της αφασίας, της ιστορικής παραχάραξης και της μαζικού τύπου πολιτικής λοβοτομής, αναπτύσσονται σήμερα, 49 χρόνια από την επιβολή της δικτατορίας των συνταγματαρχών, οι γνωστές θεωρίες για το «πόσο καλύτερα ήταν τα πράγματα επί χούντας»...

ΝΙΚΟΣ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ

Νίκος Μπογιόπουλος 

      Στις 30 Μάρτη 1952, σαν σήμερα πριν από 64 χρόνια, «έφυγε» ο Νίκος Μπελογιάννης. Ήταν μόλις 37 ετών. Εκτελέστηκε.

    Ο Μπελογιάννης είχε πολλά «κουσούρια» που δεν θα μπορούσαν να περάσουν απαρατήρητα από τους δολοφόνους του.

    Εκτός από μαχητής με το όπλο στο χέρι ενάντια στους κατακτητές και στους εκμεταλλευτές ήταν και μαχητής με «όπλο» την πένα. Ήταν ένας διανοούμενος στην υπηρεσία του λαού.

    Απόδειξη τόσο το βιβλίο του «Η Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας», όσο και το βιβλίο του «Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα»που εκδόθηκε το 1998 από τις εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή» στην επέτειο των 80 χρόνων του ΚΚΕ. Ένα έργο γραμμένο σε συνθήκες εγκλεισμού του στην Ακροναυπλία από την μεταξική δικτατορία και στη συνέχεια μέχρι την απόδρασή του από τις ναζιστικές δυνάμεις κατοχής.

Οι πόλεμοι είναι δικοί τους, δικά μας είναι μόνο τα θύματα

Του Νίκου Μπογιόπουλου 

«Έχουμε πόλεμο». Έτσι ακριβώς το είπε ο πρωθυπουργός της Γαλλίας, ο Μ.Βαλς: «Έχουμε πόλεμο».

Υπενθυμίζουμε:

α) Είναι η Γαλλία του κ.Βαλς, είναι η Γαλλία του «σοσιαλιστή» Ολάντ, που παρέδωσε επιθετικά όπλα στη λεγόμενη «συριακή αντιπολίτευση» και μέσω αυτής στους ισλαμοφασίστες το 2012, και τούτο παρά το εμπάργκο όπλων που είχε επιβληθεί από το 2011.

Η ομολογία είναι του ίδιου του Ολάντ και όπως γράφεται περιέχεται στο βιβλίο του δημοσιογράφου Ξαβιέ Πανόν, με τίτλο «Στα παρασκήνια της γαλλικής διπλωματίας» (εκδόσεις L’ Archipel) που κυκλοφόρησε φέτος. Εκεί σε συνέντευξή του προς τον συγγραφέα, ο Ολάντ ερωτηθείς για τις παραδόσεις γαλλικών όπλων, απαντά: «Αρχίσαμε όταν ήμασταν βέβαιοι πως θα πήγαιναν σε σίγουρα χέρια. Για τα φονικά όπλα, ήταν οι υπηρεσίες μας που προχώρησαν στις παραδόσεις»…

“Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει”…

Του Νίκου Μπογιόπουλου

«Δεν είμαι επαγγελματίας ποιητής», έλεγε. «Αισθάνομαι την ποίηση σαν τρόπο έκφρασης επειδή δεν μπορούσα να εκφραστώ διαφορετικά. Δηλαδή ήταν η εποχή τόσο πιεσμένη, τόσο δύσκολη, που μόνο εκφράζοντας τον πόνο του μπορούσε κανείς να την αντέξει».

Υπήρξε βαθύς γνώστης της σημασίας του λόγου. Υπήρξε βαθύς γνώστης της σημασίας της σιωπής.

Πριν «φύγει» (τον Ιούνιο του 2005), σε μια από τις σπάνιες συνεντεύξεις του και μετά από μια σχεδόν δεκαπεντάχρονη ποιητική «σιωπή», εξηγούσε:«Στο αλλοιωμένο τοπίο της εποχής μας δε θα ξαναγράψω. Το έργο μου το ολοκλήρωσα. Επιλέγω τη σιωπή».

Σήμερα συμπληρώνονται 91 χρόνια από την γέννησή του, στις 10 Μάρτη 1910.

Ανθρωπισμός εκ Βρυξελλών και δυο αυγά Τουρκίας…

Του Νίκου Μπογιόπουλου 

Το διαβεβαίωσε ο πρωθυπουργός. Όπως ακριβώς το διαβεβαίωναν και όλοι οι προκάτοχοί του. Το επικύρωσε και η πλειοψηφία των εγχώριων ΜΜΕ με προεξάρχουσα την ακηδεμόνευτη από κυβερνητικές παρεμβάσεις ΕΡΤ: Η Ελλάδα - σε μια ακόμα σύνοδο της ΕΕ - κατήγαγε νίκη. 

Έτσι πορευόμαστε δεκαετίες τώρα. Από την εποχή του Μάαστριχτ και των «απάνεμων λιμανιών» του ευρώ μέχρι και τις «17 ώρες διαπραγμάτευσης» του Τσίπρα, έχουμε βαρεθεί να… νικάμε. Πάμε από νίκη σε νίκη. Από επιτυχία σε επιτυχία. Από θρίαμβο σε θρίαμβο. Κατά τα λοιπά ο γνωστός… πανωλεθρίαμβος της Ελλάδας στα 35 χρόνια ένταξής της στην «Αγία Οικογένεια» των Βρυξελλών, συνεχίζεται.

“Είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε”

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Τελικά η οδός διαφυγής απ’ ό,τι ζούμε περνάει από εκείνο το «είναι η εφαρμογή (των Μνημονίων), ηλίθιε» του Σόιμπλε; Ναι, υπό την προϋπόθεση ότι θα ξεχάσουμε πως ο Σόιμπλε είναι ένας κυνικός εκπρόσωπος των ισχυρών. Άρα οι δικές του απαντήσεις ναι μεν συνιστούν λύση, αλλά για το σινάφι του. Όχι για τους αδύναμους στους οποίους με ιταμότητα απευθύνεται.

Μήπως από την άλλη η διέξοδος βρίσκεται σε εκείνο το «είναι η κοινωνία, ηλίθιε» του κ.Τσακαλώτου. Προφανώς. Αλλά κι εδώ υπάρχει μια προϋπόθεση: Ότι δεν θα παραβλέψουμε πως υπάρχει ένα είδος πολιτικής (που συνηθίζει να παριστάνει την «αριστερή»), η οποία διαπρέπει στο σπορ «άλλα λέω κι άλλα εννοώ, άλλα προφασίζομαι κι άλλα πράττω». Η πραγματική σχέση αυτής της πολιτικής με την κοινωνία είναι οι «αριστεροί» ΕΝΦΙΑ, τα «αριστερά» χαράτσια, οι «αριστεροί» πλειστηριασμοί και τα «αριστερά» Μνημόνια που συνεχίζουν να φορτώνονται στις πλάτες της κοινωνίας.

Απεργούμε!

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Αύριο απεργούμε. Απεργούμε γιατί τίποτα δεν άλλαξε και γιατί όλοι μαζί, μνημονιακοί και «αντιμνημονιακοί» ρημάζουν την κοινωνία, ξεπουλάνε τον τόπο, εμπαίζουν τον λαό.

Απεργούμε. Γιατί μνημονιακοί και «αντιμνημονιακοί» εξευτέλισαν τους γέροντές μας. Γιατί τους έκοψαν το 50% των συντάξεών τους και τώρα μεθοδεύουν να τους κόψουν και το άλλο 50% από τα ψίχουλα που τους απέμειναν.

Απεργούμε. Γιατί μνημονιακοί και «αντιμνημονιακοί» σπρώχνουν 200.000 έως και 500.000 οικογένειες στον Καιάδα των πλειστηριασμών την ώρα που ψηφίζουν την μια μετά την άλλη τις ανακεφαλαιοποιήσεις των τραπεζών.

“Σχέδιο Μάρσαλ”; Τι λένε οι άνθρωποι!

Του Νίκου Μπογιόπουλου 

    Την ώρα που ο «φίλος της Ελλάδας», ο Μπάρακ Ομπάμα, καλούσε την Ελλάδα να… «σοβαρευτεί», τουτέστιν να συνεχίσει να ζει υπό το καθεστώς των Μνημονίων, των τοκογλύφων, των διεθνών και εγχώριων αρπακτικών, ο υπουργός κ.Βαρουφάκης προχωρούσε στην διατύπωση μιας ακόμα εκπληκτικής ιδέας:

    Απηύθυνε πρόταση στην Γερμανίδα καγκελάριο να προχωρήσει στην εξαγγελία και στην εφαρμογή ενός «σχεδίου Μέρκελ» για την Ελλάδα. Το «σχέδιο Μέρκελ», κατά τον κ.Βαρουφάκη, πρέπει να κινηθεί κατά τα πρότυπα ενός παλιότερου σχεδίου: Του «σχεδίου Μάρσαλ»…

Η’ με την Ευρωένωση ή με τον λαό

Του Νίκου Μπογιόπουλου

«Το απάνεμο λιμάνι»… «Το κοινό ευρωπαϊκό μας σπίτι»… «Η Ευρώπη των λαών»… «Η Ευρώπη (που) αλλάζει»… «Η Ένωση της ισοτιμίας και της δημοκρατίας»… «Οι εταίροι»… «Οι φίλοι»… «Οι θεσμοί»…

Μετά και τις τελευταίες εξελίξεις, το να συνεχίζει κανείς αυτή τη μπουρδολογία τρία τινά σημαίνει: Είτε ότι πρόκειται για κάποιον εντελώς ηλίθιο πολιτικά, είτε ότι πρόκειται για κάποιο εντελώς εξωνημένο βαποράκι της προπαγάνδας των ισχυρών, ή ότι πρόκειται για τον κύριο Μπάμπη Παπαδημητρίου…

Κι αυτό “πρώτη φορά αριστερό”;…

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Πρώτο: Ενώ η κυβέρνηση διαπραγματεύεται στις Βρυξέλλες έναν «έντιμο συμβιβασμό» που για τα ασθενέστερα κοινωνικά στρώματα προεξοφλείται ήδη – από τους ίδιους τους υπουργούς της - ως «επώδυνη συμφωνία», ενώ οι πληροφορίες μιλούν για νέα φορολογικά βάρη στα λαϊκά στρώματα και για επιβολή ακόμα δυσμενέστερων ρυθμίσεων σε ασφαλιστικά και εργασιακά δικαιώματα, στην Αθήνα υπογράφονται τέτοιες αποφάσεις:

Όπως εντόπισε ο κ.Σωτήρης Κούκιος, στο Φύλλο Εφημερίδας της Κυβέρνησης (ΦΕΚ Β 977) της 28/5/2015 έχουμε ένα τυπικό δείγμα «συνέχειας του κράτους» όσον αφορά την φορολόγηση των πλοιοκτητριών εταιρειών.

Υπόθεση Παναρίτη: Διύλιση του κώνωπος μετά κατάποσης της καμήλου

Του Νίκου Μπογιόπουλου 

Μετά το παρασκήνιο που προηγήθηκε το οποίο και επέφερε την… οικειοθελή παραίτηση της κυρίας Παναρίτη από την θέση της εκπροσώπου της Ελλάδας στο ΔΝΤ «το θέμα θεωρείται λήξαν», υποστηρίζουν κυβερνητικοί παράγοντες.

«Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε», όπως θα σχολίαζε και ο Πιραντέλο. Διότι τόσο με αφορμή την τοποθέτηση του Μαξίμου ότι η επιλογή της κυρίας Παναρίτη ήταν «συλλογική» όσο και με αφορμή το λεγόμενο «αντάρτικο» στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ έχουν ανακύψει ορισμένα ζητηματάκια.

Λέμε και κάνα… “σχήμα λόγου” για να περνά η ώρα

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Πριν από τις εκλογές ο κ.Τσίπρας έλεγε:

Είναι αλήθεια κύριοι;

Του Νίκου Μπογιόπουλου 

   Πρώτο: Την περασμένη βδομάδα ανακοινώθηκε ότι ο γερουσιαστής και πρώην υποψήφιος για την προεδρία των ΗΠΑ, ο ΜακΚέιν, διορίστηκε ειδικόςσύμβουλος του προέδρου της Ουκρανίας, του Ποροσένκο.

    Ο ΜακΚέιν είναι αυτός που φωτογραφιζόταν πριν δυο χρόνια σε κλειστές συσκέψεις στη Συρία με τον κατοπινό επικεφαλής των «τζιχαντιστών»…

Τα κατά συνθήκην ψεύδη

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Τα τελευταία 5 χρόνια, είτε το αστικό πολιτικό σύστημα υπογράφει και επιβάλλει τα Μνημόνια εκ δεξιών, είτε διαπραγματεύεται τα Μνημόνια εξ αριστερών, οι επικοινωνιακές πυροβολαρχίες του συστήματος στην προσπάθεια να διαμορφώσουν στα μέτρα τους τη λεγόμενη «κοινή γνώμη» αναφέρονται στο γεγονός ότι στην Ελλάδα επικρατούν, όπως σημειώνουν,«ειδικές συνθήκες».

    

   Προσθέτουν, δε, ότι η πολιτική των κομμάτων και των κυβερνήσεων θα πρέπει να κριθεί στη βάση αυτών των «ειδικών συνθηκών». Συμφωνούμε.

Τι δεν καταλαβαίνεις;…

Του Νίκου Μπογιόπουλου 

Στην πολιτική λίγη σημασία έχει από την άποψη του αποτελέσματος – όπως αυτό επιδρά στη ζωή των ανθρώπων – να εξαντλείσαι στο να κρίνεις καλές ή κακές προθέσεις. Όχι επειδή οι προθέσεις δεν έχουν σημασία αλλά επειδή ακριβώς «ο δρόμος προς την κόλαση είναι στρωμένος με τις καλύτερες προθέσεις», όπως προειδοποιούσε και ο Δάντης.

Στην πολιτική που δεν αποτελεί τίποτα λιγότερο από συμπυκνωμένη έκφραση της οικονομίας και ως εκ τούτου από έκφραση της αντιπαράθεσης των οικονομικών συμφερόντων στο έδαφος της ταξικής κοινωνίας, το ερώτημα για τον α’ ή β’ πολιτικό φορέα δεν είναι μόνο «τι» λέει ότι θα κάνει ή το «πως» λέει ότι θα το κάνει. Το ερώτημα (που σχεδόν πάντα η απάντησή του αποδεικνύει αν ισχύουν τόσο το «τι» όσο και το «πως» εκείνων που λέει) είναι το «που» θα γίνουν αυτά που υπόσχεται. 

9 Μάη 1945 – 70 χρόνια!

Του  Νίκου Μπογιόπουλου 

«Ο φασισμός είναι μια ιστορική φάση όπου μπήκε τώρα ο καπιταλισμός, κι έτσι είναι κάτι το καινούργιο και παλιό μαζί. Ο καπιταλισμός στις φασιστικές χώρες υπάρχει πια μονάχα σαν φασισμός κι ο φασισμός δεν μπορεί να πολεμηθεί παρά σαν καπιταλισμός στην πιο ωμή και καταπιεστική του μορφή, σαν ο πιο θρασύς κι ο πιο δόλιος καπιταλισμός». 

Μπ.Μπρεχτ

Ήταν πριν από 70 χρόνια όταν η Ιστορία σφραγίστηκε από το κόκκινο του αίματος. Από το χρώμα του δίκιου και της αλήθειας. Από το κόκκινο της σημαίας με το σφυροδρέπανο.

Παζαρεύουν τις μέρες μας…

Του Νίκου Μπογιόπουλου 

Το ΔΝΤ, ό,τι πιο μισητό για όλους τους λαούς της υφηλίου που βίωσαν τη «βοήθεια» πέφτοντας στα νύχια του, που από την Αργεντινή και τη Βενεζουέλα μέχρι την Λετονία και τις Φιλιππίνες απ’ όπου πέρασε άφησε «καμένη γη», που από το 2010 όταν και έκανε απόβαση στην Ελλάδα οι συνταγές του μετέτρεψαν τον τόπο σε «βομβαρδισμένο» τοπίο, συνεχίζει να μας «σώζει». Και η «πρώτη φορά Αριστερή» κυβέρνηση συνεχίζει να διαπραγματεύεται μαζί του για τη «σωτηρία» μας…

Λεφτά θέλετε; Κάντε ΠΝΠ και πάρτε τα!

Του Νίκου Μπογιόπουλου 

Βιώνουμε «οικονομική ασφυξία». Μάλιστα…

Γιατί βιώνουμε «οικονομική ασφυξία»; Από πού προκύπτει η ασφυξία; Μα από τις δανειακές υποχρεώσεις της χώρας. Από το γεγονός, δηλαδή, ότι «πρέπει» να πληρώνουμε τοκογλυφικά σε δανειστές, σε τοκογλύφους και σε κερδοσκόπους. Εκείνους που πριν τους λέγαμε τρόικα και τώρα τους λέμε «θεσμούς». Μάλιστα… 

Και τι κάνει η κυβέρνηση; Ενώ αρχικά έλεγε ότι δεν ήθελε άλλα δάνεια, ότι δεν ήθελε άλλες δόσεις, τώρα διαπραγματεύεται και ξαναδιαπραγματεύεται σπεύδοντας στον Ντράγκι, τον Μοσχοβισί, τη Λαγκάρντ και ζητά εκταμίευση των δόσεων. Γιατί; Για να έχει λεφτά το ταμείο κι έτσι να μπορεί να πληρώσει και τους μισθούς αλλά και τους τοκογλύφους. Διαπραγματεύεται και αναζητά «έντιμο συμβιβασμό» με τους έξω για να μπορεί να πληρώσει και τις συντάξεις αλλά και τους δανειστές. Μάλιστα… 

Ακούγοντας τον κ.Τσίπρα

Του Νίκου Μπογιόπουλου 

Η μισή Ελλάδα παρακολούθησε τη συνέντευξη του κ.Τσίπρα στον κ.Χατζηνικολάου. Ο κάθε τηλεθεατής εξήγαγε με άμεσο και αυθεντικό τρόπο τα συμπεράσματά του. 

Ανάμεσα στα άλλα (για τον ΕΝΦΙΑ που θα διατηρηθεί «αν δεν κλπ», για τον σεβασμό στη λαϊκή ετυμηγορία αλλά με «σεβασμό στους κανόνες της ΕΕ», για τον «έντιμο συμβιβασμό», για την συνέχιση του ξεπουλήματος αεροδρομίων, δημοσίων επιχειρήσεων, λιμανιών κοκ) εμείς συγκρατήσαμε και τούτη τη δήλωση:

Τι (δια)πραγματεύονται;

Του Νίκου Μπογιόπουλου 

Την προηγούμενη πενταετία ζήσαμε με το γνωστό τροπάρι αν «θα έρθει η δόση ή δεν θα έρθει η δόση». Πάνω στο έδαφος αυτού του τύπου τον…«δοσηλογισμό» εξελισσόταν η επιχείρηση κοινωνικής τρομοκράτησης. Τρομοκράτηση που κάθε φορά ξεκινούσε από το «τι θα πάθουμε αν δεν έρθει η δόση» και κάθε φορά κατέληγε στις νέες θυσίες που θα έπρεπε να υποβληθεί ξανά και ξανά ο ελληνικός λαός.