Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΟΙΗΣΗ.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΟΙΗΣΗ.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 13 Απριλίου 2016

με το λύχνο του άστρου



Με το λύχνο του άστρου στους ουρανούς εβγήκα
στο αγιάζι των λειμώνων στη μόνη ακτή του κόσμου
που να βρω την ψυχή μου το τετράφυλλο δάκρυ!

Τα κορίτσια μου πένθος για τους αιώνες έχουν
Τ’ αγόρια μου τουφέκια κρατούν και δεν κατέχουν
που να βρω την ψυχή μου το τετράφυλλο δάκρυ!

Πέμπτη 8 Οκτωβρίου 2015

Με το λύχνο του άστρου

Στίχοι: Οδυσσέας Ελύτης
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Πρώτη Εκτέλεση: Γρηγόρης Μπιθικώτσης  

Με το λύχνο του άστρου στους ουρανούς εβγήκα
στο αγιάζι των λειμώνων στη μόνη ακτή του κόσμου
που να βρω την ψυχή μου το τετράφυλλο δάκρυ!

Τα κορίτσια μου πένθος για τους αιώνες έχουν
Τ’ αγόρια μου τουφέκια κρατούν και δεν κατέχουν
που να βρω την ψυχή μου το τετράφυλλο δάκρυ!



Τετάρτη 3 Ιουνίου 2015

Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει...


Κι ήθελε ακόμη…

Μανώλης Αναγνωστάκης


--------

Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει. Όμως εγώ
Δεν παραδέχτηκα την ήττα. Έβλεπα τώρα
Πόσα κρυμμένα τιμαλφή έπρεπε να σώσω
Πόσες φωλιές νερού να συντηρήσω μέσα στις φλόγες.

Σάββατο 21 Μαρτίου 2015

Κράτησα τη ζωή μου (Επιφάνια 1937)

 Γιώργος Σεφέρης: "Επιφάνια 1937"
Από τη συλλογή “Σχέδια για ένα Καλοκαίρι" 
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης 
Τραγούδι: Αντώνης Καλογιάννης

***

Τ’ ανθισμένο πέλαγο και τα βουνά στη χάση του φεγγαριού
η μεγάλη πέτρα κοντά στις αραποσυκιές και τ’ ασφοδίλια
το σταμνί που δεν ήθελε να στερέψει στο τέλος της μέρας
και το κλειστό κρεβάτι κοντά στα κυπαρίσσια και τα μαλλιά σου
χρυσά τ’ άστρα του Κύκνου κι εκείνο τ’ άστρο ο Αλδεβαράν

Δευτέρα 26 Ιανουαρίου 2015

Μανόλης Αναγνωστάκης: Μιλώ (Μίκης Θεοδωράκης live - 1974)

Μανόλης Αναγνωστάκης

Μιλώ για τα τελευταία σαλπίσματα των νικημένων στρατιωτών
Για τα τελευταία κουρέλια από τα γιορτινά μας φορέματα
Για τα παιδιά μας που πουλάν τσιγάρα στους διαβάτες
Μιλώ για τα λουλούδια που μαραθήκανε στους τάφους και τα σαπίζει η βροχή
Για τα σπίτια που χάσκουνε δίχως παράθυρα σαν κρανία ξεδοντιασμένα
Για τα κορίτσια που ζητιανεύουν δείχνοντας στα στήθια τις πληγές τους
Μιλώ για τις ξυπόλυτες μάνες που σέρνονται στα χαλάσματα
Για τις φλεγόμενες πόλεις τα σωριασμένα κουφάρια στους δρόμους
τους μαστροπούς ποιητές που σέρνονται τις νύχτες στα κατώφλια
Μιλώ για τις ατέλειωτες νύχτες όταν το φως λιγοστεύει τα ξημερώματα
Για τα φορτωμένα καμιόνια και τους βηματισμούς στις υγρές πλάκες
Για τα προαύλια των φυλακών και το δάκρυ των μελλοθανάτων

Μα πιο πολύ μιλώ για τους ψαράδες
Π’ αφήσανε τα δίχτυα τους και πήρανε τα βήματα Του
Κι όταν Αυτός κουράστηκε αυτοί δεν ξαποστάσαν
Κι όταν Αυτός τους πρόδωσε αυτοί δεν αρνηθήκαν
Κι όταν Αυτός δοξάστηκε αυτοί στρέψαν τα μάτια
Κι οι σύντροφοι τους φτύνανε και τους σταυρώναν
Κι αυτοί γαλήνιοι το δρόμο παίρνουνε π’ άκρη δεν έχει
Χωρίς το βλέμμα τους να σκοτεινιάσει ή να λυγίσει

Όρθιοι και μόνοι μες στη φοβερή ερημία του πλήθους.

Τετάρτη 7 Ιανουαρίου 2015

ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ: ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ -ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΕΚΤΟ -ΠΡΟΦΗΤΙΚΟΝ

ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ
ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ
ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΕΚΤΟ
ΠΡΟΦΗΤΙΚΟΝ



*****

Χρόνους πολλούς μετά την Αμαρτία που την είπανε Αρετή μέσα στις εκκλησίες και την ευλόγησαν. Λείψανα παλιών άστρων και γωνιές αραχνιασμένες τ' ουρανού σαρώνοντας η καταιγίδα που θα γεννήσει ο νους του ανθρώπου. Και των αρχαίων Κυβερνητών τα έργα πληρώνοντας η Χτίσις, θα φρίξει. Ταραχή θα πέσει στον Άδη, και το σανίδωμα θα υποχωρήσει από την πίεση τη μεγάλη του ήλιου. Που πρώτα θα κρατήσει τις αχτίδες του, σημάδι ότι καιρός να λάβουνε τα όνειρα εκδίκηση. Και μετά θα μιλήσει, να πει: εξόριστε Ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις;

Πέμπτη 25 Δεκεμβρίου 2014

Από την πείνα σου γυρεύουνε κι αυτοί…

Σε ένα χαρτόνι στη στοά του Ηλεκτρικού

σε παίρνει ο Μορφέας και σε πάει
σ΄ένα τραπέζι καθώς πρέπει σπιτικού
και η μασέλα σου αρχίζει να χτυπάει.

Μία στιγμή που να ΄χει γεύση από ζωή
από το όνειρο γυρεύεις για να αρπάξεις
μα όμως για σένα ότι περίσσεψε ψωμί
μες στα σκουπίδια πάλι αύριο θα ψάξεις.

Δευτέρα 16 Δεκεμβρίου 2013

Κώστας Βάρναλης

Δεν είμαι εγώ σπορά της Τύχης 

ο πλαστουργός της νιας ζωής 

Εγώ είμαι τέκνο της ανάγκης 

κι ώριμο τέκνο της Οργής.


Σαν σήμερα, 16 Δεκέμβρη 1974 πέθανε ο ποιητής της εργατιάς Κώστας Βάρναλης.

Γεννήθηκε στον Πύργο Ανατολικής Ρωμυλίας, σημερινό (Μπουργκάς) της Βουλγαρίας το 1884. 
Το 1898 τέλειωσε το Ελληνικό Σχολείο και συνέχισε την εκπαίδευσή του στα Ζαρίφεια διδασκαλεία της Φιλιππούπολης. Σπούδασε Φιλολογία στο  Πανεπιστήμιο Αθηνών και πήρε μέρος στη διαμάχη για το Γλωσσικό Ζήτημα ως υποστηρικτής των δημοτικιστών.