Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΡΓΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΡΓΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 28 Οκτωβρίου 2015

Οικονομική κρίση και κρίση του πολιτικού συστήματος

Γράφει ο Στωικός
Στις 3 Νοέμβρη συμπληρώνονται 5,5 χρόνια από την υπογραφή του 1ου επαίσχυντου μνημονίου, που σηματοδότησε την απαρχή της τραγωδίας του ελληνικού λαού. Τραγωδία, η οποία δυστυχώς, συνεχίζεται χωρίς να είναι κανείς σε θέση να γνωρίζει το τέλος της, δεδομένου ότι η «αριστερή» αυτή τη φορά κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, πριν από ενάμιση μόλις μήνα –στις 12 Σεπτέμβρη– υπέγραψε το 3ο κατά σειρά μνημόνιο οικονομικής και κοινωνικής υποδούλωσης του ελληνικού λαού στις δυνάμεις του δυτικού ιμπεριαλισμού. 
Με αφορμή την «επέτειο» αυτή, ήρθε η ώρα να πιάσουμε χαρτί και μολύβι, να τραβήξουμε γραμμή και να κάνουμε λογαριασμό. Και πιο συγκεκριμένα να δούμε πώς επέδρασσε η οικονομική κρίση και η εφαρμογή των μνημονιακών πολιτικών σκληρής λιτότητας στο πολιτικό σύστημα της χώρας, τόσο για τα κόμματα που από κυβερνητικές θέσεις υλοποίησαν τα χρόνια αυτά τις πολιτικές αυτές, όσο και για αυτά που από τις θέσεις της αντιπολίτευσης, άρθρωσαν, ή επιχείρησαν να αρθρώσουν αντιπολιτευτικό λόγο.

Σάββατο 25 Οκτωβρίου 2014

Το συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει να πάρει τις ευθύνες του

Γράφει ο Βαγγέλης Μαρινέλης

Είναι γενική παραδοχή ότι ζούμε ίσως τη μεγαλύτερη γενικευμένη κοινωνικοοικονομική καπιταλιστική κρίση, δηλαδή σε μια εποχή που οι αντικειμενικές συνθήκες είναι ώριμες για μεγάλες συγκρούσεις, για επαναστάσεις. 


Επίσης η παγκόσμια ιστορία αλλά και η ιστορία κάθε λαού έχει επιβεβαιώσει όλους τους διαλεκτικούς φιλοσόφους που λένε ότι η κοινωνικοοικονομική εξέλιξη περνάει αναγκαστικά μέσα από μικρές και μεγάλες συγκρούσεις, από επαναστάσεις. Ενώ λοιπόν έχουμε αυτά τα δεδομένα, παρατηρούμε μια κοινωνική νηνεμία δηλαδή μια κοινωνική «ανωμαλία» και το λέμε αυτό γιατί ενώ όλα φωνάζουν, ενώ όλα απαιτούν συγκρούσεις για να γυρίσει ο τροχός της ιστορίας προς τα εμπρός, οι κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις που έχουν την ιστορική ευθύνη γι’ αυτό, αδρανούν και έτσι έχουμε φαινόμενα όχι μόνο τελμάτωσης αλλά και πισωγυρίσματος του ιστορικού τροχού, με αποτέλεσμα να βιώνουμε μια σχετική αλλά και απόλυτη εξαθλίωση.

Δευτέρα 20 Οκτωβρίου 2014

Προτιμότερος ο παλιός κυβερνητικός συνδικαλισμός για το ΠΑΜΕ


Τις τελευταίες μέρες, σε μια σειρά δημοσιεύματα που αφορούν σε πρόσφατη συνεδρίαση της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΑΔΕΔΥ για τη συγκρότηση του προεδρείου της, διάφορες ποικιλώνυμες παρατάξεις καταφέρονται ενάντια στις δυνάμεις του ΠΑΜΕ στην ΑΔΕΔΥ.


Ανατρέχοντας σε ανακοίνωση των δυνάμεων του ΠΑΜΕ στην ΑΔΕΔΥ, στο Ριζοσπάστη της Πέμπτης 16 Οχτώβρη 2014 σελ. 12, διαβάζουμε ότι σ’ αυτή τη συνεδρίαση έβαλε υποψηφιότητα για τη θέση του προέδρου της ΑΔΕΔΥ, ο εκπρόσωπος του ΜΕΤΑ (παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ) και ότι: «Δηλώσεις στήριξης του υποψήφιου του ΜΕΤΑ και σε αυτήν τη συνεδρίαση έκαναν οι εκπρόσωποι της “Δημοσιοϋπαλληλικής Ανατροπής” (ΠΑΣΚΕ ΟΤΑ/Μπαλασόπουλος) και των “Παρεμβάσεων” (ΑΝΤΑΡΣΥΑ κ.ά.)». Στην ψηφοφορία που ακολούθησε, ο εκπρόσωπος του ΜΕΤΑ έλαβε 7 ψήφους (3 από το ΜΕΤΑ, 2 από τη “Δημοσιοϋπαλληλική Ανατροπή” και 2 από τις “Παρεμβάσεις”), ενώ υπήρχαν 8 λευκά (3 από την ΠΑΣΚΕ, 3 από τη ΔΑΚΕ και 2 από τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ στο Δημόσιο) και 2 άκυρα (1 από την ΠΑΣΚΕ και 1 από τη ΔΑΚΕ)».

Δευτέρα 28 Ιουλίου 2014

Εργατικός Αγώνας: Μια νέα κομμουνιστική κίνηση

Του Δημήτρη Γρηγορόπουλου

»Ο Εργατικός Αγώνας, παρότι αναγνωρίζει την ανάγκη κομμουνιστικού κόμματος, στενεύει την απήχησή του από τη στιγμή που περιορίζει το στόχο του σε μια ενδοοικογενειακή υπόθεση κυρίως μελών και οπαδών του ΚΚΕ.»


Μία ακόμη πολιτική κίνηση κομμουνιστικής προέλευσης συγκροτήθηκε υπό την επωνυμία Κίνηση Κομμουνιστών – Εργατικός Αγώνας». Τα μέλη της κίνησης, διαγραφέντες και αποχωρήσαντες απ” το ΚΚΕ, πραγματοποίησαν στην Αθήνα πανελλαδική σύσκεψη στην οποία αποφάσισαν τη δημιουργία πολιτικής κίνησης και εξέδωσαν πολιτική διακήρυξη, για να εκθέσουν τις αρχές και τους σκοπούς τους.

Η νέα πολιτική κίνηση είναι καλοδεχούμενη στο χώρο της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Μπορεί να συμβάλει στο εγχείρημα και την ανάγκη της νέας κομμουνιστικής Αριστεράς των καιρών μας, υπερβαίνοντας όμως το μοντέλο του γραφειοκρατικού, δογματικού, σεχταριστικού κομμουνιστικού κόμματος που εκπροσωπεί το ΚΚΕ.