Παρασκευή 27 Ιουλίου 2012

Το αιώνιο ψέμα της «ολυμπιακής ειρήνης»

Του Διονύση Ελευθεράτου

Aντιαεροπορικά όπλα στις ταράτσες του Λονδίνου. Στον Τάμεση το γιγάντιο πολεμικό σκάφος «HMS Ocean». Ελικόπτερα και ελεύθεροι σκοπευτές σε πλήρη ετοιμότητα. Ντυμένη στο χακί, σαν τεράστιο σκηνικό πολεμικής κινηματογραφικής παραγωγής, η αγγλική πρωτεύουσα «καλωσορίζει» αθλητές και επισκέπτες στη γιορτή της ...ειρήνης και της συναδέλφωσης! Τους Ολυμπιακούς Αγώνες φυσικά...

Δεν θα μπορούσε να υπάρξει τελειότερη καταρράκωση των φληναφημάτων περί «ολυμπιακής ειρήνης» και «ολυμπιακής εκεχειρίας», από την ίδια την εικόνα του «ολυμπιακού» Λονδίνου. Ο αντίλογος, αναμενόμενος: «Μα εδώ πρόκειται για την ανάγκη θωράκισης απέναντι σε ασύμμετρη απειλή, στον κίνδυνο τρομοκρατικών χτυπημάτων». Ωραία, λοιπόν. Ας μην υποκύψουμε στον πειρασμό να ασχοληθούμε με τα επικρατούντα ήθη, στον πλανήτη, από την 11η Σεπτεμβρίου 2001 και εντεύθεν. Ας αρκεστούμε σε ένα απλό ερώτημα: Καλά, πώς ακριβώς επενεργεί διαχρονικά αυτή η καταπραϋντική, ειρηνευτική ιδιότητα των Ολυμπιακών Αγώνων στις ...συμμετρικές συρράξεις, στις οποίες λαμβάνουν μέρος «κανονικά», «συντεταγμένα» κράτη;

Γράμμα του Διονύση Τσακνή στη Βούλα Παπαχρήστου


Ανοιχτό γράμμα προς τη Βούλα Παπαχρήστου έγραψε ο Διονύσης Τσακνής με αφορμή τον αποκλεισμό της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες λόγω του σχολίου της στο twitter. 

Επισημαίνοντας πως μπορεί να κατανοήσει τους κόπους και τις θυσίες της γιατί και ο γιος του είναι αθλητής, ο Διονύσης Τσακνής την καλεί να συνεχίσει με πείσμα και αγάπη σ' αυτό που κάνει."Παραδέχτηκες το λάθος σου, ενώ κάποιοι άλλοι συνεχίζουν να εγκληματούν σε βάρος ενός ολόκληρου λαού με τις πιο ρατσιστικές ταξικές επιθέσεις", σημειώνει μεταξύ άλλων, τονίζοντας πως έριξαν την αθλήτρια στην πυρά για να ξεπλύνουν τις αμαρτίες τους.

Πέμπτη 26 Ιουλίου 2012

Θερινή ραστώνη ή αριστερή αμηχανία;

Του Δημήτρη Μητρόπουλου.

Είναι λογικό ότι οι εκλογές αποτέλεσαν μια τεράστια «αποσυμπίεση» για το αντιμνημονιακό κίνημα. 
Δύο χρόνια κινητοποιήσεων, νέων κινημάτων (πχ Δεν Πληρώνω, Πλατείες), ξεσηκωμών, οργής και αγανάκτησης, κοινωνικής και ταξικής πόλωσης, έντονης πολιτικοποίησης.
Όλα αυτά εκφράστηκαν στον έναν ή στον άλλο βαθμό στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις του καλοκαιριού. 
Και η κοινωνική και πολιτική αυτή ένταση, έδωσε την θέση της σε μια, ίσως αναγκαία, θερινή ραστώνη.

Μετά βέβαια τους πρώτους αναγκαίους απολογισμούς. Ειλικρινείς ή όχι.

Τετάρτη 25 Ιουλίου 2012

Μεταξύ μας με ανοιχτά χαρτιά

Του Γιώργου Ρούση
Ποια πρέπει να είναι η στάση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και των αγωνιστών της απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ;


Το ερώτημα τέθηκε προεκλογικά, τίθεται και μετεκλογικά και χρειάζεται καθαρές απαντήσεις κι εκτίμηση της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ: 

Ο κατευθυντήριος άξονας της πολιτικής του πολυτασικού μεν, ενιαίου δε ως προς την κυρίαρχη πολιτική του στάση, ΣΥΡΙΖΑ είναι ο συμβιβασμός με τη ντόπια και ξένη αστική τάξη.

Αυτό που αποκλείεται είναι η διαμόρφωση ενός πολιτικού μετώπου με τον ΣΥΡΙΖΑ κι ακόμη περισσότερο η ένταξη σε αυτόν

Τρίτη 24 Ιουλίου 2012

Ρε­μπέ­τι­κα ε­να­ντίον τρόι­κας

Tου Πε­ρι­κλή Κο­ρο­βέ­ση


Η ι­στο­ρία του χρέ­ους εί­ναι έ­να σχέ­διο για να με­τα­τρα­πεί η Ελλά­δα σε α­ποι­κία. Και ό­ταν αυ­τός ο λαός φτά­σει στην α­πό­λυ­τη ε­ξα­θλίω­ση και πτω­χεύ­σει το κρά­τος, για­τί ε­κεί μας ο­δη­γεί η Τρόι­κα Εσω­τε­ρι­κού, τό­τε,σύμ­φω­να με το αγ­γλι­κό δί­καιο, ή κά­θε πλου­το­πα­ρα­γω­γι­κή πη­γή της χώ­ρας θα πε­ρά­σει στα χέ­ρια των πι­στω­τών. Και μπο­ρού­με να φα­ντα­στού­με τι μπο­ρεί να εί­ναι αυ­τά. Από δη­μό­σια-κοι­νή πε­ριου­σία του λα­ού μέ­χρι πε­τρέ­λαιο και ο­ρυ­κτό πλού­το. Και α­κό­μα, α­πό αρ­χαιο­λο­γι­κούς χώ­ρους μέ­χρι νη­σιά φι­λέ­τα.

Αν ρί­ξου­με μια μα­τιά στην ι­στο­ρία της α­ποι­κιο­κρα­τίας και ει­δι­κά της Γερ­μα­νίας πριν α­πό τον Α΄ Πα­γκό­σμιο Πό­λε­μο, θα δού­με πολ­λές ο­μοιό­τη­τες με την πο­λι­τι­κή της Μέρ­κε­λ, χω­ρίς αυ­τό να ση­μαί­νει πως τα άλ­λα α­ποι­κιο­κρα­τι­κά κρά­τη ή­ταν κα­λύ­τε­ρα. Κα­τά σύ­μπτω­ση, ό­λα τα πρώην α­ποι­κιο­κρα­τι­κά κρά­τη εί­ναι ο ση­με­ρι­νός α­νε­πτυγ­μέ­νος Βορ­ράς. Ολό­κλη­ρη την Αφρι­κή την κό­ψα­νε σαν πί­τσα, δια­λύ­σα­νε προ­η­γού­με­να κρά­τη, κά­να­νε και­νούρ­για, δώ­σα­νε ευ­ρω­παϊκά ο­νό­μα­τα και βά­λα­νε τους α­ντί­στοι­χους Σα­μα­ρά­δες, Βε­νι­ζέ­λους, Κου­βέ­λη­δες να κυ­βερ­νή­σουν.

Η Μαρξιστική θεωρία για τις οικονομικές κρίσεις

Του ΓΙΑΝΝΗ ΤΟΛΙΟΥ*
Η νέα διεθνής οικονομική κρίση του καπιταλισμού που τα τελευταία χρόνια πλήττει με ιδιαίτερη σφοδρότητα τις «περιφερειακές» οικονομίες της ευρωζώνης και την οποία ο ελληνικός λαός βιώνει με τραγικό τρόπο, φέρνει και πάλι στο προσκήνιο τη συζήτηση για τις αιτίες, τις συνέπειες και πάνω απ' όλα τις πολιτικές εξόδου από την κρίση. Ο Μαρξ ήταν ο πρώτος διανοητής που αναλύοντας σε βάθος τους νόμους κίνησης και τιςαντιφάσεις του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, προσδιόρισε τις βαθύτερες αιτίες, τις σύνθετες οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες και τη δυνατότητα οριστικής υπέρβασης των κρίσεων. Στο βασικό έργο της ζωής του, το Κεφάλαιο, αναλύοντας τους όρους παραγωγής, κυκλοφορίας και αναπαραγωγής του κοινωνικού κεφαλαίου, έκανε μεταξύ άλλων «ανατομία» των οικονομικών-κυκλικών κρίσεων, καθώς και της ιστορικής τάσης της καπιταλιστικήςσυσσώρευσης, προσδιορίζοντας τον «ιστορικά» παροδικό χαρακτήρα του καπιταλιστικού συστήματος.

Δευτέρα 23 Ιουλίου 2012

Γονατιστοί στην τρόικα, αρματωμένοι στους εργάτες

Η οριστική... απαγκίστρωση απ' τη Δημοκρατία ξεκίνησε


Του Γιώργου Κατερίνη 
Άγρια καταστολή κατά κάθε αγωνιζόμενου και πάση θυσία εφαρμογή των μνημονιακών δεσμεύσεων έναντι της τρόικας και των δανειστών. 
Αυτό είναι το μήνυμα που ήθελε να δώσει η κυβέρνηση με τη βάρβαρη αστυνομική επιχείρηση που οργάνωσε για να σπάσει την απεργία των εργαζομένων της Ελληνικής Χαλυβουργίας.
Με μια εισαγγελική εντολή που βγήκε μετά από προσωπική παρέμβαση Σαμαρά, όπως διέρρεαν -εκ των υστέρων- οι επικοινωνιακοί του σύμβουλοι και την επιστράτευση πρωτοφανούς αριθμού αστυνομικών δυνάμεων, σχεδιάστηκε νυχτερινή έφοδος για το άνοιγμα του εργοστασίου, που ο ίδιος ο ιδιοκτήτης του είχε δώσει τελεσίγραφο ότι θα κλείσει. 
Με τη φράση του κυβερνητικού εκπροσώπου ότι η κυβέρνηση «θα φροντίζει πάντα για την εφαρμογή του νόμου» κατατέθηκε με τον πιο σαφή τρόπο το δείγμα γραφής των τριών κυβερνητικών εταίρων.