Κώστας Κάππος: «Γιατί ο σοσιαλισμός είναι αναγκαιότητα»

Συμπληρώνονται σήμερα 10 χρόνια από το θάνατο του κομμουνιστή Κώστα Κάππου. 

Με σεβασμό και εκτίμηση  στο   μεγάλο επαναστάτη, στην αγωνιστική του πορεία και στάση ζωής,  στο έργο του και τη σκέψη του, αναδημοσιεύουμε ένα επίκαιρο άρθρο του που δημοσιεύθηκε στην Ελευθεροτυπία στις 9 Ιουλίου 2005 με τίτλο «Γιατί ο σοσιαλισμός είναι αναγκαιότητα». 

Χαρίλαος Φλωράκης: «Δυο γιοι» του κινήματος σε ένα πρόσωπο

Του Κώστας Μάρκου 

Ο Χαρίλαος Φλωράκης ενσάρκωσε τους «δυο γιους» του λαϊκού μας κινήματος σε ένα πρόσωπο ίσως όσο κανείς άλλος. Στην προσωπικότητά του συμπύκνωσε την εποποιία και την τραγωδία του κομμουνιστικού κινήματος. Την προσωπικότητά του σφράγισε και εκφράστηκε με τις απόψεις και τη δράση του ο αρχικός δυναμισμός της Οκτωβριανής Επανάστασης και της Σοβιετικής Ένωσης αλλά και η υποχώρηση, ο εκφυλισμός και η ήττα τους που μας κληροδότησε ο προηγούμενος αιώνας- η ταξική, εργατική και επαναστατική πλευρά του μεγαλειώδους ΕΑΜικού ένοπλου λαϊκού κινήματος αλλά και η μικροαστική, συμβιβαστική πλευρά του, που τελικά επικράτησε- οι λαμπρές, ηρωικές αλλά και σκοτεινές σελίδες του κομμουνιστικού κινήματος- η ανιδιοτελής προσφορά που έφτασε μέχρι την περιφρόνηση του θανάτου στο όνομα της ζωής, όπως ο ίδιος έλεγε, αλλά και η πλευρά της μικρής ιδιοκτησίας και της οργανωτικής κυριαρχίας που διεισδύει πολύμορφα σε όλες της πλευρές του μεγάλου αγώνα μας για την κομμουνιστική απελευθέρωση, ειδικά σε καιρούς μη ηρωικούς.

“Αν ξυπνήσεις μονομιάς θα ‘ρθει ανάποδα ο ντουνιάς”

Του Νίκου Μπογιόπουλου 

Ο άνθρωπος που αναποδογύρισε μια «βολεμένη» ζωή κι άρχισε να γράφει «για εκείνους που δεν ξέρουν να διαβάσουν, για τους εργάτες που γυρίζουνε το βράδυ με τα μάτια κόκκινα απ' τον άμμο...», όπως έλεγε ο Τάσος Λειβαδίτης, ο κατά πολλούς ιδρυτής της επαναστατικής Τέχνης στην Ελλάδα, ο Κώστας Βάρναλης,«έφευγε» σαν σήμερα πριν ακριβώς 40 χρόνια, στις 16 Δεκέμβρη του 1974.

Ο Δεκέμβρης ΄44 και η σημερινή αντίσταση στη βαρβαρότητα

Ολόκληρη η εισηγητική ομιλία του σ. Γιάννη Χριστόπουλου, στελέχους της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στην εκδήλωση του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική απελευθέρωση που πραγματοποιήθηκε στις 13 Δεκέμβρη 2014 στην ΑΣΟΕΕ με αφορμή τα 70 χρόνια από το Δεκέμβρη του 1944.

70 χρόνια από το Δεκέμβρη 1944. Με ποιο μέτωπο θα νικήσει ο λαός;

Η φλεγόμενη δεκαετία του ’40 και η σημερινή αντίσταση στην καπιταλιστική βαρβαρότητα

Δεκέμβρης ’44: “Αυτά τα κόκκινα σημάδια είναι από αίμα…”

Του ΤΑΣΟΥ ΚΑΤΙΝΤΣΑΡΟΥ

Υπάρχουν σελίδες της σύγχρονης ιστορίας που καίνε… Υπάρχουν γεγονότα που δεν γίνονται λαϊκό ανάγνωσμα ούτε εικονογραφούνται σε περιοδικά ποικίλης ύλης… Υπάρχουν ταξικές συγκρούσεις όπου ήρωες είναι οι ίδιες οι λαϊκές μάζες και όχι «μυθικά» πρόσωπα…

Δεν είναι η επετειομανία της εποχής που μας αναγκάζει να σκύψουμε πάλι απάνω από τον Κόκκινο Δεκέμβρη του ’44. Είναι η θέλησή μας να συνεχίσουμε τον αγώνα για τη νικηφόρα επανάσταση που δεν θα χαθεί μέσα από νέες Βάρκιζες: γι’ αυτό είναι απαραίτητη η μάχη της μνήμης ενάντια στη λήθη, γι’ αυτό είναι απαραίτητη η επανασύνδεσή μας με τα κορυφαία γεγονότα του ελληνικού επαναστατικού κινήματος.

Η Οκτωβριανή Επανάσταση

Γράφει ο Γιώργος Πετρόπουλος

Η επανάσταση στη Ρωσία, το 1917, δεν ήρθε από το πουθενά, ούτε ήταν αποτέλεσμα τυχαίων περιστατικών. Ξεπήδησε μέσα από τις ιδιαίτερες συνθήκες ανάπτυξης του ρωσικού καπιταλισμού, μέσα από τις αντιθέσεις της ίδιας της ρωσικής κοινωνίας που ο πρώτος παγκόσμιος ιμπεριαλιστικός πόλεμος τις όξυνε στο έπακρο δημιουργώντας συνθήκες επαναστατικής κρίσης.

50 ΧΡΟΝΙΑ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ : ΤΟ ΦΩΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΣΒΗΣΕ

Του Κώστα Παπαδάκη

50 ΧΡΟΝΙΑ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ: ΤΟ ΦΩΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΣΒΗΣΕ

Μία ωραία, συγκινητική και νοσταλγική εκδήλωση που συνδιοργάνωσαν οι εφημερίδες "Προλεταριακή Σημαία" (του Κ.Κ.Ε. μ - λ) και "Λαϊκός Δρόμος" (του Μ-Λ Κ.Κ.Ε.) τη Δευτέρα 20/10/2014 στο θέατρο Ακροπόλ στην Αθήνα (είπαν πως θα ακολουθήσουν αντίστοιχες και σε άλλες πόλεις) για τα 50 χρόνια από την έκδοση του περιοδικού "Αναγέννηση" αποτελεί το ερέθισμα για το άρθρο αυτό.

“Τραγούδα τώρα π…@@ από κει που είσαι”!

Του Νίκου Μπογιόπουλου 

«Κατ’ αρχάς, να ξεκαθαρίσουμε ότι ο Παύλος ούτε ‘‘έφυγε’’, ούτε ‘‘πέθανε’’, ούτε ‘‘χάθηκε’’ - δολοφονήθηκε. Και δε δολοφονήθηκε ούτε γιατί επιτέθηκε σε κανένα, ούτε γιατί έκλεβε. Ούτε κλεφτοκοτάς ήταν ο Παύλος, ούτε εγκληματίας. Δολοφονήθηκε γιατί μέσα από τα τραγούδια και τη γενικότερη στάση ζωής του εξέφραζε ελεύθερα απόψεις που δεν ‘‘άρεσαν’’ στους νεοναζί της Χρυσής Αυγής που είχαν αρχίσει να επεκτείνονται επικίνδυνα στις γειτονιές του Παύλου. Έτσι, στη μάχη για την ‘‘πολιτισμική ηγεμονία’’ - που θα ’λεγε και ο Γκράμσι - στις γειτονιές του Πειραιά, ο Παύλος και η Χρυσή Αυγή εξέφραζαν δυο διαφορετικούς ιδεολογικούς κόσμους: οι Χρυσαυγίτες αυτόν του μίσους, της δήθεν φυλετικής καθαρότητας, και της θρασυδειλίας, και ο Παύλος αυτόν της λεβεντιάς και της ανθρωπιάς. Γι’ αυτό και –απ’ ότι τουλάχιστον φάνηκε από τις καταθέσεις που είδαν το φως της δημοσιότητας- τον είχαν στη ‘‘μαύρη λίστα’’»

Το παραπάνω απόσπασμα είναι από το άρθρο που έγραψαν οι Social Waste, το συγκρότημα χιπ χοπ που συνυπήρξε καλλιτεχνικά με τον Παύλο. Έκαναν μαζί τραγούδια, συναυλίες, και παρέα.

Κώστας Κάππος

Του Νίκου Μπογιόπουλου*

«Ονομάζεται Κώστας Κάππος, είναι 37 ετών πατέρας ενός ανήλικου αγοριού. Στις 25 Απριλίου 1968 το απόγευμα συνελήφθη. Κρατήθηκε στη Γενική Ασφάλεια ένα μήνα και μετά οδηγήθηκε στο Διόνυσο. Βασανίστηκε ένα μήνα εκεί και τον ξανάφεραν στην Ασφάλεια Αθηνών, από όπου οδηγήθηκε στη Λέρο. Καμία κατηγορία δεν απαγγέλθηκε εις βάρος του. Κανένας μάρτυρας δεν τον κατάγγειλε για τίποτα. Η δουλειά του ήταν λογιστής. Αρτιμελής, καλοφτιαγμένος, από τη φύση του.Το μόνο που δεν ήξερε ήταν η αντοχή του. Αυτή την δοκίμασε στον Διόνυσο και αργότερα στο Μπογιάτι. Όσοι τον ήξεραν πριν, είδαν ότι τόσο η φυσιογνωμία του, όσο και η διάπλαση του είχαν αλλοιωθεί. Τα βασανιστήρια είχαν αλλοιώσει τη διάπλαση και τη μορφή του. Δεκαέξι βασανιστές, εκτός από εκείνους που έδιναν μόνο ξύλο, όργωσαν κυριολεκτικά το κορμί του. Νοσηρές διάνοιες, σατανικοί εφευρέτες.

Τέσσερεις στο Διόνυσο, 12 στο Μπογιάτι. (…) 500 περίπου (οι) ώρες βασανιστηρίων, που συνολικά πέρασε σε μπουντρούμια, φυλακές, στα κρατητήρια και στις απομονώσεις (…)».

(Απόσπασμα από το βιβλίο «Η Επανάσταση που έρχεται»,

Επιλογή από άρθρα, κείμενα, συνεντεύξεις του Κώστα Κάππου, εκδόσεις «Αλήθεια»).

Ταξικά εγκλήματα: Η δολοφονία των Σάκκο και Βαντσέττι

Tου Γιώργου Πετρόπουλου

«Τα λόγια μας, η ζωή και ο πόνος μας δεν είναι τίποτα. Ο θάνατός μας- ο θάνατος ενός παπουτσή κι ενός φτωχού ψαρά- είναι το παν για μας! Η τελευταία στιγμή μας ανήκει- η θανάσιμη αγωνία είναι ο θρίαμβός μας…».

Μπαρτολομέο Βαντσέττι

Στις 15 Απριλίου του 1920, δύο ταμίες του εργοστασίου υποδημάτων ΣΛΑΙΗΤΕΡ & ΜΟΡΙΛΛ, ο Φρέντερικ Πάρμεντερ και ο Αλεξάντερ Μπεραρντέλλι περπατούσαν στην Πολιτεία της Μασαχουσέτης των Ηνωμένων Πολιτειών, στον κεντρικό δρόμο του Σάουθ Μπραίηντρη. Μαζί τους κουβαλούσαν δύο μικρά χρηματοκιβώτια με 15.000 δολάρια. Λίγο πριν φτάσουν στην πόρτα του εργοστασίου- περί τις 3 μ.μ.- δέχτηκαν επίθεση από ένοπλους ληστές, που άρχισαν να τους πυροβολούν. Οι ληστές αφού εκτέλεσαν τα θύματά τους πήραν τα χρηματοκιβώτια και το έσκασαν με αυτοκίνητο που τους περίμενε γι’ αυτή τη δουλειά μαζί με άλλα μέλη της συμμορίας. Παρά το γεγονός ότι η ληστεία ήταν αιματηρή, δεν ήταν καθόλου ένα ασυνήθιστο γεγονός εκείνη την εποχή τόσο στην Πολιτεία της, Μασαχουσέτης όσο και γενικότερα στις ΗΠΑ. Οι αυτόπτες μάρτυρες περιέγραψαν τους ληστές ως ξένους, πιθανότατα Ιταλούς. Για το αυτοκίνητο που χρησιμοποιήθηκε στην ληστεία είπαν πως ήταν τύπου «Όβερλαντ».

Ο Νίκος Ζαχαριάδης και η 6η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ του 1934

Του Γιώργου Πετρόπουλου

41 χρόνια από τον θάνατο του Νίκου Ζαχαριάδη.

Ο Νίκος Ζαχαριάδης και η 6η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ του 1934

Αναδημοσίευση από Εργατικό Αγώνα

Συμπληρώνονται σήμερα, 1η Αυγούστου, 41 χρόνια από τον θάνατο του Νίκου Ζαχαριάδη. Η άποψη του Εργατικού Αγώνα είναι διατυπωμένη από την αρχή της εμφάνισής του και, συνεπώς, είναι γνωστή. Τα μνημόσυνα δεν ταιριάζουν στους επαναστάτες. Μνημόσυνα κάνουν μόνο εκείνοι που επιδιώκουν να αξιοποιήσουν προς όφελος τους τις μεγάλες επαναστατικές φυσιογνωμίες, αποσιωπώντας το έργο τους και μετατρέποντάς τους σε ακίνδυνα εικονίσματα.

Άρης Βελουχιώτης: “Τιμή και δόξα και στο λαό που τόνε γέννησε”

Του  Νίκου Μπογιόπουλου 

«Πριν κάμποσο καιρό, πάνου στη Λιάκουρα, στο αετοχώρι το Δαδί, ρώτησα ένα παιδί ως οχτώ χρονώ:

- Τον ξέρεις τον Άρη;

- Ναι, μου λέει. Τον ξέρω.

- Τον είδες ποτέ σου;

- Όχι. Μα τόνε ξέρω.

- Πώς είναι;

- Τρεις βολές πιο αψηλός απ' τον πατέρα μου. Κι έχει ένα μεγάλο-μεγάλο κόκκινο άλογο. Και πίσω τον ακολουθάει πάντοτες ένας τρανός αητός με μια σημαία. 

Δίστομο – Ναζί – Χρυσή Αυγή

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Χτες συμπληρώθηκαν 70 χρόνια…

10 Ιουνίου 1944: Οι Γερμανοί ναζί μπαίνουν στην κωμόπολη του Διστόμου. Αποκλείουν τις εισόδους και αρχίζουν τις έρευνες στα σπίτια, αναζητώντας μαχητές του ΕΛΑΣ, χωρίς αποτέλεσμα. Οι κατοχικές δυνάμεις συγκεντρώνουν όλους τους κατοίκους, άντρες και γυναίκες, αρκετές μαζί με τα μωρά τους. Η σφαγή είναι ολοκληρωτική. Στη συνέχεια πυρπολούν τα σπίτια. Το Δίστομο ξεκληρίζεται. Στα πτώματα, πάνω στα άψυχα κατακρεουργημένα κορμιά, έχει απομείνει αποτυπωμένη η ανείπωτη φρίκη. Το ολοκαύτωμα του πυρπολημένου Διστόμου αποτελεί κορυφαίο τεκμήριο της κτηνωδίας του ναζισμού: 218 εκτελεσμένοι. Ανάμεσά τους 114 γυναίκες, 45 παιδιά και έφηβοι, 20 βρέφη...

«100 ώρες του Μάη»:Τα τεκμήρια μιας πολιτικής δολοφονίας (ΒΙΝΤΕΟ)

Η ταινία – δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ “100 ώρες του Μάη” αναφέρεται στη δολοφονία του βουλευτή της ΕΔΑ Γρηγόρη Λαμπράκη στη Θεσσαλονίκη τον Μάη του 1963. 

Αποκαλύπτει τη σύνθεση των μηχανισμών του παρακράτους της εποχής, το οποίο και τότε – όπως και τώρα – αποτελούσε αναπόσπαστο κομμάτι του επίσημου αστικού κράτους. Φωτίζει την ιεραρχία των παρακρατικών οργανώσεων, στην κορυφή της οποίας βρίσκονται επίσημα όργανα του κράτους και κυβερνητικά στελέχη.

9 Μάη 1945: Η αντιφασιστική Νίκη των Λαών, η ΕΣΣΔ και οι Αγγλοαμερικανοί

Του Γιώργου Πετρόπουλου

Στις 9 Μαΐου 1945, ώρα 0.43' π.μ., στην αίθουσα της στρατιωτικής σχολής μηχανικού, στο προάστιο Κάρλσχορστ του Βερολίνου, οι πληρεξούσιοι της ανώτατης γερμανικής στρατιωτικής διοίκησης στρατάρχης Κάιτελ, ναύαρχος Φρίντερμπουργκ και στρατηγός της αεροπορίας Στούμπφ υπέγραψαν την πράξη για την χωρίς όρους συνθηκολόγηση της Γερμανίας ενώπιον των αντιπροσώπων των ενόπλων δυνάμεων των χωρών της αντιχιτλερικής συμμαχίας: 

Από μέρους της ΕΣΣΔ παραβρέθηκε ο στρατάρχης Γ. Κ. Ζούκωφ, της Αγγλίας ο στρατάρχης της αεροπορίας Α. Τέντερ, των ΗΠΑ ο στρατηγός Κ. Σπάατς και της Γαλλίας ο στρατηγός Ντε Λατρ ντε Τασινύ.

Η χούντα, το… “οικονομικό θαύμα” και οι σύγχρονοι υμνητές της!

Γράφει ο Χρήστος Τσαντής*

"...Τα δήθεν δημόσια έργα της χούντας έγιναν με απευθείας αναθέσεις-όπου βασιλεύει η μίζα-και κόστισαν εκατομμύρια δραχμές, πάνω από την πραγματική τους αξία, στο δημόσιο. Σκάνδαλα όπως το «τάμα του έθνους» με το οποίο μπήκε χέρι στα ταμεία, για να χτιστεί ο «ναός του Σωτήρος» (Γεωργίου Παπαδόπουλου) έμειναν στην ιστορία. Χωρίς να μπει ούτε μια πέτρα, όπως ανακοίνωσαν οι υπεύθυνοι του Ταμείου του «Τάματος» στην εφημερίδα «Εστία» στις 19/1/1974, ξοδεύτηκαν –άγνωστο που-496 εκατομμύρια δραχμές!..."

Γρηγόρης Λαμπράκης: Η «άλλη» 21η Απριλίου

Του Νίκου Μπογιόπουλου 

Σήμερα συμπληρώνονται 51 χρόνια από την «άλλη» 21η Απρίλη. Την 21ηΑπριλίου του 1963, όταν πραγματοποιήθηκε η πρώτη πορεία Ειρήνης, με τον Γρηγόρη Λαμπράκη να ξεδιπλώνει το λάβαρο από τον Τύμβο του Μαραθώνα.

Παγκόσμια συγκίνηση για τον μεγάλο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες

Σε ηλικία 87 ετών άφησε την τελευταία του πνοή ο σπουδαίος Κολομβιανός συγγραφέας Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες. Με το έργο του συνέβαλε καθοριστικά στην ανάδειξη της αστείρευτης λογοτεχνίας της Λατινικής Αμερικής αλλά και στην χειραφέτηση ολόκληρης της Ηπείρου, που μετά από αιώνες αποικιοκρατίας βρέθηκε τον 20ο αιώνα κάτω από την κυριαρχία των Ηνωμένων Πολιτειών. 

Φίλος του Φιντέλ Κάστρο και του Ούγκο Τσάβες, ο «Γκάμπο» βρέθηκε στο πλευρό των κινημάτων ανεξαρτησίας και κοινωνικής δικαιοσύνης της Λατινικής Αμερικής. 

ΝΙΚΟΣ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ: ‘‘Έτσι αγαπάμε εμείς την Ελλάδα’’

Του Νίκου Μπογιόπουλου 

Την Κυριακή συμπληρώνονται 62 χρόνια. Ήταν – και τότε - ημέρα Κυριακή. Μέρα που ακόμα και οι Γερμανοί εισβολείς τη σεβάστηκαν. Πριν ακόμα χαράξει, μέσα στη νύχτα, σαν κοινός δολοφόνος, το κράτος των γερμανοτσολιάδων που πλέον είχαν ντυθεί αμερικανοτσολιάδες, το κράτος των μαυραγοριτών που έχτιζε «Νέους Παρθενώνες» στη Μακρόνησο, είχε εκτελέσει τον Μπελογιάννη και τους συντρόφους του. Την ίδια μέρα της εκτέλεσης, ο Γιάννης Ρίτσος, εξόριστος στον Αϊ - Στράτη, γράφει στο ποίημά του «Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΟ ΓΑΡΥΦΑΛΛΟ»:

«Ο Μπελογιάννης μας έμαθε άλλη μια φορά πώς να ζούμε και πώς να πεθαίνουμε./ Μ' ένα γαρύφαλλο ξεκλείδωσε όλη την αθανασία./ Μ' ένα χαμόγελο έλαμψε τον κόσμο για να μη νυχτώσει (...)».

Γαβράς: Πολιτική και κοινωνικός προβληματισμός στη μεγάλη οθόνη (Αφιέρωμα)

Του Γιώργου Ρούσσου.

Ο Κώστας Γαβράς γεννήθηκε σαν σήμερα στις 12 Φεβρουαρίου του 1933 στην Ελλάδα. Σπούδασε λογοτεχνία στη Σορβόννη και μετά την αποφοίτησή του, αποφάσισε να μείνει στη Γαλλία. Κατάφερε όμως μέσα από τον κινηματογράφο να μας χαρίσει δημιουργίες που δεν γνωρίζουν σύνορα. Ταινίες που με την κριτική τους ματιά στο κοινωνικό γίνεσθαι κατάφεραν δικαίως να του χαρίσουν τον τίτλο του ειδικού στον πολιτικό κινηματογράφο και να τον εντάξουν στους κορυφαίους δημιουργούς της γενιάς του.