Η Κομμούνα του Παρισιού: ορισμένες επισημάνσεις για την πρώτη μορφή εργατικής εξουσίας

Γράφει ο Περικλής Παυλίδης*

Η Κομμούνα του Παρισιού συνιστά εξόχως ηρωικό και συνάμα δραματικό γεγονός στην ιστορία του επαναστατικού εργατικού κινήματος. Είναι η πρώτη έφοδος του προλεταριάτου στον ουρανό, το πρώτο εγχείρημα κατάληψης της εξουσίας με στόχο τη χειραφέτηση της εργασίας. 

Όπως ο Μαρξ σημειώνει, η Παρισινή Κομμούνα προέταξε την «κοινωνική δημοκρατία», κι αν νικούσε, θα απαλλοτρίωνε τους απαλλοτριωτές, θα λειτουργούσε δηλαδή ως μοχλός ανατροπής των οικονομικών θεμελίων της ταξικής κοινωνίας.

Πόλεμος, θεωρία των σταδίων, αντικαπιταλιστική πρόταση

Του Δημήτρη Γρηγορόπουλου 

Πόλεμος και τάξεις – Τα γράμματα του Νίκου Ζαχαριάδη

Διεξάγεται ενδιαφέρουσα συζήτηση τελευταία για τα περίφημα γράμματα του Νίκου Ζαχαριάδη, το χαρακτήρα του πολέμου, της επανάστασης, το ζήτημα των συμμαχιών, των σταδίων κ.ά. Τα ζητήματα αυτά πέρα από την αυτόνομη ιστορική σημασία και αξιολόγησή τους, τίθενται και στη σύγχρονη περίοδο, αφού αποτελούν δομικά στοιχεία της ταξικής πάλης, σε διαφορετικές βέβαια ιστορικές συνθήκες. Η δημοσιοποίηση του Β΄ και του Γ΄ γράμματος του Ν. Ζαχαριάδη επιτρέπει τη σφαιρική αξιολόγηση της στάσης του ίδιου και του ΚΚΕ απέναντι στον πόλεμο αλλά και την εκτίμηση της αξιολόγησης της αστικής ιστοριογραφίας και ιδεολογίας.

Κράτος και ηγεμονία τον Οκτώβρη του ’17

Του Δημήτρη Γρηγορόπουλου

Έμπρακτη επιβεβαίωση της επαναστατικής δυνατότητας

Η μεγάλη Οκτωβριανή Επανάσταση διαχρονικά φωτίζει το όραμα των λαών για μια κοινωνία δικαιοσύνης, ελευθερίας, ανθρωπιάς, την κοινωνία της κομμουνιστικής απελευθέρωσης. Μετά τη βραχύβια επαλήθευση της θεωρίας του επιστημονικού κομμουνισμού απ’ την Παρισινή Κομμούνα, η επανάσταση του Οκτώβρη αποτελεί την επαρκέστερη, χρονικά και σε περιεχόμενο, απόδειξη της δυνατότητας – αναγκαιότητας της επαναστατικής ανατροπής του καπιταλισμού, της δικτατορίας, του προλεταριάτου, της εγκαθίδρυσης παραγωγικών σχέσεων κομμουνιστικού προσανατολισμού. 

Η Οκτωβριανή Επανάσταση

Γράφει ο Γιώργος Πετρόπουλος

Η επανάσταση στη Ρωσία, το 1917, δεν ήρθε από το πουθενά, ούτε ήταν αποτέλεσμα τυχαίων περιστατικών. Ξεπήδησε μέσα από τις ιδιαίτερες συνθήκες ανάπτυξης του ρωσικού καπιταλισμού, μέσα από τις αντιθέσεις της ίδιας της ρωσικής κοινωνίας που ο πρώτος παγκόσμιος ιμπεριαλιστικός πόλεμος τις όξυνε στο έπακρο δημιουργώντας συνθήκες επαναστατικής κρίσης.

Ο ξεχασμένος «Κόκκινος Οκτώβρης» στις Αστούριες του 1934

Γράφει: Μάκης Γεωργιαδης

Ογδόντα χρόνια μετά τη ματωμένη επανάσταση

Ογδόντα χρόνια μετά τη ματωμένη επανάσταση των «Κόκκινων Αστουριών», μια από τις ηρωικότερες και συνάμα τραγικότερες στιγμές του εργατικού ισπανικού κινήματος, η αξία της και τα διδάγματά της έρχονται επίκαιρα όσο ποτέ άλλοτε στο σήμερα.

Κοινωνικά φαινόμενα: Βία και αντιβία

Του Δημήτρη Γρηγορόπουλου

"...Η βία διεισδύει σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας αποδεικνύοντας ότι ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός είναι μέχρι το μεδούλι βίαιος και αυταρχικός. Η βία των κυριαρχούμενων είναι αμυντική κι ετεροπροσδιορίζεται απ' τη βία των κυρίαρχων ως απάντηση σ' αυτήν..."

Βία κυρίαρχων και κυριαρχούμενων

■ ΤΑΞΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ

Η βία κατακλύζει τον κόσμο μας. Προϊόν της όξυνσης των αντιθέσεων. Εκδηλώνεται με άπειρες μορφές απ’ τον πόλεμο ως την ψυχολογική και γλωσσική βία, απ' την εθνική, ταξική, ομαδική ως την ατομική. Με κριτήριο το συλλογικό υποκείμενο της βίας, μπορούμε να διαχωρίσουμε τη βία σε εθνική, ταξική, ομαδική.

Η Κομμούνα του Παρισιού: Το πρώτο άλμα στον ουρανό

Της Σοφίας Τσάδαρη

Παριζιάνοι, ο αγώνας δεν πρέπει να εγκαταλειφθεί από κανέναν, γιατί είναι ο αγώνας του μέλλοντος ενάντια στο παρελθόν, της Ελευθερίας ενάντια στο δεσποτισμό, της Ισότητας ενάντια στο μονοπώλιο, της Αδελφοσύνης ενάντια στην υποτέλεια, της Αλληλεγγύης των λαών ενάντια στον εγωισμό των καταπιεστών.
ΣΤΑ ΟΠΛΑ!

(Από το τελευταίο φύλλο της Journal Officiel de la République Française sous LACOMMUNE, 24-5-1871)

Λένιν και Λούξεμπουργκ για τη δημοκρατία

Του Δημήτρη Γρηγορόπουλου

"...Τον Γενάρη συμπληρώθηκαν 95 χρόνια απ' την άγρια δολοφονία της Λουξεμπουργκ και του Λίμπκνεχτ και 90 χρόνια απ' το θάνατο του Λένιν.

Σε αφιερώματα στον Τύπο και το διαδίκτυο, για τη Λούξε­μπουργκ ιδίως, επιχειρείται απ' τον ρεφορμιστικό χώρο η κάθετη αντιπαράθεση της με τον Λένιν. 

Στόχος η ιδεολογική (με την αντι-επιστημονική έννοια) ανάγνωση της ιστο­ρίας και η χρήση της για τη νομιμοποίηση,μέσω μιας μαρξίστριας του κύρους της Λούξεμπουργκ, της μεταρρύθμισης ένα­ντι της επανάστασης με αξία χρήσης για τη συγκυρία..."

Του Ουλιάνωφ το μειδίαμα…

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Ένα ερώτημα πλανάται πάνω από τον κόσμο των 3 δισεκατομμυρίων ανθρώπων που «ζουν» με 1,5 δολάρια την ημέρα. Ένα ερώτημα πλανάται πάνω από την Ευρώπη των 120 εκατομμυρίων φτωχών και απόκληρων. Ένα ερώτημα πλανάται πάνω από την Ελλάδα της αιθαλομίχλης: «Τι να κάνουμε;»…

Στις αρχές του περασμένου αιώνα, σε άλλες (;) συνθήκες το ερώτημα είχε τεθεί και είχε απαντηθεί από τον άνθρωπο που την περασμένη Δευτέρα συμπληρώθηκαν 90 χρόνια από τον θάνατό του, στις 21 Γενάρη 1924: Τον Λένιν.

Η Ηρωική Επανάσταση των Ζαπατίστας

Του Μάκη Γεωργιάδη

ΕΙΚΟΣΙ ΧΡΟΝΙΑ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΖΑΠΑΤΙΣΤΑΣ

Οι Ζαπατίστας αξίζουν την απεριόριστη αλληλεγγύη κάθε επαναστάτη από τη στιγμή που κατέλαβαν χιλιάδες εκτάρια γης την οποία αναδιένειμαν σε ακτήμονες αγρότες. 

Επίσης επιχείρησαν να λύσουν το διατροφικό ζήτημα, και σε μεγάλο βαθμό τα κατάφεραν, ενώ ταυτόχρονα έκαναν άλματα στην υγειονομική πολιτική, την πρόσβαση των αυτοχθόνων στην περίθαλψη και στην εκπαίδευση.

Η δολοφονία του Καρλ Λίμπκνεχτ και της Ρόζας Λούξεμπουργκ στο Βερολίνο (15/01/1919)

Ο Βίκτωρ Σερζ για τη δολοφονία του Καρλ Λίμπκνεχτ και της Ρόζας Λούξεμπουργκ στο Βερολίνο 

(15/01/1919).

Σαν σήμερα, στις 05 Ιανουαρίου του 1919 ξεκίνησε στη Γερμανία η εξέγερση της Ένωσης των Σπαρτακιστών (1) ή αλλιώς εξέγερση του Ιανουαρίου. Ήταν μια γενική απεργία που εξελίχθηκε σε εμφύλια ένοπλη σύρραξη, η οποία θεωρείται ως το σημείο λήξης της Γερμανικής Επανάστασης (1918-1919). Ως ελάχιστος φόρος τιμής στην επαναστατημένη γερμανική εργατική τάξη που συμμετείχε στην εξέγερση, δημοσιεύεται ένα απόσπασμα από τις "Αναμνήσεις ενός επαναστάτη" του Βίκτορ Σέρζ (2) που φωτίζει τα γεγονότα της στυγνής δολοφονίας των ηγετών της Ένωσης των Σπαρτακιστών, Καρλ Λίμπκνεχτ και Ρόζας Λούξεμπουργκ στις 15 Ιανουαρίου του 1919 στο Βερολίνο μετά την καταστολή της εξέγερσης.