Τετάρτη 14 Αυγούστου 2013

Ο δεκάλογος αγάπης του καλού χρυσαυγίτη

Του Θανάση Καρτερού - "Hot Doc"

Αν κάνει κάποιος τον κόπο να διαβάσει πέντε πράγματα από το site της Χρυσής Αυγής, να παρακολουθήσει το σώου που δίνουν οι βουλευτές της κάθε τόσο στη Βουλή και στις διάφορες συγκεντρώσεις τους και να ρίξει μια ματιά στα σχόλια του λόχου Κασιδιάρη στο διαδίκτυο, θα καταλήξει χωρίς πολύ κόπο σε ένα συμπέρασμα: Αυτό που συνεπαίρνει, που κινεί, που διεγείρει σχεδόν σεξουαλικά τον καλό χρυσαυγίτη είναι ένα και μόνο πράγμα, το μίσος.


Συμβαίνει μάλιστα το εξής παράδοξο, με μια πρώτη ματιά, αλλά άκρως χρυσαυγίτικο. Ο καλός χρυσαυγίτης εκδηλώνει την αγάπη του για κάτι μισώντας αυτούς που υποτίθεται ότι απειλούν αυτό το κάτι. Ακόμη και η υποτιθέμενη αγάπη του, δηλαδή, εκδηλώνεται μέσω του μίσους:

Τρίτη 13 Αυγούστου 2013

Από τη πράσινη ανάπτυξη του ΓΑΠ στην αειφορία του Δραγασάκη

Από τον ΑΡΧΙΛΟΧΟ για τη συνέντευξη 
Δραγασάκη στο κυριακάτικο ΒΗΜΑ.(4.8.2013)
Εν αρχή ην το στίγμα, για να μην υπάρχει σύγχυση: 
Μπορεί η αριστερή πλατφόρμα να αμφισβητεί την ορθόδοξη γραμμή του Σύριζα για τη σωτηρία του ευρώ μέσα στην Ελλάδα, αλλά ο Δραγασάκης έβαλε τα πράγματα στη θέση τους. 
«Βεβαίως και μετά το Συνέδριο ο καθένας μπορεί να έχει τις ιδιαίτερες προσωπικές απόψεις του και ο διάλογος μπορεί να συνεχίζεται. Όμως οι θέσεις που δεσμεύουν όλους μας και τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ είναι οι αποφάσεις που το Συνέδριο συλλογικά έλαβε». Επομένως μπορεί να λέει ότι θέλει η αριστερή πλατφόρμα, αλλά ο Σύριζα εγγυάται τη σωτηρία του ευρώ.

Εικονικός αντιαμερικανισμός

Γράφει ο ΙΟΣ

Σύμφωνα με τους κονδυλοφόρους της Δεξιάς, τον εθνάρχη τζούνιορ «τον έριξαν οι Αμερικανοί για τα πετρέλαια». Είναι όμως έτσι;


Οταν γράφονταν τούτες οι γραμμές, η επίσκεψη Σαμαρά στις ΗΠΑ δεν είχε ακόμη ολοκληρωθεί. Αγνοούμε ως εκ τούτου σε ποιο βαθμό τα σενάρια που ήθελαν να σηματοδοτεί ένα ριζικό αναπροσανατολισμό της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, με προνομιακή πλέον στήριξη στις ΗΠΑ αντί της γερμανοκρατούμενης Ε.Ε., επιβεβαιώθηκαν ή παρέμειναν στη σφαίρα της επικοινωνιακής φαντασίας. Δεν μπορούμε ωστόσο παρά να επισημάνουμε μια ενδιαφέρουσα αντίφαση: οι δημοσιογραφικοί κύκλοι που σήμερα εναποθέτουν τις ελπίδες της χώρας στην πατρωνία της Ουάσινγκτον, είναι οι ίδιοι ακριβώς που τα τελευταία χρόνια συνήθιζαν ν’ αποδίδουν σε σκοτεινό αμερικανικό δάκτυλο όλες τις εξελίξεις που οδήγησαν στη σταδιακή κατάρρευση της προηγούμενης κυβέρνησης της Ν.Δ.

Η Αμυγδαλέζα είναι το ελληνικό Γκουαντάναμο.

Νέα Ομιλία



Ξεκινάμε απ’ τα βασικά: η Αμυγδαλέζα δεν είναι «κέντρο κλειστής φιλοξενίας», μεταναστών, δεν είναι σταθμός συγκέντρωσης, δεν είναι κέντρο προσωρινής κράτησης, είναι το ελληνικό Γκουαντάναμο. Οι άνθρωποι που μένουν εκεί (από φήμες μόνο υπολογίζονται ανάμεσα σε 1.380 και 1.600, αφού το ελληνικό κράτος αρνείται να δώσει το παραμικρό στοιχείο, προφανώς για να είναι ευκολότερη η “εξαφάνιση” τους αν χρειαστεί), στοιβαγμένοι σε κοντέινερ κάτω από τον καυτό ήλιο του Αυγούστου τόλμησαν να άναψαν κλιματιστικό για να δροσιστούν. Οι ανθρωποφύλακες τους έκοψαν τελείως το ρεύμα για τρεις μέρες. 

Οι άνθρωποι εξεγέρθηκαν ρισκάροντας τη ζωή και την υγεία τους, αφού στο κολαστήριο που τους πέταξαν δεν είχαν πλέον τίποτα να χάσουν. Είχαν προηγηθεί ξυλοδαρμοί, βασανιστήρια, εν ψυχρώ δολοφονίες. Πολλοί παρατηρούν ότι η γλώσσα που χρησιμοποιούν τα τελευταία χρόνια τα στελέχη της κυβέρνησης, ψεύτικη, αφαιρετική, κατακρεουργημένη από κάθε ίχνος ηθικής υπόστασης και εμπειρικών δεδομένων, θυμίζει τη Νέα Ομιλία του Όργουελ. Εμένα περισσότερο μου θυμίζει τη γλώσσα του ιδεολογικού τους προγόνου Γιόζεφ Γκαίμπελς και των υφισταμένων του.

Δευτέρα 12 Αυγούστου 2013

Θα μας σώσει ο Ομπάμα;

Του Γιάννη Ελαφρού

Από τον Θείο Σαμ στον μπάρμπα Θωμά



Οι πανηγυρισμοί της ελληνικής κυβέρνησης και όλου του αστικού συνασπισμού εξουσίας και των ΜΜΕ για την επίσκεψη Σαμαρά στις ΗΠΑ και τη συνάντηση με τον αμερικανό Πρόεδρο Μπάρακ Ομπάμα ήταν αναμενόμενοι και προεξοφλημένοι. 
Αλλά από και πέρα, η προσπάθεια να διαμορφώσουν μια εικόνα μεγάλης επιτυχίας και να εμφανίσουν εικόνα διεξόδου, ένα φως στο τούνελ, μια ελπίδα στον απελπισμένο ελληνικό λαό, καταντά ιδιαιτέρως προκλητική.

Τα Μνημόνια υπονομεύουν τη Δημοκρατία στην Ελλάδα

Του Γιώργου Δελαστίκ - "Επίκαιρα"

Ενα ρίγος αισθάνθηκε να διαπερνά τη σπονδυλική του στήλη όποιος έτυχε να διαβάσει στην Εφημερίδα των Συντακτών προ δύο περίπου εβδομάδων (20/7/2013) μια συνέντευξη του 84χρονου Γερμανού σοσιαλδημοκράτη φιλοσόφου και κοινωνιολόγου Γίργκεν Χάμπερμας.

Αναφερόμενος στις συνθήκες που έχουν προκαλέσει στη χώρα μας τα αλλεπάλληλα Μνημόνια που της επιβάλλει η Γερμανία μέσω της ΕΕ, ο Χάμπερμας ήταν κατηγορηματικά ανατριχιαστικός:

«Οι όροι αυτοί μου θυμίζουν τις συνθήκες της όψιμης Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, που οδήγησαν στην κατάληψη της εξουσίας από το φασισμό», δήλωσε χωρίς περιστροφές. «Μια Δημοκρατία δεν μπορεί να λειτουργήσει όταν το σύνολο του πληθυσμού έχει την αίσθηση ότι κηδεμονεύεται από μια τρόικα, η οποία δεν κάνει τίποτε άλλο από το να "μεταφράζει" τις προσταγές των τραπεζών και των χρηματαγορών σε μέτρα λιτότητας και σε πακέτα διάσωσης», πρόσθεσε.

Η Αμυγδαλέζα και οι εκφωνητές

Η Άποψη*

Στην Αμυγδαλέζα μέσα στο στρατόπεδο με τα πλαστικά κοντέινερ, τους στοιβαγμένους ανθρώπους το άθλιο φαγητό και τους δόκιμους να σιχτιρίζουν την ώρα και τη στιγμή που αποφασίστηκε να κάνουν εκεί τα πρώτα βήματα για «να ψηθούν», παίχτηκε πάλι άλλο ένα απάνθρωπο έργο.


Ένα από τα έργα που δεν εντυπωσιάζουν πια σχεδόν κανέναν. Η εμπνευσμένη απόφαση να παραμείνουν αιχμάλωτοι ακόμα ένα εξάμηνο εκεί οι 1700 ή και 2000 (κανείς δεν ξέρει πια ακριβώς) μαζί με την εφιαλτική ζέστη στα κλουβιά και με τα λίγα κλιματιστικά εκτός λειτουργίας έφερε την απελπισία στο κόκκινο.