Τετάρτη 17 Σεπτεμβρίου 2014

Διαχείριση υπέρ του κεφαλαίου

Του Παναγιώτη Κακαλή

«Ανάπτυξη με λιτότητα» ή «ανάπτυξη με ”ρεαλιστικές και κοστολογημένες” παροχές»;... Ποιος είναι ο καλύτερος διαπραγματευτής για το χρέος; Ο Α. Σαμαράς που καλοπιάνει τους δανειστές ή ο Α. Τσίπρας που βάζει ως (μόνη) «κόκκινη γραμμή» την αντιμετώπιση της «ανθρωπιστικής κρίσης»; ΝΔ ή ΣΥΡΙΖΑ;

Πικρή γεύση έχει η νίκη στη Σουηδία της Κεντροαριστεράς

Του Γιώργου Δελαστίκ*

Με ωμό τρόπο έθεσαν το ζήτημα τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών της Κυριακής στη Σουηδία:


Oταν το μπλοκ των δεξιών κομμάτων που μέχρι τώρα κυβερνούσε τη χώρα χάνει δέκα ολόκληρες εκατοστιαίες μονάδες (9,8 για να είμαστε ακριβείς) και τα κεντροαριστερά κόμματα από αυτές τις δέκα μονάδες κερδίζουν το... 0,1 μιας μονάδας (!), είναι δυνατόν η Κεντροαριστερά να θεωρηθεί «θριαμβευτής» των εκλογών; 
Αδύνατον! Ακριβώς αυτό όμως συνέβη στις σουηδικές εκλογές.

Δοξάστε τους!

Του Νίκου Μπογιόπουλου 
«Να κάνουμε το έγκλημα πιο ατιμωτικό, δημοσιοποιώντας το», έλεγε ο Μαρξ. Αυτό και θα κάνουμε. Ξανά και ξανά.

Το σημειώσαμε και στο φύλλο της «Real News» την Κυριακή. Θα το επαναλαβάνουμε και από τον «eniko». Για να συμβάλουμε στη μέγιστη δυνατή δημοσιοποίησή του. Για να το μάθουν όσο περισσότεροι γίνεται. Για να φτάσουν παντού όλα όσα κρύβονται πίσω από το «σωτήριον» της πολιτικής τους:

ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Αγώνας ενάντια στους φασίστες και το σύστημα που τους γεννάει και τους στηρίζει.


Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα από την Χρυσή Αυγή, πριν ένα χρόνο, ήταν το αποκορύφωμα μιας σειράς βίαιων, δολοφονικών επιθέσεων σε μετανάστες, σε κόμματα της αριστεράς, σε συλλογικότητες και αγωνιστές του κινήματος. Έδειξε ο ρόλο της σαν εγκληματική συμμορία!


Η δολοφονία του Φύσσα δεν ήταν τυχαία. Η Χρυσή Αυγή φτιάχτηκε σαν μακρύ χέρι του συστήματος, σαν μια δολοφονική δύναμη κρούσης στην προσπάθειά του να αποπροσανατολίσει τη λαϊκή οργή και να συντρίψει κάθε κοινωνικό, εργασιακό και δημοκρατικό δικαίωμα, κάθε αντίσταση, κάθε τι που κινείται εκτός του ρατσιστικού και σκοταδιστικού πλαισίου της.

Μια πρώτη αποτίμηση των προγραμματικών δηλώσεων του ΣΥΡΙΖΑ από τον Κ. Λαπαβίτσα

Κώστας Λαπαβίτσας

"...Επιδιώκει να δώσει την απαραίτητη ώθηση στην οικονομία, χωρίς όμως να σπάσει το πλαίσιο που έχει επιβάλλει η ΕΕ και η ΟΝΕ στην Ελλάδα. Δυστυχώς αυτό δεν γίνεται, εξ ου και οι ακροβασίες του Σχεδίου. Η πραγματικότητα είναι ότι, ουσιαστική άρση της λιτότητας, χωρίς μονομερείς ενέργειες στο χρέος και χωρίς σύγκρουση με τους Ευρωπαίους «εταίρους» μας, είναι αδύνατη..."


Οι οικονομικές προτάσεις που παρουσίασε ο ΣΥΡΙΖΑ μπορούν να θεωρηθούν ως προγραμματικές από ένα κόμμα που διεκδικεί την εξουσία, δε συνιστούν όμως σε καμία περίπτωση οικονομικό πρόγραμμα. Μας δείχνουν περισσότερο, πως σχεδιάζει να κινηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ αν σχηματίσει κυβέρνηση και για τον λόγο αυτόν απαιτούν προσεκτική ανάλυση.

Τρίτη 16 Σεπτεμβρίου 2014

Τα ανάποδα διαβάσματα των εξαγγελιών του Τσίπρα

Του Παναγιώτη  Μαυροειδή
Για τις πρόσφατες εξαγγελίες του Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ στη Θεσσαλονίκη, έχουν γραφεί πολλά.

Λάβαμε ήδη ισχυρά δείγματα της αστειότητας και κυρίως της προκλητικότητας της κυβερνητικής προπαγάνδας. Έφτασαν να θεωρούν αχρείαστες …παροχές, πολυτέλεια και σπατάλη, στοιχειώδη μέτρα προστασίας των θυμάτων των μνημονιακής πολιτικής. Πράγματα που αποτελούν υποχρέωση κάθε ‘’συντεταγμένης πολιτείας’’ όπως τη λένε εύηχα. Μοιάζει να προσβάλλονται και να εξανίστανται οι χορτάτοι, όχι απέναντι στον ‘’κίνδυνο’’ να σιτισθούν οι πεινασμένοι, αλλά έστω να τους αναγνωριστεί το δικαίωμα σε κάτι τέτοιο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο “τρίτος δρόμος” (μέσω της ΔΕΘ)

Του Γιώργου Καλημερίδη

Η έννοια του “τρίτου δρόμου” χρησιμοποιήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 90, από διανοουμένους κυρίως του βρετανικού Εργατικού Κόμματος, με κύρια πρόθεση τον επαναπροσδιορισμό της πολιτικής ταυτότητας της σοσιαλδημοκρατίας μετά από μια δεκαετία απόλυτης δεξιάς νεοφιλελεύθερης κυριαρχίας. 


Ο όρος υποτίθεται ότι σηματοδοτούσε την ανάγκη της διπλής υπέρβασης από τη μεριά των νέων σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων, τόσο του Θατσερικού ατομικίστικου νεοφιλελευθερισμού, όσο και κυρίως, των παραδόσεων του κεϋνσιανισμού, του κοινωνικού κράτους και του εκτεταμένου κρατικού παρεμβατισμού που αποτελούσαν τα διακριτικά γνωρίσματα της μεταπολεμικής σοσιαλδημοκρατίας.