Οικονομική κρίση και κρίση του πολιτικού συστήματος

Γράφει ο Στωικός

Στις 3 Νοέμβρη συμπληρώνονται 5,5 χρόνια από την υπογραφή του 1ου επαίσχυντου μνημονίου, που σηματοδότησε την απαρχή της τραγωδίας του ελληνικού λαού. Τραγωδία, η οποία δυστυχώς, συνεχίζεται χωρίς να είναι κανείς σε θέση να γνωρίζει το τέλος της, δεδομένου ότι η «αριστερή» αυτή τη φορά κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, πριν από ενάμιση μόλις μήνα –στις 12 Σεπτέμβρη– υπέγραψε το 3ο κατά σειρά μνημόνιο οικονομικής και κοινωνικής υποδούλωσης του ελληνικού λαού στις δυνάμεις του δυτικού ιμπεριαλισμού. 

Με αφορμή την «επέτειο» αυτή, ήρθε η ώρα να πιάσουμε χαρτί και μολύβι, να τραβήξουμε γραμμή και να κάνουμε λογαριασμό. Και πιο συγκεκριμένα να δούμε πώς επέδρασσε η οικονομική κρίση και η εφαρμογή των μνημονιακών πολιτικών σκληρής λιτότητας στο πολιτικό σύστημα της χώρας, τόσο για τα κόμματα που από κυβερνητικές θέσεις υλοποίησαν τα χρόνια αυτά τις πολιτικές αυτές, όσο και για αυτά που από τις θέσεις της αντιπολίτευσης, άρθρωσαν, ή επιχείρησαν να αρθρώσουν αντιπολιτευτικό λόγο.

Απάντηση των Παρεμβάσεων στο συκοφαντικό και ψευδές δημοσίευμα του Ριζοσπάστη – ΠΑΜΕ της 25/10/2015

Δήλωση των εκπροσώπων

των ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ–ΚΙΝΗΣΕΩΝ–ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΩΝ Π.Ε. στο Δ.Σ της ΔΟΕ

Γιώργου Γαλάνη και Mιχάλη Μιλτσακάκη:

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΚΟ ΚΑΙ ΨΕΥΔΕΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ ΤΟΥ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ-ΠΑΜΕ ΤΗΣ 25/10/2015

Για μια ακόμη φορά το ΠΑΜΕ και ο Ριζοσπάστης «ανακάλυψαν» τον εχθρό του εργατικού κινήματος και τη μήτρα της «απεργοσπασίας» στις Παρεμβάσεις του Δημόσιου τομέα και ιδιαίτερα της εκπαίδευσης.

Με ψεύδη και συκοφαντίες στα όρια της επιστημονικής φαντασίας, επιχειρούν για μια ακόμη φορά να«δικαιώσουν» την απόλυτα λάθος γραμμή του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ στο εργατικό κίνημα και στην συγκρότηση των μετώπων.

Δε διστάζουν μάλιστα να τσουβαλιάσουν τις Παρεμβάσεις και το ρεύμα του ανεξάρτητου ταξικού συνδικαλισμού με την ΠΑΣΚ, τη ΔΑΚΕ και το ΜΕΤΑ, δυνάμεις με τις οποίες το ΠΑΜΕ ψηφίζει από κοινού τα τελευταία χρόνια όλες τις πανεργατικές απεργίες, κάνοντας έτσι το «λαγό» του γραφειοκρατικού- κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού.

Πόσοι και ποιοί χωρούν σε ένα κόσμο γεμάτο φράχτες και φόβο;

Παναγιώτης Μαυροειδής

Η πρώτη είδηση ήταν στις 19 Οκτώβρη: 

«Στα τραύματά του υπέκυψε ένας πρόσφυγας στο Ισραήλ από την Ερυθραία που θεωρήθηκε, λανθασμένα Παλαιστίνιος καμικάζι: Τον πρόσφυγα, που είχε υποβάλει αίτηση για άσυλο, πυροβόλησε φύλακας και στη συνέχεια περαστικοί τον κλώτσησαν και τον λίντσαραν ενώ βρισκόταν στο έδαφος». 

Ακόμη όμως μεγαλύτερη εντύπωση έκανε η επόμενη είδηση, τρείς μόλις μέρες αργότερα: 

«Θανάσιμα πυροβόλησε στρατιώτης στην Ιερουσαλήμ έναν Ισραηλινό που θεώρησε ‘’παλαιστίνιο τρομοκράτη’’, σε ένα περιστατικό που προστίθενται σε όσα δείχνουν με τον δραματικότερο τρόπο την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα».

Ο αναγκαίος επαναπροσδιορισμός της επαναστατικής αριστεράς

Tου Σταύρου Μανίκα

Η επόμενη μέρα…

Τα ακυρωμένα καθήκοντα της επαναστατικής αριστεράς και ο αναγκαίος επαναστατικός επαναπροσδιορισμός της.

Τα γεγονότα, δυστυχώς για μια φορά ακόμα, επιβεβαίωσαν όσους ασκούσαν σκληρή κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ και στις πολιτικές επιλογές του, που διαφαίνονταν ξεκάθαρα πως θα έκανε πράξη, όταν θα έπαιρνε την εξουσία στα χέρια του. Τα ίδια τα γεγονότα, διέψευσαν ταυτόχρονα και όλους τους συντρόφους αλλά και αρκετές οργανώσεις της επαναστατικής αριστεράς και κάποιες συλλογικότητες του α/α χώρου, που «προσπαθούσαν» τα τελευταία χρόνια, μέσα από τον στρογγυλεμένο λόγο τους να «τα έχουν καλά» με την εν δυνάμει κυβέρνηση της «αριστεράς».

Η οικονομική κρίση και η ανεπάρκεια της κομμουνιστικής Αριστεράς

Βασίλης Καλαματιανός, Γεράσιμος Αραβανής*

Η μεγάλη οικονομική κρίση που έπληξε και την Ελλάδα και η επίθεση του κεφαλαίου στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις των εργαζομένων ανέτρεψαν τις ισορροπίες που ίσχυαν στην πολιτική ζωή. Η ραγδαία επιτάχυνση των εξελίξεων και η ανατροπή των δεδομένων φανέρωσαν τις ανεπάρκειες και τα όρια των αστικών πολιτικών δυνάμεων. Ανέδειξαν όμως και τις σοβαρές ανεπάρκειες της Αριστεράς, ιδιαίτερα της κομμουνιστικής Αριστεράς, αφού κυρίως η κομμουνιστική Αριστερά και η προοπτική της μας απασχολεί. Η ανεπάρκεια αυτή αφορά όλα τα επίπεδα:

Η διαγραφή του χρέους διαγράφεται ή ανταλλάσσεται με νέα βαρβαρότητα

Του Παναγιώτη Μαυροειδή

Μέχρι πρότινος περίσσευαν οι διακηρύξεις του ΣΥΡΙΖΑ για διαγραφή (του μεγαλύτερου μέρους) του χρέους. Στο εξής οι επιτρεπτές λέξεις είναι επιμήκυνση, ανασχεδιασμός, αναδιάρθρωση και άλλα παρόμοια. Η συμφωνία της κυβέρνησης με τους δανειστές έχει αποκλείσει ρητά την ονομαστική διαγραφή μέρους του χρέους. Ο πρόεδρος του Γιούρογκρουπ Ντάισελμπλουμ ανέφερε πρόσφατα πως ένα καλό μέτρο για την «ελάφρυνση» του ελληνικού χρέους θα ήταν να τεθεί όριο στο ετήσιο ποσό αποπληρωμής, στο 15%,του ΑΕΠ. Αυτό σημαίνει αιμοδοσία 27 δις το χρόνο!

Ιδεολογικός πόλεμος προετοιμασίας για την κατεδάφιση της Κοινωνικής Ασφάλισης

Ιδεολογικός πόλεμος προετοιμασίας για την κατεδάφιση της Κοινωνικής Ασφάλισης

«Σοφά» ζόμπι του κεφαλαίου

Καταρχάς, κομμένο το παραμυθάκι με τους «σοφούς» που τους μαζεύει το κράτος από καιρού εις καιρόν σε μια επιτροπή, για να κάνουν τη δουλειά της ιδεολογικής προετοιμασίας για μια αντιλαϊκή επίθεση. Οι τύποι αυτοί δεν είναι καν «σοφοί», με την έννοια που έχει αυτή η λέξη στην ελληνική γλώσσα. Συχνά δεν είναι ούτε καν τεχνοκρατικά επαρκείς για να επεξεργαστούν ένα θέμα. Στη δημόσια διοίκηση υπάρχουν στελέχη με μεγαλύτερη τεχνοκρατική επάρκεια και γνώση των αντικειμένων. Οι «σοφοί» είναι κατασκευάσματα της αστικής πολιτικής και της αστικής μιντιοκρατίας. Είναι άνθρωποι ειδικών αποστολών, που το ανύπαρκτο κύρος τους αντικαθίσταται από ένα κατασκευασμένο κύρος.