Αυθόρμητα κινήματα και εξεγέρσεις της εργατικής τάξης

Δημήτρης Γρηγορόπουλος

Η απελευθερωτική αποστολή της εργατικής τάξης δεν αναιρείται

Για μια ακόμη φορά η εργατική τάξη διαψεύδει τους νεκροθάφτες της. Τους αστούς ιδεολόγους και πολιτικούς που κατά καιρούς, μόνιμα και σε διαφορετικές ιστορικές συνθήκες, επιχειρούν να ανασκευάσουν την επιστημονική ανακάλυψη που οι Μαρξ και Ένγκελς διατύπωσαν στη Γερμανική Ιδεολογία και το Κομμουνιστικό Μανιφέστο ότι η εργατική τάξη, αντικειμενικά και ιστορικά, αποτελεί το νεκροθάφτη του καπιταλισμού και των εκμεταλλευτικών συστημάτων γενικά:

«Η εκμεταλλευμένη και καταπιεσμένη τάξη (το προλεταριάτο) δεν μπορεί πια να απελευθερωθεί απ’ την τάξη (αστική) που την εκμεταλλεύεται και την καταπιέζει, χωρίς ταυτόχρονα ν’ απελευθερώσει για πάντα ολόκληρη την κοινωνία από την εκμετάλλευση, την καταπίεση και τους ταξικούς αγώνες» (Κομμουνιστικό Μανιφέστο).

Η χαμένη γοητεία της Σοσιαλδημοκρατίας

Δημήτρης Γρηγορόπουλος

Από τον Τρίτο Δρόμο στον ευρωμονόδρομο

ΠΛΗΡΗΣ ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗ

Στο στάδιο του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, μετά την εγκατάλειψη της κεϊνσιανής διαχείρισης απ’ τα μέσα περίπου της δεκαετίας του ’70, λόγω της οικονομικής κρίσης, η σοσιαλδημοκρατία αναλαμβάνει πρωταγωνιστικό ρόλο στην ιδεολογική ζύμωση και εφαρμογή της νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Θεωρείται και από τμήματα του συστήματος καταλληλότερη σ’ αυτήν την αποστολή λόγω των ιστορικών και οργανικών (συνδικάτα) δεσμών της με την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα και της δυνατότητάς της να προσδίδει ψευδώνυμο προοδευτικό πρόσημο στη νεοφιλελεύθερη πολιτική των αντιδραστικών οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών αναδιαρθρώσεων του καπιταλισμού για την αντιμετώπιση των οξυνόμενων κυκλικών κρίσεων και του νόμου της πτωτικής τάσης του κέρδους.

Εκδήλωση για το σύγχρονο κομμουνιστικό πρόγραμμα και κόμμα στην Αθήνα

Πρωτοβουλίες για το διάλογο και τη συστράτευση για ένα σύγχρονο πρόγραμμα και κόμμα κομμουνιστικής απελευθέρωσης

Ξεκίνησαν οι συσκέψεις 

- Πρώτη ανοιχτή πολιτική εκδήλωση του ΝΑΡ το Σάββατο 12 Δεκέμβρη στην ΑΣΟΕΕ, ώρα 6.30

Το ΝΑΡ στα πλαίσια της πρόσκλησης που απευθύνει για διάλογο και συσπείρωση δυνάμεων για την επαναστατική τακτική και στρατηγική που απαιτεί η εποχή μας, για ένα σύγχρονο κομμουνιστικό πρόγραμμα και ένα νέο κομμουνιστικό κόμμα που θα τα εκφράζει, έχει ήδη διοργανώσει σειρά συσκέψεων σε περιοχές και κλάδους, ώστε να γίνει η πρόταση αυτή αντικείμενο συζήτησης, διαλόγου και προβληματισμού ευρύτερων αγωνιστών του εργατικού, λαϊκού και νεολαιίστικου κινήματος και της μαχόμενης αριστεράς.

Πρωτοβουλία διαλόγου και συστράτευσης για κομμουνιστικό πρόγραμμα και κόμμα

Για μια ανώτερη συγκρότηση της πολιτικής πρωτοπορίας

Με μια ιδιαίτερα κρίσιμη πρωτοβουλία έρχεται να συμβάλλει το ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση στην ανάγκη για μια πολιτική, προγραμματική και στρατηγική τομή στο εργατικό κίνημα και στην μαχόμενη Αριστερά. Η Πολιτική Επιτροπή του ΝΑΡ απευθύνει συγκεκριμένη πρόσκληση για διάλογο και συσπείρωση δυνάμεων για την επαναστατική τακτική και στρατηγική που απαιτεί η εποχή μας, για ένα σύγχρονο κομμουνιστικό πρόγραμμα και ένα νέο κομμουνιστικό κόμμα που θα τα εκφράζει, υπηρετώντας τον μεγαλειώδη στόχο της απελευθέρωσης της εργατικής τάξης και όλων των καταπιεσμένων λαϊκών στρωμάτων μέσα από τη δική τους χειραφετημένη επαναστατική πάλη. Η Πρόσκληση του ΝΑΡ, που παρατίθεται ολόκληρη στις διπλανές στήλες, καταλήχθηκε από την Πολιτική Επιτροπή το προηγούμενο Σάββατο και αποτελεί υλοποίηση της απόφασης του 3ου συνεδρίου της οργάνωσης. Αποκτά όμως μεγάλη επικαιρότητα και επιτακτική αναγκαιότητα λόγω των εξαιρετικά κρίσιμων συνθηκών που επικρατούν στην Ελλάδα και γενικότερα.

Το «Κ» είναι το γράμμα που λείπει από τη σύγχρονη πολιτική αλφαβήτα

Του Δημήτρη Πλιακογιάννη.

Στα χρόνια της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης και της κρίσης στην Ευρωζώνη και τον Ευρωπαϊκό Νότο, ο κόσμος αντίκρισε το πραγματικό πρόσωπο αυτού του συστήματος, που σε τίποτα δεν έμοιαζε με τις προσδοκίες που πουλούσε προηγούμενες δεκαετίες. Στη Δύση, έκρηξη της ανεργίας και της φτώχειας, βάθεμα των ταξικών διαχωρισμών, άγρια επίθεση στα κοινωνικά δικαιώματα. Από την άλλη, πόλεμοι, μαζικές καταστροφές και στημένοι εμφύλιοι πόλεμοι, γεννούν ατέλειωτα μεταναστευτικά ρεύματα εξαθλιωμένων και κατατρεγμένων, νέο υλικό για ξεζούμισμα της εργασίας.

Στην Ελλάδα , και σε ολόκληρο τον ευρωπαϊκό Νότο, η κρίση και η εξέλιξη της σήμαινε βούλιαγμα στη λιτότητα, διάλυση παραγωγής και οικονομίας, εκτόξευση ανεργίας.

Η νέα κομμουνιστική αναζήτηση

Του Βασίλη Μηνακάκη

Παρά τους αρνητικούς συσχετισμούς, αναπτύσσεται μια σύγχρονη αναζήτηση για μια επαναστατική τακτική και στρατηγική, για το πρόγραμμα κομμουνιστικής απελευθέρωσης της εποχής μας και το κόμμα που θα τα υπηρετήσει 

Η πρωτοπόρα τάση και η βαθύτερη βάση

Κομμουνιστική αναγκαιότητα

Μοιάζει η φάση που ζούμε με κείνες τις ρωγμές του ιστορικού χρόνου όπου, κόντρα στη γενική ροπή των κοινωνικοπολιτικών συσχετισμών, που κινούνται προς τις αποχρώσεις του γκρι, ξεμυτίζει αμυδρά μια φωτεινή τάση, μειοψηφική αλλά ελπιδοφόρα, που κινείται στην αντίθετη κατεύθυνση.

Τα ερωτήματα του σήμερα και οι αντιφάσεις του ’40

Του Κώστα Παλούκη

Θα πρέπει να είναι κοινός τόπος ότι στην πολιτική των λαϊκών μετώπων υπάρχουν δύο αναμφισβήτητα δεδομένα. Το πρώτο είναι ότι δημιούργησε τις προϋποθέσεις της νικηφόρας μαζικότητας, το δεύτερο ότι αυτή η νικηφόρα δυνατότητα εξ ορισμού εμποδιζόταν.

Το ΕΑΜ ως πρότυπη μετωπική πολιτική – Ο Mεσοπόλεμος αντιμετωπίζεται σαν παιδική ηλικία του κινήματος

Η περίοδος του μεσοπολέμου αντιμετωπίζεται από την ελληνική Αριστερά και την αριστερή ιστοριογραφία συνήθως σαν μια προϊστορική εποχή του κυρίως ιστορικού χρόνου, δηλαδή της κατοχής και της ΕΑΜικής αντίστασης. Κατ’ αναλογία το ΕΑΜ θεωρείται η κύρια και πρότυπη για τους έλληνες κομμουνιστές μετωπική πολιτική, ενώ τα πολιτικά μέτωπα του μεσοπολέμου χρεοκοπημένα και ιστορικά αποτυχημένα.

Ο ιστορικός ρόλος της εργατικής τάξης και η αμφισβήτηση του

Γ . Μυλωνάς

Η μελέτη της καπιταλιστικής οικονομίας οδήγησε τους κλασικούς του μαρξισμού στο συμπέρασμα ότι οι αιτίες της καταστροφής του καπιταλισμού δεν βρίσκονται εκτός του συστήματος, αλλά μέσα στα πλαίσια του, είναι ενδογενείς. Παράλληλα οδηγήθηκαν στην άποψη ότι η εργατική τάξη, η βασική υποτελής τάξη στον καπιταλισμό, είναι ο παράγοντας εκείνος που θα ηγηθεί του κοινωνικού μετασχηματισμού, της αντικατάστασης του καπιταλισμού από την κομμουνιστική κοινωνία. Στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο αναφέρουν ότι: «Η αστική τάξη δεν σφυρηλάτησε μονάχα τα όπλα που της φέρνουν του θάνατο. Δημιούργησε και τους ανθρώπους που θα χειριστούν αυτά τα όπλα, τους σύγχρονους εργάτες, της προλετάριους. Στο βαθμό που αναπτύσσεται η αστική τάξη, δηλαδή το κεφαλαίο, στον ίδιο βαθμό αναπτύσσεται και το προλεταριάτο, η τάξη των σύγχρονων εργατών που ζουν μονάχα τόσο, όσο βρίσκουν δουλειά και που βρίσκουν τόση δουλειά, όσο η δουλειά τους αυξάνει το κεφάλαιο».[1]

Μέτωπα, στάδια και επανάσταση

Tου Δημήτρη Γρηγορόπουλου

Ο καπιταλισμός στην εποχή μας θ’ ανατραπεί με σοσιαλιστική επανάσταση χωρίς προκαταρκτικό επαναστατικό στάδιο. Η προσέγγιση της επανάστασης απαιτεί αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα μετάβασης και θα περάσει από διάφορες φάσεις. Συμπεράσματα από την κριτική εξέταση των θέσεων του κομμουνιστικού κινήματος στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. 

Ο Δ. Γρηγορόπουλος απαντά στην απάντηση του Β. Λιόση που δημοσιεύθηκε στο στο "ΠΡΙΝ" 10/5/ με τίτλο "Περί της υποτιθέμενης ταξικής προδοσίας του ΚΚΕ στον Μεσοπόλεμο".

Η Κομμούνα του Παρισιού: ορισμένες επισημάνσεις για την πρώτη μορφή εργατικής εξουσίας

Γράφει ο Περικλής Παυλίδης*

Η Κομμούνα του Παρισιού συνιστά εξόχως ηρωικό και συνάμα δραματικό γεγονός στην ιστορία του επαναστατικού εργατικού κινήματος. Είναι η πρώτη έφοδος του προλεταριάτου στον ουρανό, το πρώτο εγχείρημα κατάληψης της εξουσίας με στόχο τη χειραφέτηση της εργασίας. 

Όπως ο Μαρξ σημειώνει, η Παρισινή Κομμούνα προέταξε την «κοινωνική δημοκρατία», κι αν νικούσε, θα απαλλοτρίωνε τους απαλλοτριωτές, θα λειτουργούσε δηλαδή ως μοχλός ανατροπής των οικονομικών θεμελίων της ταξικής κοινωνίας.

Πόλεμος, θεωρία των σταδίων, αντικαπιταλιστική πρόταση

Του Δημήτρη Γρηγορόπουλου 

Πόλεμος και τάξεις – Τα γράμματα του Νίκου Ζαχαριάδη

Διεξάγεται ενδιαφέρουσα συζήτηση τελευταία για τα περίφημα γράμματα του Νίκου Ζαχαριάδη, το χαρακτήρα του πολέμου, της επανάστασης, το ζήτημα των συμμαχιών, των σταδίων κ.ά. Τα ζητήματα αυτά πέρα από την αυτόνομη ιστορική σημασία και αξιολόγησή τους, τίθενται και στη σύγχρονη περίοδο, αφού αποτελούν δομικά στοιχεία της ταξικής πάλης, σε διαφορετικές βέβαια ιστορικές συνθήκες. Η δημοσιοποίηση του Β΄ και του Γ΄ γράμματος του Ν. Ζαχαριάδη επιτρέπει τη σφαιρική αξιολόγηση της στάσης του ίδιου και του ΚΚΕ απέναντι στον πόλεμο αλλά και την εκτίμηση της αξιολόγησης της αστικής ιστοριογραφίας και ιδεολογίας.

Προβληματισμοί για τη σοσιαλιστική οικοδόμηση και την κεντρικά διευθυνόμενη οικονομία

Γράφει ο Στωικός

Πολλούς προβληματισμούς για τη σοσιαλιστική οικοδόμηση και τον κεντρικό σχεδιασμό, δημιουργεί το άρθρο που δημοσίευσε πρόσφατα ο Ε.Α. υπό τον τίτλο «Η Κούβα αναδιαρθρώνει το σοσιαλισμό της» το οποίο υπογράφεται από τον εθνικό Πρόεδρο του Κομμουνιστικού Κόμματος ΗΠΑJohn Bachtell.

Αν όσα αναγράφονται στο άρθρο απηχούν τη σημερινή πραγματικότητα στην Κούβα, τότε βρισκόμαστε μπροστά σε τεκτονικές αλλαγές.

Από όλα τα στοιχεία που παρέθεσε ο αρθρογράφος για τις επιχειρούμενες οικονομικές αλλαγές, μεγαλύτερη εντύπωση μας προκάλεσε η ακόλουθη παράγραφος: «Ένας νέος νόμος για τις ξένες επενδύσεις που εγκρίθηκε το 2014 περικόπτει τους φόρους επί των κερδών από 0,5% έως 15%, επιτρέπει την πλήρη ξένη ιδιοκτησία επιχειρήσεων και επιτρέπει επενδύσεις σε όλους τους τομείς της οικονομίας εκτός από την εκπαίδευση, την υγειονομική περίθαλψη και το στρατό».

Το ζήτημα της εξουσίας δεν λύνεται με εκλογές

Του Δημήτρη Γρηγορόπουλου

Αυταπάτες του ΣΥΡΙΖΑ για την εξουσία

Προεκλογικά, ο ΣΥΡΙΖΑ και η ευρύτερη ρεφορμιστική Αριστερά διατυμπάνιζαν τη δυνατότητα της «αριστερής» κυβέρνησης ν’ αλλάζει ριζικά τη χώρα και ειρωνεύονταν τη μαρξιστική κριτική ως «παλαιολιθική». Βέβαια, οι περισσότεροι και τότε γνώριζαν και τώρα γνωρίζουν ότι χωρίς ρήξη με το σύστημα σ’ ένα μείγμα διαχείρισής του θα αρκεστούν με προεξάρχουσα τη νεοφιλελεύθερη πολιτική, που αποτελεί νομοτελειακή επιλογή του κεφαλαίου στον ολοκληρωτικό καπιταλισμό.

8 και 1 λόγοι για τη μη συμμετοχή στην Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου

1. Στην ιστοσελίδα Kommon δημοσιεύτηκε άρθρο με τίτλο «Η Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου του Χρέους και η αντικαπιταλιστική Αριστερά». Το άρθρο έχει ενδιαφέρον όχι μόνο λόγω της θέσης που διατυπώνει, αλλά κυρίως λόγω της θεωρητικής-πολιτικής λογικής που στηρίζει αυτήν τη θέση. Mιας λογικής ξένης προς την εργατική πολιτική και την επαναστατική τακτική, που εμφορείται από τη «μικροαστική βιασύνη» να αλλάξει το χάρτη στην Αριστερά όχι με υπομονετική εργατική δουλειά «βάσης» αλλά με πολιτικίστικες ταχυδακτυλουργίες «κορυφής» -μιας λογικής που έχει συγγένειες με τα ευρωκομμουνιστικά-ρεφορμιστικά ρεύματα και τις αντιλήψεις των Αλτουσέρ-Πουλαντζά και των εγχώριων αναμεταδοτών τους εντός του ΣΥΡΙΖΑ και της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Με αυτήν την έννοια, είναι αναγκαία η κριτική στον πυρήνα της λογικής και όχι μόνο στην τελική απόληξή της, που είναι ότι «πρέπει η αντικαπιταλιστική Αριστερά να συμμετάσχει στην Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου που συγκροτεί η πρόεδρος της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου».

Η εποχή μας και το ζήτημα του έθνους

Tου Κώστα Μάρκου(*)

Είναι γνωστό ότι για τους επαναστάτες κάθε ζήτημα (όπως του έθνους ή του πολέμου) τίθεται με διαφορετικό περιεχόμενο και μορφή, ανάλογα με τα στάδια του καπιταλισμού ή τις εποχές της ταξικής πάλης που γεννιούνται από αυτά. Ο αντικαπιταλιστικός αντιιμπεριαλιστικός αγώνας για την εθνική απελευθέρωση στην εποχή μας και η σχέση του με το ταξικό ζήτημα, την επανάσταση και τον κομμουνισμό.

Λόγος και αντίλογος περί ενότητας

Του Βασίλη Μηνακάκη*

Στον σύγχρονο καπιταλισμό, ιδιαίτερα στο περιβάλλον της κρίσης και της επιδρομής του κεφαλαίου, η κλασική διάκριση «άμεσων» και μη, «μικρών» και «μεγάλων» ζητημάτων είναι εκτός τόπου και χρόνου. Και το θεωρητικά πιο «μικρό» αίτημα γίνεται «μεγάλο», καθώς η πάλη για την υλοποίησή του βρίσκει απέναντί της άμεσα κι αποφασιστικά το σιδερόφρακτο μέτωπο κυβέρνησης, ΕΕ, εργοδοτών, ΔΝΤ.

Κράτος και ηγεμονία τον Οκτώβρη του ’17

Του Δημήτρη Γρηγορόπουλου

Έμπρακτη επιβεβαίωση της επαναστατικής δυνατότητας

Η μεγάλη Οκτωβριανή Επανάσταση διαχρονικά φωτίζει το όραμα των λαών για μια κοινωνία δικαιοσύνης, ελευθερίας, ανθρωπιάς, την κοινωνία της κομμουνιστικής απελευθέρωσης. Μετά τη βραχύβια επαλήθευση της θεωρίας του επιστημονικού κομμουνισμού απ’ την Παρισινή Κομμούνα, η επανάσταση του Οκτώβρη αποτελεί την επαρκέστερη, χρονικά και σε περιεχόμενο, απόδειξη της δυνατότητας – αναγκαιότητας της επαναστατικής ανατροπής του καπιταλισμού, της δικτατορίας, του προλεταριάτου, της εγκαθίδρυσης παραγωγικών σχέσεων κομμουνιστικού προσανατολισμού. 

Περί…Ιμπεριαλιστικής Ελλάδας

Του Βασίλη Λιόση

Δεν είναι λίγες οι φορές που έχουμε γράψει κείμενα σχετικά με τη θέση της Ελλάδας στον παγκόσμιο καπιταλισμό. Έχουμε υποστηρίξει πως η Ελλάδα δεν είναι ιμπεριαλιστική χώρα, σε αντίθεση βεβαίως με την ηγεσία του ΚΚΕ και τον τροτσκιστικό χώρο. 

Ξεκινάμε να θυμηθούμε ορισμένες βασικές παραδοχές σχετικές με το εν λόγω ζήτημα και στη συνέχεια να παραθέσουμε μερικά πρόσφατα στοιχεία που υπογραμμίζουν εμφατικά τον εξαρτημένο χαρακτήρα του ελληνικού καπιταλισμού:

Σχετικά με τις αιτίες που οδήγησαν στην ήττα του σοσιαλισμού

Γράφει ο Στωικός

Το θέμα της σχέσης της δημοκρατίας με τον σοσιαλισμό δεν είναι σημερινό.

Από την επικράτηση της σοσιαλιστικής επανάστασης τον Οκτώβρη του 1917 ακόμα, η διεθνής αστική τάξη επιτέθηκε στη νέα εργατική εξουσία, χαρακτηρίζοντας την ως δικτατορία.

Λέξη, η οποία παρέμεινε στο οπλοστάσιο της αστικής τάξης ως και τη διάλυση της ΕΣΣΔ, ενώ εμπλουτίστηκε στη συνέχεια και με νέους χαρακτηρισμούς, όπως «ολοκληρωτικό καθεστώς», «σιδηρούν παραπέτασμα» κλπ.

Το θέμα της σχέσης του σοσιαλισμού με τη δημοκρατία, είχε απασχολήσει το σύνολο της Αριστεράς σε όλες της τις εκφάνσεις: από την παραδοσιακή σοσιαλδημοκρατία, ως και την κομμουνιστική Αριστερά.

Λογοτεχνία και Ιστορία: μια ασυμπτωτική συνάντηση

Του Δημήτρη Δημητούλη

Στις 17 Νοεμβρίου του 1869 κυκλοφορεί η Αισθηματική αγωγή του Γκυστάβ Φλωμπέρ, ενός από τους σπουδαιότερους μυθιστοριογράφους, όχι μόνο του 19ου αιώνα, αλλά όλων των εποχών.

Η εμφάνιση του συγκεκριμένου έργου θα ερμηνευτεί – εκ των υστέρων – ως τομή στην ιστορία της λογοτεχνικής «πρακτικής», τόσο στο ενδολογοτεχνικό επίπεδο, της «δοκιμασίας της γραφής», όσο και σ’ εκείνο της λογοτεχνίας ως ιστορικό-ιδεολογικής μορφής πρόσληψης της πραγματικότητας.