Γράφει ο 2310net στο Ατέχνως
Όλη η ιστορία με τη διαπραγμάτευση, τους θεσμούς, τη Συμφωνία και τα υπόλοιπα έχει κουράσει απίστευτα. Ας μην αφιερώσουμε άλλο ένα κείμενο σε αυτή. Ας μιλήσουμε για ένα πιο μόνιμο φαινόμενο της εποχής μας, την σύγκριση φασισμού και νεοφιλελευθερισμού.
Αν μπει κάποιος στη διαδικασία να συγκρίνει τους νεοφιλελεύθερους με τους φασίστες θα βρει πολλά κοινά. Θα βρει για παράδειγμα στους πρώτους έναν κοινωνικό δαρβινισμό ο οποίος θα μπορούσε να αποτελεί μια άλλη περιγραφή της έννοιας της Άριας φυλής. Θα μπορούσε να εντοπίσει κοινές πρακτικές επιβολής μιας πολιτικής που εκφράζει και καθοδηγείται από τα συμφέροντα των πιο ισχυρών μονοπωλιακών ομίλων, του κυρίαρχου κάθε φορά μέρους του κεφαλαίου. Ο Χίτλερ στηρίχθηκε και στήριξε τους βιομήχανους της εποχής, οι νεοφιλελεύθεροι κάνουν το ίδιο για τους τραπεζίτες. Θα έβρισκε κανείς το ίδιο μίσος για τους «άλλους», τους εργάτες, τους ξένους, τους φτωχούς.
