Το κόμμα «του Νόμου και της Τάξης»

Του Π. Περπατάρη

«Δική μας προμετωπίδα είναι ο Νόμος και η Τάξη. Και τον Νόμο και την Τάξη θα τον επιβάλλουμε. Για εμάς δεν είναι ανεκτές οι Σκουριές, όπως δεν είναι ανεκτή και η Μανωλάδα. Θα είμαστε ξεκάθαροι με όλους. Ο Νόμος και η Τάξη θα επιβληθούν».

Η φράση αυτή από την ομιλία του υπουργού Δημόσιας Τάξης Ν. Δένδια στο 9ο συνέδριο της ΝΔ που πραγματοποιήθηκε το περασμένο Σαββατοκύριακο στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας συνοψίζει με σαφή και εύληπτο τρόπο το ιδεολογικοπολιτικό στίγμα της «νέας» ΝΔ και κυρίως τον τρόπο που θα φτιάξει τη «Νέα Ελλάδα» που επαγγέλλεται.

Η παραπάνω φράση του πρωτοκλασάτου στελέχους της ΝΔ δένει αρμονικά και συμπυκνώνει την εισηγητική ομιλία του Α. Σαμαρά στο συνέδριο, το μήνυμα της οποίας ήταν πιο μαύρο και από το μαύρο της ΕΡΤ: «Η ΝΔ είναι το κόμμα του νόμου και της τάξης». Στη πράξη αυτό σημαίνει με απλά λόγια ότι η ηγεσία της ΝΔ κάνει επίδειξη της αποφασιστικότητάς της να περάσει δια πυρός και σιδήρου τα βάρβαρα μέτρα και τις καταστροφικές «μεταρρυθμίσεις» για χάρη της σωτηρίας του μεγάλου κεφαλαίου και της ανάκαμψης της κερδοφορίας του.

Επέμβαση του στρατού στην Αίγυπτο και καθαίρεση του Μόρσι

Το τέλος της προεδρίας του ισλαμιστή προέδρου της Αιγύπτου Μοχάμεντ Μόρσι, λίγες ημέρες μετά τη συμπλήρωση ενός έτους στην ηγεσία της χώρας, επιβεβαίωσε το βράδυ της Τετάρτης ο στρατός της χώρας. 

Ανακοίνωσε παράλληλα σχέδιο «οδικού χάρτη» για την πολιτική μετάβαση, σύμφωνα με το οποίο θα προκηρυχθούν προεδρικές και κοινοβουλευτικές εκλογές μετά από μια σύντομη μεταβατική περίοδο.

Για «στρατιωτικό πραξικόπημα» έκανε λόγο η Μουσουλμανική Αδελφότητα, στην οποία ανήκει ο Μόρσι. Σύμφωνα με διεθνή Μέσα, ο Αιγύπτιος πρόεδρος έχει τεθεί σε κατ' οίκον περιορισμό. 

Άρματα μάχης έχουν αναπτυχθεί στο Κάιρο, κυρίως σε περιοχές που βρίσκονται οπαδοί του προέδρου Μοχάμεντ Μόρσι. 

Στην πλατεία Ταχρίρ του Καΐρου εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές έχουν ξεσπάσει σε ξέφρενους πανηγυρισμούς. 

Βορίδης-Πολύδωρας ανέδειξαν το βαθύ πρόβλημα της ΝΔ

Του Γιώργου Δελαστίκ*

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Μάκης Βορίδης είναι πολιτικά στιγματισμένος από το ακροδεξιό παρελθόν του. 

Δεν υπάρχει επίσης αμφιβολία ότι ο Βύρων Πολύδωρας είναι στιγματισμένος από το γεγονός ότι κατά τη μία και μοναδική ημέρα (!) που υπήρξε πρόεδρος της Βουλής πέρυσι τον Μάιο κατόρθωσε να διορίσει την κόρη του. 

Αναμφίβολα και οι δύο είναι πικραμένοι προσωπικά από τον τρόπο που τους χειρίστηκε ο πρωθυπουργός και ομοϊδεάτης τους Αντώνης Σαμαράς - ο μεν Μ. Βορίδης επειδή δεν τον έκανε υπουργό, ο δε Β. Πολύδωρας επειδή δεν τον έκανε πρόεδρο της Βουλής ή έστω υπουργό.

Όποιος όμως περιορίσει την πολιτική βαρύτητα των πρόσφατων δηλώσεών τους απλά και μόνο στην προσωπική τους πικρία, πλανάται πλάνην οικτράν και ουσιαστικά δεν έχει καταλάβει το σοβαρότατο και βαθύτατο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η ΝΔ.

Δεν είναι ο Σαμαράς ρατσιστής, ο Αντετοκούνμπο είναι μαύρος

Του Κώστα Βαξεβάνη

Ο Αντετοκούνμπο ως παίκτης που κατάφερε να βάλει καλάθι στην επιτυχία, πέρασε το κατώφλι του Μεγάρου Μαξίμου για να δει αυτοπροσώπως τον πρωθυπουργό. 

Ως τον Μάιο που πέρασε ο Αντετονκούμπο δεν ήταν τίποτα άλλο από ένας λαθρομετανάστης που δεν είχε κανένα δικαίωμα να πάρει την ελληνική ιθαγένεια. Γεννήθηκε στην Ελλάδα, δεν γνωρίζει άλλη γλώσσα από τα ελληνικά, δεν ξέρει πού πέφτει η Νιγηρία, ακόμη και τα αγγλικά τα μιλάει με χαρακτηριστική ελληνική προφορά, αλλά δεν είχε δικαίωμα κατά τον κύριο Σαμαρά να πάρει ελληνική ιθαγένεια.

Ο γείτονάς μας, ο «χρυσαυγίτης»

Ιούνης 1985. Σε λίγες ώρες ξημερώνει και θα ανοίξουν οι κάλπες για τις βουλευτικές εκλογές. Μετά από μια τελευταία εξόρμηση έξω από τα εκλογικά τμήματα διαλυόμαστε για ύπνο. Πρέπει να ξυπνήσουμε πάλι αχάραγα. Ανεβαίνω στο διαμέρισμα του δευτέρου ορόφου. Είμαι μούσκεμα από ιδρώτα και από την κόλλα της αφισοκόλλησης. Μπαίνω στο δωμάτιό μου και ανοίγω την μπαλκονόπορτα. Ένα σιγανό δροσερό αεράκι τριγυρίζει στο μπαλκόνι.

Σωριάζομαι, σκέτο πτώμα, στην καρέκλα και καρφώνω τα μάτια μου στο απέναντι διαμέρισμα. Από το φως της κολώνας του ηλεκτρικού διακρίνω καθαρά τη σειρά από γλάστρες που κρέμονται έξω από τα κάγκελα, προς τη μεριά του δρόμου. Έχει σβησμένα φώτα και τις μπαλκονόπορτες κλειστές. Με τα μάτια κάνω έναν τελευταίο γύρο στη γειτονιά που κοιμάται. Κοντεύει να με πάρει ο ύπνος.

Πού πήγαν κείνα τα φασιστάκια *

* O τίτλος αποτελεί μια σκόπιμη διασκευή του τίτλου του βιβλίου «Που πήγαν κείνα τα παιδιά» (1989) του γιατρού και εθνικιστή Αλέξανδρου Κουτούζου σχετικά με τον ρόλο του Εθνικού Συνδέσμου Ελλήνων Σπουδαστών Ιταλίας (ΕΣΕΣΙ) από το 1968 έως το 1973. Ο ίδιος ήταν μέλος του Συνδέσμου και παρακολούθησε από κοντά τη δράση του στην Ιταλία η οποία δεχόταν τότε ολοκληρωτική επίθεση κράτους, κεφαλαίου και «αδελφών» οργανώσεων του ΕΣΕΣΙ. Ο Σύνδεσμος είχε στενές σχέσεις με τη χούντα και τις μυστικές υπηρεσίες.

Γράφει η ομάδα γ τ π ★ γραφιάδες των πόλεων

Η ιστορία του ελληνικού φασισμού είναι μια υπόθεση που έχει παρελθόν, παρόν και μέλλον. Έχει κατά τη γνώμη μας ταξικά χαρακτηριστικά, με τις κεφαλαιοκρατικές ελίτ και τις κομματικές παραφυάδες τους να συνεργάζονται, με διαφορετική ένταση και στρατηγική κάθε φορά, για να πετύχουν τους στόχους τους. Το παρόν των φασιστών της Χρυσής Αυγής δεν είναι ένα πολιτικό πυροτέχνημα ή ένα περιθωριακό φαινόμενο που τρύπωσε στην κοινοβουλευτική πραγματικότητα με την δήθεν επαναστατική ταμπέλα του «αντισυστημισμού». Έχει μια μακρά διαδρομή που ακολουθεί τα χνάρια του ελληνικού φασισμού από τις αρχές του 20ου αιώνα.1 Ωστόσο, πολλές από τις ιδεολογικές και υλικές καταβολές της οργάνωσης (και όσων, κομμάτων ή ατόμων που αντλούν από τη δεξαμενή του εθνικισμού) έχουν τις πιο κοντινές ρίζες τους στην επταετία της δικτατορίας των συνταγματαρχών και στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης.

ΚΚΕ: Κάλιο με τους απέναντι, παρά με τους δίπλα;

Του Παναγιώτη Μαυροειδή

«...Το ΚΚΕ διαμορφώνει, ένα αντίστροφο ''ενιαίο μέτωπο'', με κατά περίπτωση συμμάχους ή δυνάμεις με σύμπτωση στάσης, που έχει σαν αποτέλεσμα να διατηρείται η κατάσταση πραγμάτων.

Παγιώνονται οι γενικοί συσχετισμοί στο εργατικό κίνημα, ενώ το ίδιο αυτό το ΚΚΕ, ακροβολισμένο σε ένα ακίνητο και νεκρό αριστερό άκρο καμώνεται πως είναι ''καθαρό''. 

Στην πράξη, ξεδιάντροπα, παραδίνεται η πρωτοβουλία των κινήσεων, σε αυτούς που τους αξίζει μόνο η χλεύη, εν προκειμένω στις συνδικαλιστικές δυνάμεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, δηλαδή στους εκπροσώπους της κυβέρνησης!...»

''Τώρα όλοι μαζί, να βάλουμε τέρμα στον εκφυλισμό και στην υποταγή του ΕΚΑ (Εργατικού Κέντρου Αθηνών) στους μεγαλο-εργοδότες και τις πολυεθνικές''. Έτσι τιτλοφορήθηκε η ανακοίνωση του ΠΑΜΕ, με αφορμή τη συνεδρίαση για τη συγκρότηση του προεδρείου της οργάνωσης που συνενώνει το μεγάλο όγκο των συνδικαλισμένων εργαζομένων στην Αττική. Τι θα καταλάβαινε κανείς από αυτό το κάλεσμα; Μάλλον ότι η πρωτιά του ΠΑΜΕ στο ΕΚΑ (βοηθούσης και της διάσπασης και του εκφυλισμού της ΠΑΣΚΕ), δίνει ένα αέρα στο ΚΚΕ να πάρει πρωτοβουλίες εργατικής αντεπίθεσης και συστράτευσης δυνάμεων. Μάλιστα αυτό το ''όλοι μαζί'', μπορεί να δίνει και την εντύπωση μιας υπερβολής...