Γράφει ο Στωικός
Οι ρόλοι του καλού και του καλού μπάτσου είναι γνωστοί στην ελληνική κοινωνία. Ο ένας –ο κακός– είναι ο σκληρός, αυτός που εξασκεί ψυχολογική –και ενίοτε και σωματική– βία, προκειμένου να αποσπάσει την ομολογία του κατηγορούμενου.
Ο άλλος –ο «καλός» μπάτσος– είναι το αντίθετο του πρώτου. Μειλίχιος, ευγενικός, με το χαμόγελο στα χείλη, προσπαθεί να κερδίσει την εμπιστοσύνη του κατηγορούμενου, να τον κάνει να αισθανθεί άνετα, να χαλαρώσει από την πίεση και τελικά να ομολογήσει…
Το θέμα της ομολογίας είναι αυτό που ενώνει τον «καλό» με τον «κακό» μπάτσο. Επιδιώκουν τον ίδιο στόχο. Μόνο που ο καθένας και κατόπιν συνεννόησης, ακολουθεί διαφορετική τακτική.






