Το κόμμα νέου τύπου στη χωματερή...

Του Βασίλη Λιόση

Πρόσφατα είδε το φως της δημοσιότητας ένα κείμενο του Πάνου Δαμέλου υπό τον τίτλο «Ας μη νεκρανασταίνουμε το κόμμα νέου τύπου». Στο εν λόγω κείμενο ασκείται κριτική σε όσους επιμένουν στην αναγκαιότητα συγκρότησης κόμματος νέου τύπου, ίσως και συγκρότησης κόμματος. Η άποψη του συγγραφέα ουδόλως είναι νέα. Το κόμμα νέου τύπου έχει δεχθεί τα πυρά αστών και μικροαστών δημοσιολόγων και θεωρητικών για εδώ και δεκάδες χρόνια, οπότε καμία πρωτοτυπία.

Ποιες είναι οι βασικές αιτιάσεις που διατυπώνονται στο άρθρο; α) Είναι μάταιο να προσπαθούμε να ανασυστήσουμε το κόμμα νέου τύπου στις σύγχρονες συνθήκες, β) ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός είναι εξ’ ορισμού αποτυχημένος, γ) τα προηγούμενα τεκμαίρονται από τις ιστορικές αποτυχίες της αριστεράς.

Πολλά τα επί μέρους καθήκοντα, ένα όμως είναι το ΚΥΡΙΟ: Tο ΚΟΜΜΑ

Βασίλης Τζώτζης

Η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. είναι αναμφισβήτητα το πιο επιτυχημένο σχήμα της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. Το παράδοξο είναι πως κάθε μια από τις οργανώσεις της, έχει διαφορετική ανάγνωση για το χαρακτήρα του μορφώματος. Ανεξάρτητα πάντως από αυτές τις θεωρήσεις, η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. είναι μια εκλογική συνεργασία, και φαντασιακό υποκατάστατο -στην υποκειμενική μας βούληση- του κόμματος, του μετώπου, του αντικαπιταλιστικού πόλου κ.α..

Σχέδιο Πρωτομαγιάτικης προκήρυξης του Λένιν!

Σύντροφοι εργάτες! 

Πλησιάζει η μέρα της Πρωτομαγιάς, που οι εργάτες όλων των χωρών γιορτάζουν το ξύπνημά τους σε μια συνειδητή ζωή, γιορτάζουν την ένωσή τους στον αγώνα ενάντια σε κάθε βία και καταπίεση ανθρώπου από άνθρωπο, στον αγώνα για την απαλλαγή των εκατομμυρίων εργαζομένων από την πείνα, την εξαθλίωση και την ταπείνωση. 

Δυο κόσμοι στέκουν αντιμέτωποι στη μεγαλειώδη αυτή πάλη: ο κόσμος του κεφαλαίου και ο κόσμος της εργασίας, ο κόσμος της εκμετάλλευσης και της σκλαβιάς και ο κόσμος της αδελφοσύνης και της λευτεριάς.

Το Λενινιστικό κόμμα νέου τύπου ΑΠΕΘΑΝΕ. Ζήτω το κόμμα «Παντός καιρού»!

Του Τζώτζη Βασίλη

Αυτές τις μέρες διάβασα το νέο πόνημα της Ιδεολογικής Επιτροπής της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος (ΙΕ της ΚΕ του ΚΚΕ).

Στη μπροσούρα, μπορεί στα σοβαρά να πει κανείς πως, γίνεται μια αξιόλογη προσπάθεια να ενσωματωθούν στις αρχές συγκρότησης και λειτουργίας οι νέες (νεόκοπες;) επιλογές που ξεκάθαρα έχει κάνει το κόμμα. Αρμονική και λογική ως επιλογή, το πρόβλημα προκύπτει από αυτές ακριβώς τις νέες επιλογές.

Η ιδεολογία ως συγκολλητική αρχή της EE

Του Δημήτρη Γρηγορόπουλου

"...Η αναβίωση του κράτους πρόνοιας συνολικά στην EE και η φαντασίωση της σύγκλισης είναι εντελώς εξωπραγματι­κά. Είναι αυταπάτη ότι ο σύγχρονος αδυ­σώπητος καπιταλισμός θα μεταμορφωθεί ως διά μαγείας σε καλοκάγαθο ιερέα. Σε μια καπιταλι­στικού τύπου ομοσπονδία οι αποφάσεις δεν λαμβάνονται με γνώ­μονα την ισοτιμία αλλά με γνώμο­να την οικονομική και πολιτική δύ­ναμη.."

Λένιν και Λούξεμπουργκ για τη δημοκρατία

Του Δημήτρη Γρηγορόπουλου

"...Τον Γενάρη συμπληρώθηκαν 95 χρόνια απ' την άγρια δολοφονία της Λουξεμπουργκ και του Λίμπκνεχτ και 90 χρόνια απ' το θάνατο του Λένιν.

Σε αφιερώματα στον Τύπο και το διαδίκτυο, για τη Λούξε­μπουργκ ιδίως, επιχειρείται απ' τον ρεφορμιστικό χώρο η κάθετη αντιπαράθεση της με τον Λένιν. 

Στόχος η ιδεολογική (με την αντι-επιστημονική έννοια) ανάγνωση της ιστο­ρίας και η χρήση της για τη νομιμοποίηση,μέσω μιας μαρξίστριας του κύρους της Λούξεμπουργκ, της μεταρρύθμισης ένα­ντι της επανάστασης με αξία χρήσης για τη συγκυρία..."

Του Ουλιάνωφ το μειδίαμα…

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Ένα ερώτημα πλανάται πάνω από τον κόσμο των 3 δισεκατομμυρίων ανθρώπων που «ζουν» με 1,5 δολάρια την ημέρα. Ένα ερώτημα πλανάται πάνω από την Ευρώπη των 120 εκατομμυρίων φτωχών και απόκληρων. Ένα ερώτημα πλανάται πάνω από την Ελλάδα της αιθαλομίχλης: «Τι να κάνουμε;»…

Στις αρχές του περασμένου αιώνα, σε άλλες (;) συνθήκες το ερώτημα είχε τεθεί και είχε απαντηθεί από τον άνθρωπο που την περασμένη Δευτέρα συμπληρώθηκαν 90 χρόνια από τον θάνατό του, στις 21 Γενάρη 1924: Τον Λένιν.

Τζον Χόλογουεϊ: «Ο καπιταλισμός είναι μια αποτυχία, αποτυχία, αποτυχία!»

«Η Ελλάδα αποτελεί ένα πολύ σημαντικό πειραματικό πεδίο για το τι είναι ικανό να καταφέρει το Κεφάλαιο. Οι αγώνες σ’ αυτήν είναι κρίσιμης σημασίας για όλο τον κόσμο» σημειώνει ο καθηγητής Κοινωνιολογίας, Τζον Χόλογουεϊ* στη συνέντευξή του στην Εφημερίδα των Συντακτών.

Ο Χόλογουεϊ συνόδευσε αυτή τη συνέντευξη και με ένα σχόλιο: «Οι ερωτήσεις σας είναι εξαιρετικές. Αντανακλούν την εμπειρία των αγώνων στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Όμως το πρόβλημα με μια συνέντευξη είναι ότι οι ερωτήσεις μοιάζουν με απαντήσεις. Και ορισμένες φορές δεν υπάρχουν απαντήσεις να δοθούν. Άλλοτε, οι μόνες απαντήσεις είναι περισσότερες ερωτήσεις. Ερωτήματα που έχουν σφυρηλατηθεί μέσα στους αγώνες, στο επίκεντρο των οποίων βρίσκεστε εσείς στην Ελλάδα. 

Το δηλητηριώδες νανούρισμα και η ανοιχτή απειλή της αστικής τάξης

Του Παναγιώτη Μαυροειδή

Έως πριν κάποιες δεκαετίες, σε μια σειρά αγροτικές περιοχές, μανάδες και γιαγιάδες,  για να κοιμίζουν τα μωρά, χρησιμοποιούσαν εκτεταμένα την κρασοπαπάρα.  Τα ανυποψίαστα παιδιά, με εμπιστοσύνη στα οικεία πρόσωπα, αρκούσε να πιπιλίσουν ένα κομματάκι ψωμιού  βρεγμένο με  λίγο κρασάκι για να καταλαγιάσουν αμέσως. Ήταν μια πολύ καλή μέθοδος για να λυθεί το θέμα του  κρατήματος στη διάρκεια αγροτικών εργασιών ή/και για μια προσωρινή ανακούφιση από τη μουρμούρα της πείνας.

Από την προλεταριακή επανάσταση στον εκφυλισμό

Του Παναγιώτη Μαυροειδή

Η ιστορική εμπειρία της ανόδου και της πτώσης των χωρών του «υπαρκτού σοσιαλισμού» σημάδεψε καθοριστικά την ιστορία του αιώνα μας και τον ίδιο τον καπιταλισμό. 

Δεν είναι μια συζήτηση ιστορική και ακαδημαϊκή αλλά σε μεγάλο βαθμό προσδιορίζει τα χαρακτηριστικά και τα βασικά στοιχεία της επανασύνθεσης του κομμουνιστικού απελευθερωτικού οράματος της εποχής μας.

Δεν μας αρκεί μια περιορισμένη και αποσπασματική ερμηνεία της ιστορίας του «υπαρκτού σοσιαλισμού» που βλέπει μονόπλευρα την  αποφασιστική αιτία των εξελίξεων. Στη συλλογιστική των αντιπάλων του κομμουνισμού, στην πτώση των καθεστώτων του ‘’υπαρκτού’’, προσδίδεται ένας αναπόφευκτος χαρακτήρας με την νίκη των σιδερένιων νόμων της οικονομίας της αγοράς και της αστικής δημοκρατίας.

Για το επαναστατικό υποκείμενο και το κόμμα της κομμουνιστικής απελευθεύρωσης

Του Γιάννη Χριστόπουλου

Παρέμβαση  στην εκδήλωση διαλόγου για το 3^ο Συνέδριο του ΝΑΡ

«Επαναστατικό υποκείμενο και κόμμα κομμουνιστικής απελευθέρωσης»

Στις σημερινές συνθήκες έντασης της καπιταλιστικής κρίσης και της σαρωτικής επίθεσης του κεφαλαίου στον κόσμο της εργασίας, επιτακτικά προβάλλει και μάλιστα πιο έντονα από κάθε άλλη φορά, η ανάγκη της ανατροπής του κυρίαρχου συστήματος εξουσίας και η οικοδόμηση μιας άλλης κοινωνίας απαλλαγμένης από τα δεινά του καπιταλισμού και την εκμετάλλευση.

Εκδήλωση ΝΑΡ για το 3ο Συνέδριιό (ΒΙΝΤΕΟ ΜΕ ΤΙΣ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΕΙΣ)

Βήμα διαλόγου η 2η κεντρική εκδήλωση για το 3ο Συνέδριο του ΝΑΡ στην Αθήνα

Το ΝΑΡ πραγματοποίησε με επιτυχία και την 2η κεντρική εκδήλωση πολιτικού και θεωρητικού διαλόγου στα πλαίσια του 3ου Συνεδρίου του, με θέμα: «Το επαναστατικό υποκείμενο στην εποχή μας και το Κόμμα Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης». Η εκδήλωσε έγινε στην Αθήνα το Σάββατο 9 Νοέμβρη, στην ΑΣΟΕΕ (Αμφιθέατρο Αντωνιάδου) Στόχος της εκδήλωσης ήταν να συνεχιστεί η ανταλλαγή απόψεων και ο γόνιμος διάλογος των δυνάμεων της κομμουνιστικής αναζήτησης, που ξεκίνησε από την 1η εκδήλωση διαλόγου που οργάνωσε το ΝΑΡ, με θέμα «Για μια σύγχρονη Κομμουνιστική στρατηγική και επαναστατική τακτική: Για την "κατάργηση της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων".», και πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία στις 19 Οκτωβρίου.

Η «στρατηγική της έντασης» και τα «άκρα»

Του Δημήτρη Ψαρρά*

Η Χρυσή Αυγή μετά την προβοκάτσια και η μεταμφίεσή της σε θύμα και στόχο δολοφόνων

Η δολοφονική επίθεση κάτω από τα γραφεία της Χρυσής Αυγής αποτελεί χωρίς αμφιβολία την τέλεια προβοκάτσια. Γιατί ανεξάρτητα από την ταυτότητα και το κίνητρο εκείνων που τη σχεδίασαν και εκείνων που την εκτέλεσαν, προσέφερε ένα ανέλπιστο δώρο στην οργάνωση, επιτρέποντάς της να αντιστρέψει τους ρόλους και να μεταμφιεστεί σε θύμα και στόχος δολοφόνων.

Διαφωτιστική βία…

Ξεκαθαρίζω εξαρχής: Δεν καταδικάζω τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται. Τουλάχιστον όχι πριν αποσαφηνίσουμε από πού προέρχεται η βία. 

Η βία υπάρχει πριν το είδος μας κυριαρχήσει στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας. 

Είναι ο όρος ύπαρξης αυτής της αλυσίδας. Και κανένας κρίκος της -ούτε η αόρατη αμοιβάδα ούτε ο τρομερός λέων- διανοήθηκε να αξιολογήσει ηθικά και να απορρίψει τη βία. Η περιγραφή του βιβλικού παραδείσου, όπου τα είδη συνυπήρχαν χωρίς κανένα να διανοηθεί να κατασπαράξει άλλο, έχει ένα αβυσσαλέο κενό: με τι τρέφονταν; Με φωτοσύνθεση;

Διδάγματα από τη Χιλή του Αλιέντε

Tου Δημήτρη Δημητούλη*

Στις 11 Σεπτέμβρη συμπληρώθηκαν 40 χρόνια από την επιβολή της στρατιωτικής δικτατορίας του Πινοσέτ στη Χιλή που ανέτρεψε τον Αλιέντε και την κυβέρνηση της Λαϊκής Ενότητας.

Ένα επίκαιρο άρθρο του Δημήτρη Δημητούλη, για τα διδάγματα από τη Χιλή του Αλιέντε και το τέλος της αυταπάτης για ειρηνικό πέρασμα στο σοσιαλισμό, είχε δημοσιευτεί στην εφημερίδα ΠΡΙΝ στις 22/12/12 που τότε είχαμε αναδημοσιεύσει. Επαναφέρουμε σήμερα αυτό το επίκαιρο άρθρο με αφορμή τη συμπλήρωση  40 χρόνων από την ανατροπή του Αλιέντε και την πολύτιμη αλήθεια (το δίδαγμα) της Unidad Popularr.

Διαβάστε εδώ:

Διδάγματα από τη Χιλή του Αλιέντε

Αυτοδιαχείριση:Εργατική απελευθέρωση ή τυρί στη φάκα του καπιταλισμού;

Από:ΚΟΝΤΡΑ

Το ξέσπασμα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, της μεγαλύτερης στην μεταπολεμική ιστορία του παγκόσμιου καπιταλισμού, έθεσε και εξακολουθεί να θέτει ένα καίριο ερώτημα: Αν ο καπιταλισμός «τρώει τις σάρκες» των παραγωγών του πλούτου και γυρίζει την ανθρωπότητα σε εποχές ανείπωτης βαρβαρότητας, ενώ αυτό που εμφανιζόταν σαν σοσιαλισμός έχει καταρρεύσει προ πολλού, ποιο μπορεί να είναι το μέλλον της εργαζόμενης ανθρωπότητας;  

Το παραπάνω ερώτημα ανοίγει τον ασκό του Αιόλου για να βγουν ακόμα περισσότερα στην επιφάνεια: Ποιο το σύγχρονο όραμα που θα δώσει επιτέλους τέλος στην εποχή που η ανθρώπινη πρόοδος εμφανίζεται να περνά μονάχα μέσα από τη δυστυχία αυτών που την δημιουργούν; Μπορούμε τελικά να δουλέψουμε χωρίς αφεντικά που να καρπώνονται την υπεραξία μας; Κι αν ναι, πώς θα γίνει αυτό;

Μαρξισμός, αιτιοκρατία και ελευθερία

Του Παναγιώτη Μαυροειδή

Συζητώντας το βιβλίο του Terry Eagleton ‘’Γιατί ο Μαρξ είχε δίκιο’’, (Εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ) (Μέρος 3)

‘’Ο μαρξισμός αποτελεί μια μορφή αιτιοκρατίας. Βλέπει τους ανθρώπους απλώς ως εργαλεία της ιστορίας, κι έτσι τους αφαιρεί την ελευθερία και την ατομικότητα τους. Ο Μαρξ πίστευε σε μια ανυπέρβλητη ιστορική νομοτέλεια, που επιβάλλε­ται αδυσώπητα και την οποία δεν μπορεί ν' ανα­τρέφει καμία ανθρώπινη ενέργεια. Η φεουδαρχία ήταν προορισμένη να γεννήσει τον καπιταλισμό, και ο καπιταλισμός θα δώσει αναπόφευκτα τη θέση του στον σοσιαλισμό. Υπό αυτό το πρίσμα, η θεωρία του Μαρξ για την ιστορία αποτελεί απλώς μια κοσμική εκδοχή της Θείας Πρόνοιας ή της Μοίρας. Όπως και τα μαρξιστικά κράτη, προσβάλλει την ανθρώπινη ελευθερία και αξιο­πρέπεια’’.

Ο Terry Eagleton στο Τρίτο κεφάλαιο του βιβλίου του, ξεδιπλώνει ουσιώδεις προβληματισμούς πάνω σε αυτόν τον ισχυρισμό.

Κάθε άλλο παρά βιάζεται να ‘’ελαφρύνει’’ τη θέση του Μαρξ, να την ‘’αποκαταστήσει’’ αγχωδώς ή να την αποποιηθεί βολικά.

Ισχύς και εξουσία. Επανεπινοώντας την επανάσταση

Του Amador Fernández-Savater

Πώς είναι δυνατόν πενήντα άνθρωποι να μπορούν να σταματήσουν μια βίαιη έξωση; Όχι μόνο μία φορά, αλλά ξανά και ξανά (μέχρι και εξακόσιες φορές). 

Αυτή την ερώτηση έχω στο μυαλό μου για ένα διάστημα. Κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων 25-S στη Μαδρίτη*1, είδαμε ότι η αστυνομία μπορεί να εκδιώξει οποιοδήποτε αριθμό διαδηλωτών από οπουδήποτε. Έτσι, τι είδους ισχύς επιτρέπει σε αυτά τα πενήντα άτομα να σταματήσουν μια έξωση κατάσχεσης; Τι σημαίνει να έχουν ισχύ, αν δεν είναι ακριβώς το ίδιο με το να έχουν εξουσία (σωματική, ποσοτική, οικονομική, θεσμική, κλπ.); Το κείμενο αυτό είναι η δική μου απόπειρα απάντησης, που, σε καμία περίπτωση, δεν εξαντλεί πλήρως το ζήτημα. Υπάρχει χώρος για περισσότερες απαντήσεις και, πάνω απ 'όλα, για να συνεχίσουμε να θέτουμε την ερώτηση - αυτό, πιστεύω, είναι το πιο σημαντικό.

"Συμπόρευση", Αλιέντε και κ.ο. ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Των: Κοκκινόπουλου Στέλιου, 

Νασόπουλου Θοδωρή, Τσάκαλου Παναγιώτη

Η απόφαση για συμμετοχή της κ.ο. Ανασύνταξη στη “συμπόρευση δυνάμεων και αγωνιστών...” καθώς και η ιδεολογική – ιστορική επιχειρηματολογία για τη στήριξη της, όπως αυτή εκφράστηκε με αρθρογραφία του γραμματέα της ΠΕ, αποτελεί μια ρεφορμιστική πολιτική επιλογή που βρίσκεται σε αντίθεση με τις αποφάσεις της τελευταίας τακτικής συνδιάσκεψης της οργάνωσης και σηματοδοτεί την προσχώρηση σε ιδεολογικές αντιλήψεις αντίθετες με τις θεμελιακές – ιδρυτικές – προγραμματικές θέσεις της κ.ο. Ανασύνταξη.

Το μεταβατικό πρόγραμμα το οποίο επεξεργάστηκε η κ.ο. Ανασύνταξη στην 3η της συνδιάσκεψη ως βάση για τη δημιουργία ενιαίου πολιτικού μετώπου, στη διάρκεια των τελευταίων τριών χρόνων υιοθετήθηκε διακηρυκτικά από διάφορες δυνάμεις της Αριστεράς. Στις περισσότερες ωστόσο περιπτώσεις το πρόγραμμα αυτό ακρωτηριαζόταν μέσα από διάφορες διασταλτικές διατυπώσεις, ερμηνείες και χρήσεις. Η κ.ο Ανασύνταξη θεωρούσε την ΑΝΤΑΡΣΥΑ “ταλαντευόμενη δύναμη του μεταβατικού προγράμματος” ακριβώς επειδή δυνάμεις στο εσωτερικό της συνέδεαν το πρόγραμμα με ρεφορμιστικές κατευθύνσεις (πχ Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου), ακρωτηρίαζαν βασικά σημεία του όπως η έξοδος από ευρώ/ΕΕ/ΝΑΤΟ με διατυπώσεις που είχαν “αντι-ευρώ” αλλά όχι και “αντί-ΕΕ” χαρακτήρα ή ταύτιζαν το μεταβατικό πρόγραμμα με διαχειριστικές κατευθύνσεις τύπου Αργεντινής. Τέτοιες ταλαντεύσεις στο εσωτερικό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ εκφράζονταν ειδικά από την ΑΡΑΣ καθώς και την ΑΡΑΝ.

«Πολιτική βία» και πολιτική τρομοκρατία

Του Π. Περπατάρη

«Η επίθεση που δέχθηκε ο υπουργός Υγείας χθες δείχνει ότι κάποιοι θέλουν να σπρώξουν τη χώρα στον κατήφορο της βίας και της εμφύλιας σύρραξης(!)… Οι προπηλακισμοί και η βία δεν δικαιολογούνται και δεν επιτρέπονται σε μια δημοκρατία. Το κράτος πρέπει να βρει τους ενόχους και να τους παραπέμψει στη Δικαιοσύνη. Αν αρχίσουμε να δικαιολογούμε ή να μην αντιμετωπίζουμε σοβαρά τέτοια κρούσματα, το μέλλον μας θα είναι σκοτεινό». 

(“Καθημερινή”, κύριο άρθρο Σάββατο 20 Ιουλίου).

Οργίασαν τα αστικά ΜΜΕ τα τελευταία εικοσιτετράωρα με αφορμή τους δήθεν «προπηλακισμούς και τη βία» που ασκήθηκε σε βάρος του Α. Γεωργιάδη κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του την περασμένη Παρασκευή στο νοσοκομείο «Αττικόν». Η κατηγορηματική διάψευση της γενικής συνέλευσης των εργαζομένων στο νοσοκομείο και η εκκωφαντική απουσία οποιουδήποτε «αποδεικτικού στοιχείου» που να στηρίζει τις καταγγελίες του υπουργού Υγείας