Το ναζιστή πολλοί εμίσησαν, τον ψηφοφόρο ουδείς

Του Γαλαξιάρχη

   Από ένα κομμάτι της Αριστεράς χαρακτηριστήκαμε γραφικοί. Ένα άλλο κομμάτι της Αριστεράς δεν ήθελε να μας ξέρει, μήπως και λερώσει το πεντακάθαρο αστικό της μητρώο. Για την Κεντροδεξιά δεν το συζητώ. Στην καλύτερη περίπτωση είμαστε το ένα “άκρο” κι οι ναζήδες το άλλο “άκρο”. Στη χειρότερη περίπτωση εμείς φέραμε το ναζισμό, επειδή δεν αφήσαμε την αστική τους δημοκρατία να αντιμετωπίζει τους μετανάστες όπως τους έπρεπε… σαν ζώα β’ κατηγορίας.

ΓΙΑ ΜΙΑ ΘΕΣΗ… ΕΞΑΘΛΙΩΣΗΣ

Οι ΜΚΟ σε ρόλο οδοστρωτήρα εργατικών δικαιωμάτων

Του ΜΑΚΗ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ

Στη «νομιμοποίηση» και μονιμοποίηση της αθλιότητας των προσλήψεων στο δημόσιο μέσω των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων (ΜΚΟ) προχωράει η υπηρεσιακή κυβέρνηση, βαδίζοντας στα χνάρια των «κυβερνήσεων του μνημονίου». Με κοινή εγκύκλιο που υπέγραψαν οι υπουργοί Εσωτερικών Α. Μανιτάκης, Διοικητικής Μεταρρύθμισης Π. Αποστολίδης και Εργασίας Α. Ρουπακιώτης ανοίγει ο δρόμος για δεκάδες χιλιάδες προσλήψεις σε φορείς και οργανισμούς του ευρύτερου δημόσιου τομέα και κυρίως στους ΟΤΑ πρώτου και δεύτερου βαθμού.

Το μόνο πράγμα που πρέπει να φοβόμαστε είναι ο ίδιος ο φόβος*

Του Δημήτρη Μητρόπουλου.

Φαίνεται ανεξάρτητη και αρκετά σίγουρη για τον εαυτό της η Π.Κ. 

Ακούστε τι απάντησε όταν τη ρωτήσαμε αν γνώρισε ποτέ τον φόβο...

Να η απάντηση

Δεν τον γνώρισα και μη με ρωτάτε γι’ αυτό το θέμα σας παρακαλώ,

είμαι ευαίσθητη σε αυτό το θέμα...

Στο τραγούδι Πεχλιβάνης του Θανάση Παπακωνσταντίνου ο παραπάνω διάλογος είναι μέρος της εισαγωγής. Στο δράμα που ζει ο ελληνικός λαός, θα μπορούσε να ήταν η απάντηση ενός ολόκληρου λαού. Σίγουρη και με αίσθηση αυτοπεποίθησης, αλλά στην ουσία μια φοβισμένη απάντηση.

H διάσταση της ''νέας κατοχής'' και το απελπιστικά κοντό ύψος των ΄΄νέων μετώπων''

Του Κωστή Παπαιωάννου

Η δημοσιότητα που πήρε ο ισχυρισμός του Αλέκου Αλαβάνου ότι «ο δρόμος έξω από το μνημόνιο είναι δρόμος έξω από το ευρώ» υποχρέωσε τους επιτελείς του "κόκκινου μετώπου" να παραδεχτούν ότι είναι μέρος του "σάπιου πολιτικού συστήματος" και ότι ουσιαστικά δεν διεκδικούν παρά μια θέση αντιπολίτευσης και γιατί όχι, θεού θέλοντος, και μια θέση διαχείρισης μέσα σ' αυτό.

Η παρέμβαση Αλαβάνου, αιφνιδίασε δυσάρεστα τους επιτελείς της νέας συριζικής λυκοσυμμαχίας, τελικά όμως τους "βόλεψε". Τους απάλλαξε από την υποχρέωση να τηρούν τα προσχήματα, που έτσι κι αλλιώς δεν έκρυβαν τίποτα, και τους έδωσε την άνεση να αερολογούν ακατάσχετα χωρίς κανέναν κίνδυνο να τους ζητήσει κανείς ρέστα, μέσα στην πολιτική παράνοια που επικρατεί.

Πίσω από τις λαϊκές απαιτήσεις το πρόγραμμα που παρουσίασε ο ΣΥΡΙΖΑ

ΑΝΤΑΡΣΥΑ:Τετραγωνισμός του κύκλου και πίσω από τις λαϊκές απαιτήσεις το πρόγραμμα που παρουσίασε ο ΣΥΡΙΖΑ

   Ριζική υποχώρηση από το λαϊκό αίτημα για ουσιαστική και όχι τυπική κατάργηση του Μνημονίου και των συνεπειών του στην κοινωνία αποτελεί το πρόγραμμα που ανακοίνωσε ο ΣΥΡΙΖΑ.

   Πρόκειται για έναν πραγματικό τετραγωνισμό του κύκλου, αφού προσπαθεί μεν να δείξει ότι ανταποκρίνεται στα άμεσα αιτήματα που το ίδιο το λαϊκό κίνημα επέβαλε, αλλά ταυτόχρονα να κλείσει το μάτι στους δανειστές και τους εκπροσώπους του κεφαλαίου. Προτείνει κάποια άμεσα μέτρα ανακούφισης, αλλά ταυτόχρονα, λόγω της εμμονής στο δρόμο εντός του ευρώ, αποδέχεται τη δανειακή σύμβαση και την αναγκαιότητα να συνεχίσει η χώρα να δέχεται τις δόσεις των δανείων και την ανακεφαλαιοποίηση του τραπεζικού συστήματος. Όμως, το ευρώ και η δανειακή σύμβαση σημαίνουν λιτότητα, μειώσεις μισθών και μηδενικά ελλείμματα σε βάρος των κοινωνικών αναγκών και βέβαια απώλεια οποιουδήποτε δημοκρατικού κοινωνικού ελέγχου στην οικονομία. 

Οικονομική τρομοκρατία

Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

....Είναι ηλίου φαεινότερο πλέον ότι ισχυροί κύκλοι, στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, παίζουν με τη φωτιά, φλερτάροντας με την ιδέα να προκαλέσουν οικονομική καταστροφή που θα τρομοκρατήσει τον κόσμο, ώστε να αποτραπεί η νίκη της Αριστεράς.....

Πρωθυπουργός της Γαλλίας στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Ζορζ Κλεμανσό είπε το γνωστό “ο πόλεμος είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να την αφήσουμε στους στρατηγούς”. Έναν αιώνα αργότερα, σε συνθήκες παγκοσμίου οικονομικού πολέμου, οι τραπεζίτες, πραγματικοί έμποροι των εθνών, μοιάζουν να σκέφτονται ότι η πολιτική είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να την αφήσουν στους πολιτικούς.

Συνειδητή επιλογή…

…ή αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο και ας είναι η φωτιά του να σε κάψει

Tου Methexis

Η αναγκαιότητα μια στροφής του Λαϊκού κινήματος κατά του Καπιταλισμού και τις απ’ αυτόν απορρέουσες κοινωνικές συνθήκες, φαντάζει για μια ακόμα φορά επιτακτική. Άλλωστε ποτέ δεν έπαψε να είναι τέτοια, απλώς για κάποια χρονικά διαστήματα η εγκαθίδρυση ενός πιο δήθεν φιλολαϊκού κράτους πρόνοιας, συνήθως υπό την εποπτεία της Σοσιαλδημοκρατίας, λειτούργησε σαν παραπέτασμα καπνού, αποκρύβοντας την εφιαλτική πραγματικότητα από τα μάτια της εργατικής τάξης.

Το «ιδεολογικό» φρένο για αυτή τη στροφή, είναι κοινό σε όλους τους «αριστερούς» χώρους, με διαφορετική ανάλυση όμως. Πάντα, σε όλες τις προσπάθειες ουσιαστικής ριζοσπαστικοποίησης του κινήματος, ακούς το απόλυτο ιδεολόγημα: Η ανατροπή είναι δυνατή μόνο όταν η συντριπτική πλειοψηφία του Λαού, έχει συνειδητά επιλέξει να την τολμήσει. Αλλιώς διατυπωμένο είναι κάπως έτσι: Ο Λαός δεν είναι έτοιμος.