Μεταβατικό πρόγραμμα και κυβερνητική εξουσία

Του Γιάννη Χριστόπουλου

Να διαλυθεί τώρα η Βουλή! – Θέλουμε κυβέρνηση δημοκρατική!

Όχι δεν είναι ακόμα τουλάχιστον κάποιο νέο σύνθημα στις διαδηλώσεις που το φωνάζουν τα μέλη και οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε οι αγανακτισμένοι εργαζόμενοι και ο λαός που ευελπιστούν ότι μια κυβερνητική αλλαγή από την αριστερά θα του έλυνε κάποια προβλήματα. Συνήθως και ιστορικά έτσι συμβαίνει, τέτοιου είδους συνθήματα ακούγονται από τις δυνάμεις της Αριστεράς που βρίσκονται πίσω από τις ανάγκες και διαθέσεις των λαών, που «αναζητούν» άλλους δρόμους προσέγγισης στην σοσιαλιστική προοπτική, που τρέφουν φρούδες ελπίδες ότι μια κυβερνητική αλλαγή μπορεί να αλλάξει την κοινωνία ή σε καλύτερη εκδοχή ότι μια κυβερνητική αλλαγή μπορεί να είναι η αρχή.

Έτσι συνέβη και στα τέλη της δεκαετίας του 70 όταν το νηπιακό ΠΑΣΟΚ με θέσεις αντι- ευρωπαϊκές και αντιιμπεριαλιστικές βάδιζε ολοταχώς για το ραντεβού του με την ιστορία στις 18 Οκτώβρη του 1981, απαλλαγμένο μάλιστα και από βαρίδια, όπως τον μετέπειτα πρωθυπουργό και πρόεδρο του Κ. Σημίτη, που «σφάχτηκε» γιατί εξέφρασε διαφορετική άποψη και τάχθηκε με την «Ευρώπη των λαών» απέναντι στη θέση «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο».

Ακριβά θα πληρώσει το αιματοκύλισμα ο Ταγίπ Ερντογάν

Του Γιώργου Δελαστίκ*

Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι οι αντιδράσεις λίγων εκατοντάδων οικολογικά ευαισθητοποιημένων κατοίκων της Κωνσταντινούπολης στη μετατροπή τμήματος του πάρκου Γκεζί, κοντά στην πλατεία Ταξίμ, σε εμπορικό κέντρο, ξεκίνησαν αυθόρμητα.

Δεν υπάρχει επίσης καμία αμφιβολία ότι αποτέλεσε σοβαρότατο πολιτικό σφάλμα εκ μέρους του Τούρκου πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν η χρήση τέτοιας έκτασης αστυνομικής βίας για ένα τόσο ασήμαντο από πολιτική σκοπιά θέμα.

Ενα σφάλμα όμως που αποκαλύπτει την υπέρμετρη αλαζονεία του Ερντογάν, από την οποία πάσχουν όλοι οι Τούρκοι πολιτικοί ηγέτες, ανεξαρτήτως πολιτικών και ιδεολογικών πεποιθήσεων, κατάλοιπο του αυτοκρατορικού παρελθόντος της χώρας. Από τη στιγμή που η Αστυνομία άσκησε κτηνώδη βία κατά των διαδηλωτών το θέμα έπαψε να είναι οικολογικού χαρακτήρα. 

Στο επίκεντρο βρέθηκε η βαρβαρότητα της Αστυνομίας.

Tουρκία:Παντού αντίσταση,παντού συγκρούσεις

*Γράφει ο Σεϊτ Αλντογάν

Σχεδόν όλες τις πόλεις της Τουρκίας ξύπνησαν με εικόνες που δημιουργεί ένας λαός που παλεύει για 7 μέρες διεκδικώντας πολιτικές ελευθερίες και δημοκρατικά δικαιώματα.

Μέχρι τις πρωινές ώρες, ιδιαίτερα στην Κων/πολη, Άγκυρα, Σμύρνη, Κοτζάελι, Εσκισεχίρ, Κάισερι, Ντέρσιμ και πολλές άλλες μεγάλες και μικρές πόλεις γινόταν ογκώδεις διαδηλώσεις με συμμετοχή κόσμου από κάθε ηλικία. Αντρες, γυναίκες. εργάτες, άνεργοι, συνταξιούχοι, σχημάτιζαν ατέλειωτα οργισμένα ποτάμια που ήθελαν να πνίξουν την αντιλαϊκή κυβέρνηση Ερντογκάν.
Στην Άγκυρα συνεχίστηκαν οι διαδηλώσεις όλη μέρα ενώ μόλις σκοτείνιασε η αστυνομία επιτέθηκε ενάντια στους διαδηλωτές με αύρες, πυροσβεστικά και άλλα οχήματα. Κάποια στιγμή ένα περιπολικό με φόρα μπήκε στο χώρο της διαδήλωσης. Τέσσερις διαδηλωτές τραυματίστηκαν απ’ τους οποίους ο ένας σοβαρά.

Το πρόβλημα του επόμενου ηγέτη της Ν.Δ

Του Γ. Δελαστίκ - "Επίκαιρα"

Μπορεί ο Αντώνης Σαμαράς να μην έχει κλείσει ακόμη χρόνο στο αξίωμα του πρωθυπουργού, αλλά τόσο οι παράγοντες που επηρεάζουν ισχυρά την πολιτική ζωή του τόπου όσο και τα στελέχη της ΝΔ λαμβάνουν ήδη θέσεις για τη μετά τον Σαμαρά εποχή, η οποία όλοι σχεδόν εκτιμούν ότι θα είναι σύντομη - πιθανότατα ως τις επόμενες βουλευτικές εκλογές, όποτε κι αν γίνουν αυτές.

Φυσικά, οι υπολογισμοί αυτού του είδους υπόκεινται σε πάσης φύσεως ανατροπές και απρόβλεπτες εξελίξεις, οι οποίες αλλάζουν άρδην το πολιτικό σκηνικό. Ελάχιστοι είναι, πάντως, αυτοί που θεωρούν ότι με την πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση Σαμαρά είναι δυνατόν να επιβιώσει με αυτή τη σύνθεση μετά τις εκλογές ή να πάρει η ΝΔ ποσοστό μεγαλύτερο από αυτό που πήρε πέρσι.

Ο Α. Σαμαράς έχει ήδη χρεωθεί προσωπικά τα δύο κατά πολύ χειρότερα εκλογικά αποτελέσματα της ιστορίας της ΝΔ, κι αυτή τη στιγμή όλα δείχνουν ότι θα χρεωθεί και το τρίτο χειρότερο αποτέλεσμα της.

Για μια ΑΝΤΑΡΣΥΑ που θα είναι απαραίτητη…

Του Παναγιώτη Μαυροειδή

διάλογος για τη Συνδιάσκεψη ΑΝΤΑΡΣΥΑ

"...Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ εμφανίστηκε ως συγκεκριμένη ανάγκη και με πολύ προσδιορισμένη ‘’αξία χρήσης’’: Ως δύναμη ανάπτυξης, προβολής και πάλης μιας αντικαπιταλιστικής πολιτικής, με ριζοσπαστικό, επαναστατικό, κατά βάση εξωκοινοβουλευτικό, τρόπο. Αποτελεί έκφραση μιας συγκεκριμένης αναγκαιότητας, η οποία μας υπερβαίνει όλους (οργανώσεις, ρεύματα, αγωνιστές), αλλά και ταυτόχρονα μας ‘’δεσμεύει’’. Δεν είναι πουκάμισο αδειανό, δεν είναι σημαία ευκαιρίας..."

Ας μιλήσουμε λοιπόν για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, την αντικαπιταλιστική επαναστατική αριστερά και ότι θέλουμε να ‘’αντιπροσωπεύσουμε’’. Τις προοπτικές, τις αδυναμίες, τα διλλήματα που αντιμετωπίζει μπροστά και στη δεύτερη Συνδιάσκεψη.

Αλλά μήπως πρέπει να γυρίσουμε λίγο πίσω;

Πως μας πρόκυψε η ‘’ΑΝΤΑΡΣΥΑ των πολλών’’;

Η ΕΕ διαλύεται, η Αριστερά ...κοιμάται!

Του Γιώργου Δελαστίκ

Το φαινόμενο παρουσιάζει εξαιρετικό πολιτικό ενδιαφέρον. Το ευρώ, από τη μία πλευρά, αποδεικνύεται εξαιρετικά αποτελεσματικό όπλο για την καθυπόταξη όλων των χωρών της Ευρώπης στοΤέταρτο Ράιχ της Γερμανίας με αντάλλαγμα για τις επιμέρους αστικές τάξεις την καταβαράθρωση των μισθών και την κατάλυση των εργασιακών σχέσεων του 20ου αιώνα. 

Από την άλλη, το ευρώ οδηγεί σε παροξυσμό τις αντιθέσεις μεταξύ των αστικών τάξεων της ευρωζώνης και της ΕΕ γενικότερα, με αποτέλεσμα να γίνεται πλέον ανοικτά λόγος για διάλυση και εξαφάνιση του κοινού νομίσματος, αλλά και για αποχώρηση ή μη ένταξη κρατών στην ΕΕ και στο ευρώ.

Η νέα, δεξιά κυβέρνηση της Ισλανδίας διέκοψε μονομερώς, χωρίς καμία απολύτως διαβούλευση με τις Βρυξέλλες, τις διαπραγματεύσεις της για ένταξη στην ΕΕ. Τις είχε αρχίσει η προηγούμενη, κεντροαριστερή κυβέρνηση η οποία και συνετρίβη στις προ μηνός εκλογές ως εθελόδουλη, υπερβολικά ενδοτική απέναντι στην ΕΕ και στη Βρετανία.

ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Ο Λαμπράκης ζει μέσα από τους αγώνες μας ενάντια στη σύγχρονη βαρβαρότητα!

50 χρόνια μετά, ο Γρ. Λαμπράκης ζει μέσα από τους αγώνες μας ενάντια στη σύγχρονη βαρβαρότητα!

Πενήντα χρόνια πριν, το βράδυ της 22ας Μαΐου στη Θεσσαλονίκη, οι Γρηγόρης Λαμπράκης και Γιώργος Τσαρουχάς δέχονται δολοφονικό χτύπημα, βγαίνοντας από το κτίριο όπου είχαν απευθύνει πολιτική ομιλία για την ειρήνη. Ήταν τότε που η κυβέρνηση της ΕΡΕ του Κ. Καραμανλή με τις υποδείξεις και των Αμερικάνων απαγόρευε διαδηλώσεις, όπως εκείνη τη Μαραθώνια πορεία ειρήνης της 21ης Απριλίου 1963, που ο Λαμπράκης ξεκίνησε μόνος και συνελήφθη. Η επίθεση με τρίκυκλο και λοστούς υλοποιήθηκε από τους φασίστες και παρακρατικούς Κοτζαμάνη και Εμμανουηλίδη υπό την ασφυκτική παρουσία και την «επίβλεψη» της αστυνομίας. Τέσσερις ημέρες μετά ο Λαμπράκης άφησε την τελευταία πνοή του.