Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΙΩΖΟΥ*
Σήμερα κυμαίνομαι πάλι, δίχως να παίρνω μια απόφαση. Κυμαίνομαι και σήμερα. Είμαι ένα γυαλιστερό εκκρεμές.
Γ. Μακρής
Η χώρα καταρρέει, η εθνική κυριαρχία και η αυτοτέλειά της δεν υφίστανται. Οι δανειστές μας, ενώ ερίζουν ως προς τη βιωσιμότητα του χρέους, έχουν αποφασίσει τελεσίδικα για τη μη βιωσιμότητα του ελληνικού κράτους, θέτοντας τη χώρα σε επιτροπεία. Η κυβέρνηση, η Βουλή, η Δημοκρατία, άδεια πουκάμισα, κουρέλια που χορεύουν μόνα τους, προσχηματικός διάκοσμος προς τέρψη και εξαπάτηση των ιθαγενών.
Κυμαινόμεθα μεταξύ των «εταίρων» - πόσο γελοία ηχεί αυτή η λέξη που ανερυθρίαστα προφέρουμε ακόμη και εμείς- μεταξύ μερκελιστών - τι ευφυής πολιτικοοικονομικός όρος- και αντιμερκελιστών, στους οποίους εσχάτως σε αυτούς έχει προστεθεί και το ΔΝΤ. Αγανακτούμε, «γίναμε αποικία χρέους» - εδώ τα λεξικά πολιτικών και οικονομικών όρων σπεύδουν να κρυφτούν έντρομα - ενώ ταυτόχρονα διατυπώνουμε το αίτημα για διαγραφή μέρους του χρέους. Σε συνεννόηση βεβαίως – βεβαίως με τους δανειστές μας. Μια μονομερής διαγραφή εκ μέρους μας θα τους εκνεύριζε, άσε που θα χάναμε και τους «αντιμερκελιστές» συμμάχους μας. Επίσης, θα θέταμε σε κίνδυνο την παραμονή μας στην Ευρωζώνη, οδηγώντας τη χώρα στα τάρταρα, βάζοντας έτσι τέλος στον ατελείωτο μήνα του μέλιτος που διανύουμε στο πλαίσιο της Ε.Ε.
Γ. Μακρής
Η χώρα καταρρέει, η εθνική κυριαρχία και η αυτοτέλειά της δεν υφίστανται. Οι δανειστές μας, ενώ ερίζουν ως προς τη βιωσιμότητα του χρέους, έχουν αποφασίσει τελεσίδικα για τη μη βιωσιμότητα του ελληνικού κράτους, θέτοντας τη χώρα σε επιτροπεία. Η κυβέρνηση, η Βουλή, η Δημοκρατία, άδεια πουκάμισα, κουρέλια που χορεύουν μόνα τους, προσχηματικός διάκοσμος προς τέρψη και εξαπάτηση των ιθαγενών.
Κυμαινόμεθα μεταξύ των «εταίρων» - πόσο γελοία ηχεί αυτή η λέξη που ανερυθρίαστα προφέρουμε ακόμη και εμείς- μεταξύ μερκελιστών - τι ευφυής πολιτικοοικονομικός όρος- και αντιμερκελιστών, στους οποίους εσχάτως σε αυτούς έχει προστεθεί και το ΔΝΤ. Αγανακτούμε, «γίναμε αποικία χρέους» - εδώ τα λεξικά πολιτικών και οικονομικών όρων σπεύδουν να κρυφτούν έντρομα - ενώ ταυτόχρονα διατυπώνουμε το αίτημα για διαγραφή μέρους του χρέους. Σε συνεννόηση βεβαίως – βεβαίως με τους δανειστές μας. Μια μονομερής διαγραφή εκ μέρους μας θα τους εκνεύριζε, άσε που θα χάναμε και τους «αντιμερκελιστές» συμμάχους μας. Επίσης, θα θέταμε σε κίνδυνο την παραμονή μας στην Ευρωζώνη, οδηγώντας τη χώρα στα τάρταρα, βάζοντας έτσι τέλος στον ατελείωτο μήνα του μέλιτος που διανύουμε στο πλαίσιο της Ε.Ε.





