(Και) Η ομορφιά είναι ταξική

Κεράσια και Κρίνοι

Εργάτρια στο μηχανουργείο Σταματόπουλου στο Βόλο

Μιλώντας για ομορφιά δε θα συγκρίνουμε μια γυναίκα με μια άλλη, από αυτές που προβάλλει ως πρότυπο η τηλεόραση, ή έναν άντρα με έναν άλλο, αλλά θα κάνουμε κάτι πιο απλό: θα συγκρίνουμε τον καθένα με τον εαυτό του.

Συγκρίνοντας λοιπόν ο καθένας τον εαυτό του... με τον εαυτό του, αλλά όταν είναι ξεκούραστος, ευτυχής, χαρούμενος, χορτάτος, ασφαλής κλπ θα βρούμε μεγάλες και σημαντικές διαφορές.

Αγάπα τον πλησίον σου, πλήρωσε το ρεύμα του, μοιράσου τη δουλειά σου…

σημειώσεις

"...Ο νέο-ανακαλυφθείς σοσιαλισμός, δε θα προκύψει μέσω της παλαιομοδίτικης αντίληψης της ανατροπής της εξουσίας του αστικού κόσμου από την εργατική τάξη, αλλά θα γεννηθεί μέσα στην εργατική τάξη, η οποία θα μπορεί να μοιράσει όσα της έχουν απομείνει. 

Έτσι, μια(1) θέση εργασίας σε ένα Δήμο, θα μπορεί να μοιράζεται από δύο(2) ή και τρείς(3) εργαζόμενους. Ένας εργαζόμενος στον ιδιωτικό τομέα, θα μπορεί να παίρνει τον μισό μισθό, ακριβώς για να μην απολυθεί ένας συνάδελφός του, μιας ΄΄και έχει και αυτός οικογένεια’’. Με τον ίδιο τρόπο και ένα(1) ράντζο στα νοσοκομεία του Άδωνη, θα είναι και αυτό ‘’μισακό’’, από κάθε άποψη..."

Χωρίς ρεύμα, χωρίς τσίπα…

Του Νίκου Μπογιόπουλου*

Τι είναι χειρότερο; Να σου κόβουν το ρεύμα μέσα στο χειμώνα ή μετά να το παίζουν και «φιλάνθρωποι», πρόθυμοι να στο επανασυνδέσουν; 

Τη ΔΕΗ βάζουν να χαρατσώνει  και να κόβει το ηλεκτρικό, αλλά εκείνοι που θα ψάξουν σε ποιους η ΔΕΗ έκοψε το ρεύμα θα είναι οι Δήμοι! Ξεπαγιάζουν και πεθαίνουν άνθρωποι κι αυτοί σε ένα ρεσιτάλ «ευαισθησίας» απαντούν ότι για να επανασυνδεθεί το ρεύμα που σου έκοψαν (αφού πρώτα σε χρεοκόπησαν) θα πρέπει πρώτα να έχεις περιπέσει (και να είναι καταγεγραμμένο ότι έχεις περιπέσει) στα «κοινωνικά συσσίτια»! Στην Ελλάδα του 2013 προϋπόθεση για να έχεις ρεύμα είναι να μην έχεις να φας! Η ιστορία με τις διακοπές ρεύματος σε χιλιάδες οικογένειες που δεν μπορούν να πληρώσουν το ηλεκτρικό έχει πολλές διαστάσεις. Ας δούμε ορισμένες.

Το τιμόνι τέρμα δεξιά, τα δικαιώματα στον Καιάδα

Του Δημήτρη Αγγελίδη

Σήμερα, Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, η κυβέρνηση ανακοινώνει το Εθνικό Σχέδιο Δράσης. Πάντως, η χρονιά κύλησε με πάμπολλες καταδίκες της χώρας μας από το ΕΔΔΑ, περιφρόνησή τους από τη διοίκηση και στροφή σε ξενοφοβική και αντιδραστική πολιτική

«Και σας θυμίζω ότι μέχρι πριν από λίγο στους ευρωπαϊκούς θεσμούς δεν τολμούσαν καν να πουν τη λέξη λαθρομετανάστευση! Τώρα, μαζί με άλλες χώρες του μεσογειακού Νότου, τη βάλαμε ως προτεραιότητα στην ατζέντα. Και με τακτικές “αποτροπής” επιπλέον, που μέχρι σήμερα επίσης απαγορεύονταν. Και με πολιτική μαζικών επαναπατρισμών». Αντώνης Σαμαράς, ομιλία στη Βουλή για τον προϋπολογισμό, 7 Δεκεμβρίου 2013.

Κοινοβουλευτική χούντα σε απροκάλυπτη δράση

Μετά τις επιστρατεύσεις απεργών, την κήρυξη απεργιών εκ των προτέρων ως παράνομων, τα μέτρα περιορισμού των διαδηλώσεων με καταγεγραμμένες ήδη αρκετές ρητές απαγορεύσεις, ήρθε η στιγμή της ανοιχτής τρομοκρατικής παρέμβασης της ασφάλειας ενάντια σε απεργούς εργαζόμενους.

Δεν πρόκειται για παρέμβαση κρυφή αλά Χρυσή Αυγή, αλλά με κάθε επισημότητα και απαίτηση συνέργειας και από μεριάς της διοίκησης του Συλλόγου Διοικητικού Προσωπικού του Πανεπιστημίου Αθηνών!

Εβραίοι υπέρ Αράβων

Του Περικλή Κοροβέση

Τελικά ποιος θα μας σώσει; Δεν βρίσκεται κάποιος αδιάφθορος, να μπει μπροστά και όλοι θα τον ψηφίσουμε. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι εγγύηση πως κάτι μπορεί να κάνει με τόσα λαμόγια που έχει μαζέψει από το ΠΑΣΟΚ; Αυτά και πολλά άλλα παρεμφερή ερωτήματα ακούς όπου και να βρεθείς. Ο κόσμος, όπου και αν είναι πολιτικά, αν ακόμα βρίσκεται κάπου, κουβαλάει τον σταυρό της φτώχειας και τον κυνηγούν οι απλήρωτοι λογαριασμοί. Και κάθε τόσο ένας καινούργιος καρκίνος. Αλλά στα λάθος ερωτήματα, υπάρχει πάντα και μια λάθος απάντηση. Εχω συναντήσει ανθρώπους που έχουν ψηφίσει όλα τα πολιτικά κόμματα. Δεν ξέρω γιατί, σκέφτηκα πως αυτοί οι άνθρωποι, έπαιξαν σε ένα πολιτικό χρηματιστήριο. Λίγοι βολεύτηκαν. Αλλά η μεγάλη πλειοψηφία ψήφισε την καταστροφή της.

Καταδικάζω τον Μαντέλα απ όπου κι αν προέρχεται

Του Κώστα Βαξεβάνη

Ο Νέλσον Μαντέλα,δεν είναι από αυτούς που δικαιώνονται μετά θάνατον. Δικαιώθηκε όσο ζούσε, καταργώντας το μεγαλύτερο θεσμοθετημένο ρατσιστικό σύστημα που υπήρχε στη Νότια Αφρική, με την ανοχή των “δημοκρατών” της Δύσης.

Αντίθετα με όσα θέλουν να δείχνουν πολλοί υμνητές του σήμερα, οι οποίοι καταδικάζουν τη βία απ όπου κι αν προέρχεται, ο Μαντέλα και γνώρισε τη ρατσιστική βία, και επέλεξε τη βία που αναγκαστικά φέρνει ένας απελευθερωτικός αγώνας.

Το μόνο βέβαιο είναι, πως το Απαρτχάιντ δεν έπεσε επειδή κάποιοι έκαναν επίδειξη πολιτικής ευγένειας, ξεκολλώντας τσίχλες απο τα παγκάκια, ανάβοντας ρεσώ διαμαρτυρίας ή φορώντας λευκά πουκάμισα ως σημαίες αντιβίας.