Ο ΠΟΥΛΑΝΤΖΑΣ, ΟΙ ΣΥΜΜΑΧΙΕΣ ΚΑΙ Η ΤΡΙΤΗ ΔΙΕΘΝΗΣ

Α΄ΜΕΡΟΣ

Σε μια πρόσφατη δημοσίευση της Εφημερίδας των Συντακτών (20/7/2014) παρουσιάστηκε ένα άγνωστο κείμενο του Πουλαντζά. Το εν λόγω κείμενο είχε δημοσιευτεί την περίοδο της χούντας στο περιοδικόΑγώνας που εκδιδόταν από την οργάνωση του Παρισιού του ΚΚΕ εσωτερικού και απαντούσε σε κείμενο ενός στελέχους επίσης του ΚΚΕ «Εσωτερικού» (Ελευθερίου) με θέμα την πολιτική εκπροσώπηση των τάξεων. Δε θα σταθούμε ιδιαίτερα στην ιδεολογική διαμάχη μεταξύ των δύο ανδρών για τη σχέση τάξης-κόμματος[1], αλλά κυρίως σε ορισμένα ζητήματα που ξεδιπλώνονται από τον Πουλαντζά και που αφορούν στην Τρίτη Κομμουνιστική Διεθνή.

Τι διδάσκει η Αργεντινή

Του Μάκη Παπαδόπουλου*

Οι επιλογές της κυβέρνησης της Αργεντινής σχετικά με τη διαχείριση του κρατικού χρέους της αποτέλεσαν αντικείμενο αντιπαράθεσης των δύο βασικών πόλων του αστικού πολιτικού συστήματος, της κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ. 

Δεν είναι η πρώτη φορά. Η ΝΔ χρησιμοποιεί τα υπαρκτά προβλήματα του λαού της Αργεντινής ως απόδειξη ότι η μόνη ρεαλιστική πολιτική είναι αυτή της υπόκλισης στο δίκαιο του ισχυρότερου, στις επιλογές των μονοπωλιακών ομίλων. Ο ΣΥΡΙΖΑ προβάλλει ως μεγάλη μάχη υπέρ του λαού το παζάρι της σημερινής αστικής κυβέρνησης Κίρσνερ με τα «αρπακτικά» επενδυτικά ταμεία, τα οποία αφού εξαγόρασαν πάμφθηνα κάποια κρατικά ομόλογα της Αργεντινής ζητούν την αποπλήρωσή τους στην ονομαστική τους τιμή, ώστε να διασφαλίσουν μαζί με τους τόκους κέρδος ύψους 1.600%!

Το ολοκαύτωμα της Γάζας

Του Περικλή Κοροβέση

Μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, μια από τις ισχυρότερες πολεμικές μηχανές του κόσμου έχει εισβάλει στη Λωρίδα της Γάζας και την ισοπεδώνει. Ακόμα δεν έχουμε ανακωχή. Αλλά και αν αυτό επιτευχθεί, θα είναι ένα διάλειμμα πριν από την επόμενη εισβολή. 

Και η παγκόσμια κοινή γνώμη, αποτροπιασμένη από τα εγκλήματα πολέμου της ακροδεξιάς κυβέρνησης του Ισραήλ, διερωτάται: Κανένας ΟΗΕ, καμία ΗΠΑ, καμιά Ε.Ε. δεν μπορεί να σταματήσει αυτό τον φριχτό πόλεμο; Και γιατί; Ή, ακόμα, είναι τόσο δύσκολο η Παλαιστίνη να γίνει κράτος με εγγυημένα σύνορα και οι δύο λαοί να ζήσουν με ειρήνη και ασφάλεια; Δεν καταλαβαίνει η κυβέρνηση του Ισραήλ πως όλο αυτό το παγκόσμιο κίνημα αλληλεγγύης για την Παλαιστίνη με τους χιλιάδες νεκρούς αμάχους και τις σφαγές γυναικών και παιδιών μπορεί να δημιουργήσει έναν νέο αντισημιτισμό; (Αν δεν έχει ήδη δημιουργηθεί.)

Όταν η Γενοκτονία είναι απλώς ένα μέσο

Του Θωμά Μαυροφίδη*

Την 1η Αυγούστου 2014, ο Yochanan Gordon, Αμερικανοεβραίος, δημοσίευσε στον ιστότοπο της Ισραηλινής διαδικτυακής εφημερίδας TimesofIsrael, άρθρο με τον τίτλο «Όταν η Γενοκτονία είναι επιτρεπτή». Το άρθρο αυτό, πέρασε ήδη στην ιστορία του διαδικτύου: η εφημερίδα, που σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της διαβάζεται από 2,000,000 αναγνώστες , αφαίρεσε το άρθρο αυθημερόν και προχώρησε στο κλείσιμο του ιστολογίου (blog) του συγκεκριμένου συντάκτη [1] μετά από θύελλα αντιδράσεων, καταγγελιών και διαμαρτυριών.

Ταξική πάλη και ταξική συνείδηση

Σφυροδρέπανο*

Συνέχεια εκ του προηγούμενου, (Παίζοντας με τις τάπες των βαρελιών) με μια δεύτερη παρατήρηση, ίσως όχι αρκετά σημαντική για να σταθεί μόνη της σε ξεχωριστή ανάρτηση, θεώρησα ωστόσο σκόπιμο να σπάσω σε δύο μέρη το αρχικό κείμενο, για να μην κουράσει καλοκαιριάτικα με την έκτασή του.

Στο πρώτο μέρος η έμφαση δίνεται στην καταληκτική παρατήρηση: δεν αρκεί να περιμένουμε παθητικά την αντικειμενική εμφάνιση της επαναστατικής κατάστασης, αλλά πρέπει να προετοιμαζόμαστε ατομικά και συλλογικά, ως μονάδες, ως τάξη και ως πρωτοπορία. Αφενός γιατί καμία ομάδα δε νίκησε στον αγώνα της, χωρίς να ρίξει δουλειά στην προπόνηση –και δεν αρκεί το φυσικό ταλέντο ή άλλα εγγενή ταξικά προτερήματα, για να καλύψουν το μειονέκτημα έναντι της αστικής εξουσίας και του κατεστημένου της. Αφετέρου γιατί η δική μας δράση είναι προϋπόθεση για την εκδήλωση του επαναστατικού κινήματος ή και για την επίσπευση αυτής της επαναστατικής στιγμής.

Γιατί ανεχόμαστε την ανισότητα; Μια (φανταστική) συζήτηση με τον Zygmunt Bauman

Του Παναγιώτη Μαυροειδή

«Ο Bauman επισημαίνει την κλιμακούμενη ανισότητα στον σύγχρονο καπιταλισμό, επιχειρειρώντας κυρίως να αναμετρηθεί με το δύσκολο ερώτημα, "γιατί ανεχόμαστε αυτή την κατάσταση;". 

Κάνει λόγο για τρείς πιθανές στάσεις απέναντι σε αυτό το φαινόμενο: ήρεμη και παραιτημένη υποταγής, πρόθυμη συνεργασία, αντίσταση.

"Άραγε αρκεί να αλλάξουμε μυαλά για να αλλάξουμε τρόπους, και το να αλλάξουμε τρόπους αρκεί για να αλλάξουμε την πραγματικότητα και τις άχαρες αξιώσεις της βάσει των οποίων ζούμε;"»

----------------------

Η έκδοση του βιβλίου «Το Κεφάλαιο στον 21ο Αιώνα» του Γάλλου Καθηγητή Οικονομικών Thomas Piketty (Τομά Πικεττί), έχει ήδη προκαλέσει ζωηρή συζήτηση. Αυτό φυσικά σχετίζεται σε ένα βαθμό και με τον πολλά υποσχόμενο τίτλο, μιας και το "Κεφάλαιο" του Μαρξ ουδέποτε έχασε σε αίγλη, παρά τις άπειρες φορές που κηρύχτηκε ο θάνατος των ιδεών του. Ωστόσο, το ενδιαφέρον από πολλούς αναλυτές και αναγνώστες εστιάζεται στην εξαιρετικά επίπονη και τεκμηριωμένη προσπάθεια του συγγραφέα να στηρίξει το κεντρικό του συμπέρασμα ότι ο καπιταλισμός συνιστά σύστημα εγγενούς διεύρυνσης της «ανισοκατανομής του εισοδήματος», η οποία μάλιστα θα ενταθεί στον 21ο αιώνα.

Από τον Μπωντλαίρ στον Καββαδία: Η Φυγή και οι Γραμμές των Οριζόντων

Της Κικής Μένου

Οι αναθυμιάσεις του καλοκαιριού στροβιλίζονται. Αρχίζουμε να μυρίζουμε το καρπούζι στα πλαινά των χειλιών μας, να γλύφουμε το αλάτι από τα μαλλιά και το κορμί, να μπλέκουμε τα δαχτυλάκια των ποδιών μας εκεί που σκάει το κύμα στη γραμμή του ορίζοντα του δύοντος ηλίου… Εκεί κάπου ανάμεσα στο χαμογελαστό ξύπνημα και στη μεσημεριανή ραστώνη ένα βιβλίο συντροφεύει την άπειρη ύπαρξη μας, ένα τραγούδι, ένα ποίημα.