Πέντε σκέψεις, πέντε χρόνια μετά

Του Χρίστου Κατσούλα

Κλείνουν σήμερα πέντε χρόνια από το ματωμένο Δεκέμβρη του 2008. Εκείνες οι εκρηκτικές μέρες και νύχτες άλλαξαν πολλά, και πρώτα από όλα τους πρωταγωνιστές της. 

Μια ιδιότυπη συλλογική μνήμη όσων μετείχαν σε εκείνη την έκρηξη, αποτελεί ανεπεξέργαστο ακόμα υλικό. Τα αφιερώματα πληθαίνουν αλλά οι πολιτικοί και κοινωνικοί μετασχηματισμοί όσων ζήσαμε, σπανίζουν. Ίσως αυτή είναι και η ιδιαιτερότητα του δικού μας Δεκέμβρη. Όπως γλαφυρά μας θυμίζει το σύνθημα “ο Δεκέμβρης δεν ήταν απάντηση. Ήταν ερώτηση”. 

Πέντε χρόνια μετά, στην καρδιά της κρίσης, στον πάτο της ύφεσης, το πρόβλημά μας δεν είναι να διατρανώσουμε επετειακά ότι “είναι δίκαιο να εξεγείρεσαι”. Είναι να το κάνουμε πράξη, με νικηφόρα -αν είναι δυνατόν- αποτελέσματα. Με νίκες για εμάς και ήττες για τους αντιπάλους.

6 Δεκέμβρη - Στις τράπεζες λεφτά, στη νεολαία σφαίρες…

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις διαδηλώσεις και τις εκδηλώσεις αγωνιστικής μνήμης

Αθήνα, Προπύλαια 6μμ,

Θεσσαλονίκη, άγαλμα Βενιζέλου, 12μ 

Πέντε χρόνια μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, η 6 Δεκέμβρη δεν είναι απλά μια ημέρα μνήμης. Είναι ημέρα αγώνα,συνέχειας και επικαιροποίησης ενός ξεσηκωμού που συγκλόνισε την Ελλάδα και τρόμαξε ολόκληρο τον αστικό κόσμο σε ολόκληρη τη γη.

Ο υπουργός Παιδείας τα έχει χαμένα

Της Έφης Γιαννοπούλου

Ένας υπουργός που τα έχει χαμένα, φαίνεται ακόμα και μετά από τρεις μήνες οξύτατης κρίσης να αγνοεί τις λεπτομέρειες του αντικειμένου του, υποκαθίσταται από έναν άτυπο σύμβουλο στις διαπραγματεύσεις με τους απεργούς, στους οποίους ψιθυρίζει ότι είναι έτοιμος να πάρει πίσω τα πάντα αρκεί να μη μιλήσουν και να μην το μάθει η… τρόικα, και πουλάει στα κανάλια μια προσωπική αντιπαράθεση με έναν sui generis πρύτανη με θεατρικές ανησυχίες – όσο ο άτυπος σύμβουλός του φέρεται να λέει σε φοιτητές «σε αυτό το «μπουρδέλο που πέρασες δεν αξίζει το πτυχίο σου γλυκιά μου». Αυτός είναι ο υπουργός Παιδείας Κ. Αρβανιτόπουλος. 

Για τον πολύ κόσμο η κρίση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση δείχνει να εξελίσσεται σε προσωπική κόντρα του υπουργού Παιδείας με τον πρύτανη του ΕΚΠΑ. Ο κ. Αρβανιτόπουλος, στο αδιέξοδο στο οποίο τον έχουν οδηγήσει οι χειρισμοί του στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, επιλέγει να κάνει κάτι πρωτοφανές στα ακαδημαϊκά χρονικά, να προτείνει την παραπομπή του πρύτανη στο Πειθαρχικό, να ζητήσει τη σύμφωνη γνώμη της Συγκλήτου (κι ας είναι αναρμόδια για κάτι τέτοιο), κι όταν η Σύγκλητος ομολογεί μεν την αναρμοδιότητά της , υποστηρίζει δε ότι ούτε οι πράξεις ούτε οι παραλείψεις του κ. Πελεγρίνη δικαιολογούν αυτή την παραπομπή, να την παρακάμψει και να παραπέμψει τον πρύτανη.

Πλειστηριασμοί: Οι γείτονες να έχουν το νου τους!

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Στις ΗΠΑ (που δεν έχουν… μνημόνιο), από την εκδήλωση της κρίσης – μια κρίση για την οποία οι τράπεζες μόνο «ανεύθυνες» δεν είναι – πάνω από 7 εκατομμύρια Αμερικανοί έχουν χάσει τα σπίτια τους! 

Στις ΗΠΑ το ποσοστό της ιδιοκατοίκησης (σσ: η ιδιοκατοίκηση αποτέλεσε συστατικό στοιχείο του λεγόμενου «αμερικανικού ονείρου») έχει κατρακυλήσει στα επίπεδα της δεκαετίας του ‘60! Οι τράπεζες πρώτα έπαιξαν και κερδοσκόπησαν με τη στεγαστική φούσκα. Τώρα, στα χρόνια της κρίσης, κατάσχουν κατά εκατομμύρια τα σπίτια των ανθρώπων που χρεοκόπησαν. 

Σε διάλυση οδηγούν τα ΑΕΙ οι απολύσεις των υπαλλήλων τους

Του Γιώργου Δελαστίκ*

Ανατριχιαστικό ήταν το συναίσθημα που προκάλεσε η παραπομπή στο πειθαρχικό συμβούλιο του πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών Θεοδόση Πελεγρίνη από τον υπουργό Παιδείας Κωνσταντίνο Αρβανιτόπουλο. 

Στόχος της κυβερνητικής απόφασης είναι η ντε φάκτο καθαίρεση του εκλεγμένου και ενοχλητικού πρύτανη μέχρι την εκδίκαση της παραπομπής του, ώστε στο μεσοδιάστημα η κυβέρνηση με τα όργανά της στα ΑΕΙ να περάσει την πολιτική της που αποσκοπεί εμφανώς στην υποβάθμιση των δημόσιων πανεπιστημίων. Φρίκη προκαλεί η απαράδεκτη αιτιολόγηση εκ μέρους του υπουργού Παιδείας της παραπομπής για πρώτη φορά στην ιστορία του ελληνικού κράτους (!) του πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών στο πειθαρχικό.

"Θυσίες" και "Ανάπτυξη"

Του Χρήστου Σελιανίτη

“Για να δικαιολογήσουν τις πράξεις τους

άλλαζαν ακόμα και τη σημασία των λέξεων”.

Θουκυδίδου Ιστορίαι, Βιβλίο 3, Κεφ. 82,4

Στο δημόσιο λόγο στις μέρες μας έχει δημιουργηθεί μια περίεργη κατάσταση: Από τη μεριά της εξουσίας, φανερής και υπόγειας, παρατηρείται μια διαστροφή των εννοιών που χρησιμοποιεί. Ας δούμε μια χαρακτηριστική περίπτωση:

Μιλάνε για “θυσίες του Ελληνικού λαού”. Όμως η θυσία είναι εξ ορισμού, σύμφωνα με όλα τα Λεξικά της Ελληνικής Γλώσσας, εκούσια. Κανείς δε μπορεί να ισχυριστεί ότι ρωτήθηκε ποτέ ο Ελληνικός Λαός, και ότι τουλάχιστο η πλειοψηφία του συναίνεσε σε αυτά που υφίσταται. Ακόμα κι αν θεωρήσουμε ότι τα κόμματα της Βουλής έχουν λάβει εν λευκώ εντολή, αυτά από τα κόμματα της βουλής που ψήφισαν τα μέτρα δεν συγκέντρωσαν ούτε κατά τις εκλογές την πλειοψηφία, για να μη μιλήσουμε για τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων. Τα μέτρα λοιπόν δεν μπορούν να ονομαστούν θυσίες κι ας τα ονομάζουν έτσι παραπλανητικά οι εγχώριοι και οι ξένοι πολιτικοί.

Αδιάκριτες επιμιξίες

Του Περικλή Κοροβέση

Οσο πιο ανασφαλής είναι ο άνθρωπος τόσο σε μεγαλύτερες ιδέες καταφεύγει. Αυτές μπορεί να είναι απόλυτες αλήθειες που καλύπτουν τεράστια γκάμα. Από θρησκεία, πολιτική ιδεολογία μέχρι κατανάλωση. 

Πόσοι δεν έχουν το αυτοκίνητό τους σαν θεό; Και πόσοι πίσω από το τιμόνι τους δεν αισθάνονται θεάνθρωποι και οδηγούν με τέτοιον τρόπο που μόνο ένας αθάνατος θα μπορούσε να το πράξει; Για τις ζωές των άλλων δεν γίνεται λόγος. Ο πεζός είναι κατώτερη φυλή. Είναι μετανάστης. Μπορεί από το Ιράκ, τη Συρία, την Παλαιστίνη ή την Αίγυπτο. Η Χρυσή Αυγή παρουσιάζεται σαν μια απόλυτη αλήθεια. Λένε: Εμείς είμαστε μόνο Ελληνες, εθνικιστές και ενδιαφερόμαστε μόνο για τον τόπο μας. Οι ξένοι να γυρίσουν στις χώρες τους, γιατί θα μας χαλάσουν την πατρίδα, τη θρησκεία και την οικογένεια. Το Ισλάμ δεν έχει σχέση με την Ευρώπη και είναι απειλή για τον πολιτισμό μας. Καλά ακούγονται όλα αυτά. Είναι όμως έτσι ή είναι ένας μύθος που στηρίζεται σε ένα γοητευτικό ψέμα που δεν χρειάζεται ιστορική απόδειξη, αλλά πίστη σε μαγικο-θρησκευτικές δοξασίες; Στον παγανισμό δηλαδή.