Ο Φρανκεστάιν και ο καθρέφτης του.

Της Ελένης Μαυρούλη 

Γιατί οι νέοι μουσουλμάνοι της Δύσης γοητεύονται από το ISIS;

Στο επίκεντρο του παγκόσμιου ενδιαφέροντος, κυρίως για τη βαρβαρότητα και την αγριότητα με την οποία προκαλεί τρόμο, βρίσκεται τους τελευταίους μήνες η ακραία ισλαμιστική οργάνωση «Ισλαμικό Κράτος στο Ιράκ και στο Λεβάντε» – ISIS. Αν κάτι καθιστά τη συγκεκριμένη οργάνωση ίσως την πιο επικίνδυνη από κάθε άλλη αντίστοιχη «εκδοχή» είναι, εκτός της αποδοχής που φαίνεται να έχει σε σημαντικό τμήμα των περιοχών όπου δρα και των λογικών υποψιών για το «ποιόν», τους πραγματικούς στόχους και το ρόλο των ιθυνόντων της, η έλξη που ασκεί σε νέους μουσουλμάνους από δυτικές καπιταλιστικές χώρες.

Η τέχνη του τρόμου

Του Αρη Χατζηστεφάνου

Μπορεί να υπάρχει κάποια καλλιτεχνική αξία στα βίντεο της 11ης Σεπτεμβρίου και των αποκεφαλισμών δύο Αμερικανών δημοσιογράφων από το κράτος του Ισλάμ; Ενας Αμερικανός κριτικός κινηματογράφου αποτόλμησε να αξιολογήσει τις δύο «παραγωγές». Και το αποτέλεσμα ήταν άκρως πολιτικό.

Στόχος της τρομοκρατίας είναι να αναδείξει την αληθινή, χειροπιαστή βία απέναντι στην αόρατη βία της ασφάλειας.

Ζαν Μποντριγιάρ

Γιατί ο αποκεφαλισμός του Τζέιμς Φόλεϊ είναι η εικόνα της απόλυτης φρίκης

Του Παναγιώτη Φραντζή

Ο αποκεφαλισμός του αμερικανού δημοσιογράφου Τζέιμς Φόλεϊ από τους εξτρεμιστές του Κράτους του Ισλάμ σε Συρία και Ιράκ (ISIS) σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να εξισωθεί με τις αγριότητες των δυτικών δυνάμεων και του κράτους των ΗΠΑ.

Το συγκεκριμένο γεγονός βρίσκεται πιο ψηλά στην κλίμακα του αποτροπιασμού και της φρίκης από τους βομβαρδισμούς αμάχων – ακόμα και από τη βάρβαρη επιδρομή του Ισραήλ στη Γάζα.

Η βία, η Χρυσή Αυγή και οι απολογητές του συστήματος

Tου Γιώργου Πετρόπουλου

Οι πιο επικίνδυνοι τροφοδότες του φασισμού είναι οι απολογητές του συστήματος. Κι αυτό για δύο κυρίους λόγους. Ο ένας είναι ότι επιδιώκουν να καλύψουν τις ευθύνες του καπιταλισμού για την γέννηση και αναπαραγωγή του φαινομένου. Ο δεύτερος αφορά στην στόχευσή τους. Στην ποικιλόμορφή, δηλαδή, αξιοποίηση του φασιστικού φαινομένου για να πλήξουν τους ταξικούς τους αντιπάλους, το εργατικό- λαϊκό κίνημα, τους κομμουνιστές και ευρύτερα την Αριστερά.

Οι χειρότεροι απολογητές του συστήματος είναι οι πρώην αριστεροί. Ένας τέτοιος, για παράδειγμα, είναι ο εκδότης και παλιό στέλεχος του Ρήγα Φεραίου (που είσαι νιότη που ‘λεγες πως θα γινόμουν άλλος) Πέτρος Παπασαραντόπουλος. Ο κύριος αυτός εξέδωσε ένα βιβλίο από το Επίκεντρο (την μετεξέλιξη του παλιού Παρατηρητή) με τίτλο «Εξτρεμισμός και πολιτική βία στην Ελλάδα- Το BigBag της Χρυσής Αυγής».

Η Βία του Κράτους

Gary Younge (theguardian)

Το 1966, ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ ξεκίνησε την εκστρατεία του κατά των ρατσιστικών διακρίσεων στο Σικάγο και διαπίστωσε ότι οι προσπάθειές του εξουδετερώνονταν από το βίαιο όχλο και από έναν ραδιούργο δήμαρχο.

Περιθωριοποιημένος από το κατεστημένο της πόλης, μπορούσε να αισθανθεί ότι η μη-βία, τόσο ως τακτική όσο και ως ζήτημα αρχής, είχε αρχίσει να ξεθωριάζει μεταξύ των οπαδών του. «Χρειάζομαι βοήθεια για να επικοινωνήσω αυτήν τη μέθοδο», έλεγε. «Πολλοί άνθρωποι έχουν χάσει την πίστη τους στο Κατεστημένο... Έχουν χάσει την πίστη τους στη δημοκρατική διαδικασία. Έχουν χάσει την πίστη τους στη μη-βία... Αυτοί που καθιστούν αυτήν την ειρηνική επανάσταση αδύνατη, θα κάνουν αναπόφευκτη μια βίαιη επανάσταση, και πρέπει να τελειώνουμε με αυτήν την προοπτική: χρειάζομαι βοήθεια. Χρειάζομαι κάποιες νίκες, χρειάζομαι κάποιες παραχωρήσεις...».

Κοινωνικά φαινόμενα: Βία και αντιβία

Του Δημήτρη Γρηγορόπουλου

"...Η βία διεισδύει σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας αποδεικνύοντας ότι ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός είναι μέχρι το μεδούλι βίαιος και αυταρχικός. Η βία των κυριαρχούμενων είναι αμυντική κι ετεροπροσδιορίζεται απ' τη βία των κυρίαρχων ως απάντηση σ' αυτήν..."

Βία κυρίαρχων και κυριαρχούμενων

■ ΤΑΞΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ

Η βία κατακλύζει τον κόσμο μας. Προϊόν της όξυνσης των αντιθέσεων. Εκδηλώνεται με άπειρες μορφές απ’ τον πόλεμο ως την ψυχολογική και γλωσσική βία, απ' την εθνική, ταξική, ομαδική ως την ατομική. Με κριτήριο το συλλογικό υποκείμενο της βίας, μπορούμε να διαχωρίσουμε τη βία σε εθνική, ταξική, ομαδική.

Περί της κατά Ν. Μαραντζίδη «κοινοτοπίας του κακού»

Αυγουστίνος Ζενάκος & Χρήστος Νάτσης

Στο τελευταίο κείμενο του Ν. Μαραντζίδη με αφορμή την επίθεση εναντίον του θα συναντήσει κανείς έναν θησαυρό συλλογιστικών και πραγματολογικών σφαλμάτων, τα οποία επιτρέπουν να αναρωτηθούμε πώς είναι δυνατόν να υποπίπτουν σε αυτά άνθρωποι που υποτίθεται ότι είναι ειδικοί στην πολιτική επιστήμη ή στην κοινωνιολογία. Ακόμη περισσότερο, όμως, μας επιτρέπουν να διατυπώσουμε καταληκτικά, ως τροφή για περαιτέρω σκέψη, την υπόθεση ότι οι λαθροχειρίες, τα λογικά άλματα και τα λάθη συνδέονται με τον ιδεολογικό μηχανισμό τέτοιου είδους κειμένων.

Η πολιτική στόχευση στην υπόθεση Μαραντζίδη

Tου Γιώργου Πετρόπουλου

Η επίθεση εναντίον του καθηγητή -και στελέχους του «Ποταμιού»- Νίκου Μαραντζίδη είναι αυτονόητα καταδικαστέα. Τέτοιες πρακτικές δεν οδηγούν πουθενά και φυσικά δεν συνιστούν ιδεολογική και πολιτική αντιπαράθεση. Κατά κανόνα φέρνουν το αντίθετο ακριβώς αποτέλεσμα. Ηρωοποιούν το θύμα και γίνονται αντικείμενο εύκολης και- εν πολλοίς- αποτελεσματικής πολιτικής εκμετάλλευσης. Έτσι αξιοποιήθηκε -και αυτή τη φορά- η υπόθεση Μαραντζίδη.

Ο ίδιος, μάλιστα, ο Ν. Μαραντζίδης -σαν έτοιμος από καιρό- έδωσε και την πολιτική ταυτότητα των δραστών. Του αυτοσυστήθηκαν!!! Λέει ο ίδιος: «Φορούσαν μαύρα, τους πέρασα για χρυσαυγίτες είπα ‘‘ωχ μπλέξαμε’’, στην πορεία κατάλαβα ότι ήταν του αντιεξουσιαστικου χώρου επειδή ο ένας από τους τρεις είπε ‘‘τι είναι αυτά που γράφεις για όλα φταίει η αριστερά’’; Τότε κατάλαβα είναι η άλλη πλευρά».