Οι «διανοούμενες πόρνες»* των ΜΜΕ και οι Ιανοί του λαϊκισμού της αστικής αντιπολίτευσης

Από:Νέα Σπορά

Αδιαμφισβήτητα οι χθεσινές κινητοποιήσεις των εργαζομένων σημείωσαν μεγάλη επιτυχία αποκαλύπτοντας τη μεγάλη δυσαρέσκεια, που υπάρχει στις λαϊκές μάζες από την πολιτική της κυβέρνησης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 

Ορισμένοι, όμως, βρήκαν την ευκαιρία να αξιοποιήσουν αυτές τις κινητοποιήσεις όχι για να στηρίξουν τα αιτήματα των εργαζομένων αλλά για να τις εγκλωβίσουν να μην πάρουν ριζοσπαστικό και ανατρεπτικό χαρακτήρα ως προς την πολιτική που εφαρμόζεται. Τα αστικά ΜΜΕ έκαναν και πάλι το «θαύμα» τους, ενώ οι εκπρόσωποι των κομμάτων της αστικής αντιπολίτευσης, σε ρόλο σύγχρονων Ιανών, προσπάθησαν να οικειοποιηθούν τη διάχυτη δυσαρέσκεια που παίρνει μεγάλες διαστάσεις.

Ο Αδόλφος στις κάλπες

Του Άρη Χατζηστεφάνου*

Λίγους μήνες μετά τις γερμανικές εκλογές του Ιουλίου του 1932, ο Helmut von Wilucki, ένας από τους σημαντικότερους προπαγανδιστέςτου ναζιστικού κόμματος (NSDAP), παρουσίασε μια εκτενή αναφορά στις μεθόδους που χρησιμοποίησε το κόμμα κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου. 

Η προεκλογική ρητορική του Χίτλερ ήταν φυσικά στηριγμένη στον φόβο για το μέλλον που θα επιφύλασσαν οι αντίπαλοί του στο γερμανικό λαό, ενώ προέτασσε με κάθε ευκαιρία την ανάγκη εθνικής ενότητας πέρα από πολιτικά και, κυρίως, ταξικά σύνορα. Αυτό που ενδιέφερε όμως τον Helmut von Wilucki ήταν να διερευνήσει τα μέσα που χρησιμοποιήθηκαν για να φτάσει το μήνυμα στους ψηφοφόρους.

Περί της κατά Ν. Μαραντζίδη «κοινοτοπίας του κακού»

Αυγουστίνος Ζενάκος & Χρήστος Νάτσης

Στο τελευταίο κείμενο του Ν. Μαραντζίδη με αφορμή την επίθεση εναντίον του θα συναντήσει κανείς έναν θησαυρό συλλογιστικών και πραγματολογικών σφαλμάτων, τα οποία επιτρέπουν να αναρωτηθούμε πώς είναι δυνατόν να υποπίπτουν σε αυτά άνθρωποι που υποτίθεται ότι είναι ειδικοί στην πολιτική επιστήμη ή στην κοινωνιολογία. Ακόμη περισσότερο, όμως, μας επιτρέπουν να διατυπώσουμε καταληκτικά, ως τροφή για περαιτέρω σκέψη, την υπόθεση ότι οι λαθροχειρίες, τα λογικά άλματα και τα λάθη συνδέονται με τον ιδεολογικό μηχανισμό τέτοιου είδους κειμένων.

Η πολιτική στόχευση στην υπόθεση Μαραντζίδη

Tου Γιώργου Πετρόπουλου

Η επίθεση εναντίον του καθηγητή -και στελέχους του «Ποταμιού»- Νίκου Μαραντζίδη είναι αυτονόητα καταδικαστέα. Τέτοιες πρακτικές δεν οδηγούν πουθενά και φυσικά δεν συνιστούν ιδεολογική και πολιτική αντιπαράθεση. Κατά κανόνα φέρνουν το αντίθετο ακριβώς αποτέλεσμα. Ηρωοποιούν το θύμα και γίνονται αντικείμενο εύκολης και- εν πολλοίς- αποτελεσματικής πολιτικής εκμετάλλευσης. Έτσι αξιοποιήθηκε -και αυτή τη φορά- η υπόθεση Μαραντζίδη.

Ο ίδιος, μάλιστα, ο Ν. Μαραντζίδης -σαν έτοιμος από καιρό- έδωσε και την πολιτική ταυτότητα των δραστών. Του αυτοσυστήθηκαν!!! Λέει ο ίδιος: «Φορούσαν μαύρα, τους πέρασα για χρυσαυγίτες είπα ‘‘ωχ μπλέξαμε’’, στην πορεία κατάλαβα ότι ήταν του αντιεξουσιαστικου χώρου επειδή ο ένας από τους τρεις είπε ‘‘τι είναι αυτά που γράφεις για όλα φταίει η αριστερά’’; Τότε κατάλαβα είναι η άλλη πλευρά».

Οταν τα φύκια γίνονται μεταξωτές κορδέλες

Του Χρήστου Κάτσικα

Αδίστακτοι! Πως οι σερβιτόροι των "ειδήσεων" μοντάρουν, μαντάρουν και εξαπατούν

Εχουμε επισημάνει και άλλη φορά ότι τα ΜΜΕ πολλές φορές παρουσιάζουν τα γεγονότα με τέτοιο τρόπο που δεν τα αναγνωρίζει ούτε η μάνα που τα γέννησε. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, ιδιαίτερα τα χρόνια της μνημονιακής χολέρας, πολλά ΜΜΕ δίνουν τα ρέστα τους στη διαστρέβλωση, την παραπλάνηση και την εξαπάτηση.

«Κατίν»: Πες – πες κάτι θα μείνει..

Του Νίκου Μπογιόπουλου 

Κάθε φορά που ο ευρωατλαντικός ιμπεριαλισμός αντιπαρατίθεται με τον ρώσικο ιμπεριαλισμό, η δυτική προπαγάνδα για να διαμορφώσει το κλίμα που επιθυμεί επιστρατεύει «αμαρτωλές ιστορίες» από την περίοδο της Σοβιετικής Ενωσης ώστε συνειρμικά αυτές να χρεωθούν στη σημερινή Ρωσία.

Φυσικά δεν είναι ότι ξεχνούν πως η Ρωσία του Πούτιν δεν είναι η Ρωσία της ΕΣΣΔ, αλλά η δική τους, η καπιταλιστική Ρωσία. Απλώς γνωρίζουν πως αυτά είναι «ψιλά γράμματα» στο παιχνίδι της διαμόρφωσης μιας μαζικής ψυχολογίας που θέλουν να την κατευθύνουν με τέτοιο τρόπο ώστε να μην μπορεί να ξεχωρίσει «τη βούρτσα από την... βούρτσα».

Viral:oι μονταζιέρες του ίντερνετ

Του Αρη Χατζηστεφάνου

Η παραπληροφόρηση είναι όπλο μαζικής καταστροφής

Faithless      

Ορισμένα από τα πιο αυταρχικά και σκοταδιστικά καθεστώτα του πλανήτη απολαμβάνουν υψηλότερα επίπεδα ελευθεροτυπίας από την Ελλάδα. Ποιες είναι όμως αυτές οι χώρες που εξασφαλίζουν στους δημοσιογράφους τους περισσότερες ελευθερίες από τη χώρα του Σαμαρά και του Βενιζέλου;

Τι κοινό έχει ένας Βούλγαρος αστυνομικός με έναν διαδηλωτή από τη Σιγκαπούρη, μια γιαγιά από την Αργεντινή με τον Λουκάνικο – τον σκύλο που έγινε παγκοσμίως διάσημος για τη συμμετοχή του σε διαδηλώσεις στο κέντρο της Αθήνας; Όλοι τους παρουσιάστηκαν σε φωτογραφίες να συμμετέχουν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο στις συγκρούσεις που ακολούθησαν τις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις στη Βενεζουέλα. Αντίπαλοι του προέδρου Νίκολας Μαδούρο άρχισαν να ανεβάζουν με φρενήρεις ρυθμούς στο ίντερνετ άσχετες φωτογραφίες αστυνομικής βαρβαρότητας από κάθε γωνιά του πλανήτη για να προωθήσουν τις θέσεις τους. 

Προπαγάνδα – πολιτικός λόγος – διαφήμιση

Του Περικλή Κοροβέση

Με τον όρο προπαγάνδα καταλαβαίνουμε την εκστρατεία που κάνει ένα ολοκληρωτικό καθεστώς για να πείσει τους υπηκόους του πως ζουν σ’ έναν παράδεισο (για το οποίο κανείς δεν πείθεται) και να βρει συμμάχους στον διεθνή χώρο. Στήνονται τεράστιοι μηχανισμοί, ξοδεύονται αμύθητα ποσά, και κάποιες φορές τα καταφέρνουν. 

Η πρώην ΕΣΣΔ, μέχρι την πτώση της, είχε πολλούς πιστούς σε δεκάδες χώρες που δεν έβλεπαν την πραγματικότητα, αλλά την ειδυλλιακή εικόνα του σοσιαλισμού, όπως αυτή είχε παραχθεί στα εργαστήρια της KGB (που ήξερε επακριβώς ποιος είναι ο αυθεντικός κομμουνισμός και ποιοι είναι οι εχθροί του).