To κοινωνικό και πολιτικό χρώμα του BREXIT

Παναγιώτης Μαυροειδής

Ορισμένες φορές γεγονότα που συμπυκνώνουν βαθιές κοινωνικές δυναμικές, αναδιατάσσουν το σύνολο της πολιτικής αντιπαράθεσης. 

Το ηχηρό μήνυμα της λαϊκής ψήφου για αποχώρηση της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αίφνης διαμόρφωσε ένα ιδιότυπο και πολύχρωμο στρατόπεδο θρηνολογούντων:         ακραίοι νεοσυντηρητικοί μα και οπαδοί της δήθεν αριστερής άποψης «μια άλλη ΕΕ είναι εφικτή», σχίζουν τα ιμάτια τους για την «οπισθοδρόμηση του προοδευτικού ευρωπαϊκού σχεδίου» και τη συνακόλουθη –κατά τον ισχυρισμό τους– «νίκη της ρατσιστικής ακροδεξιάς».

Ψευδολογούν σκόπιμα! Θα έπρεπε τουλάχιστον να κάνουν τον κόπο να σκεφτούν ότι σχεδόν πάντοτε όταν τέθηκε ερώτημα στο λαό κάθε χώρας σε σχέση με την επικύρωση ή όχι βημάτων οικοδόμησης ή συγκεκριμένων πολιτικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η απάντηση ήταν συντριπτικά αρνητική (πχ δημοψηφίσματα για Ευρωσύνταγμα σε Γαλλία και Ολλανδία, δημοψήφισμα στην Ελλάδα για προτάσεις Eurogroup για νέο μνημόνιο).

Ο αριθμός του «θηρίου»

Γράφει ο Παναγιώτης Ζαβουδάκης.

Μετά την 24^η Ιουνίου ο αριθμός 1.269.501 φαίνεται πως θα είναι ο καθοριστικός παράγοντας για τη συνοχή και την επιβίωση της ΕΕ με τη μορφή που την ξέραμε μέχρι σήμερα. 1.269.501 είναι οι ψήφοι που χωρίζουν το «ΝΑΙ» της Βρετανίας στην ΕΕ από το «ΟΧΙ» και τελικά δρομολογούν την αποχώρησή της. Με καταμετρημένο το σύνολο των εκλογικών τμημάτων η αποχώρηση (Brexit) συγκέντρωσε 17.410.742 ψήφους δηλαδή το 51,9% των εκλογέων ενώ η παραμονή (Bremain) έμεινε στους 16.140.141 δηλαδή στο 48,1%. Τα αποτελέσματα εξέπληξαν (και εξέθεσαν) όσους μετέτρεπαν την επιθυμία τους σε πραγματικότητα υποστηρίζοντας το «αναπότρεπτο» της παραμονής. Είναι βέβαιο πως το επόμενο διάστημα θα δούμε πλήθος αναλύσεων που θα αποτιμούν το γεγονός από κάθε δυνατή οπτική. Ωστόσο, δεν βλάπτει να επιχειρήσουμε μερικές πρώτες σκέψεις και παρατηρήσεις.

Η Βενεζουέλα και η οπορτουνιστική θεωρία του «Σοσιαλισμού του 21ου αιώνα»

Γράφει ο Νίκος Μόττας* 

Οι εξελίξεις των τελευταίων μηνών στη Βενεζουέλα είναι καταιγιστικές. Από την εκλογική νίκη της δεξιάς-αντιδραστικής αντιπολίτευσης τον περασμένο Δεκέμβρη, μέχρι την πρόσφατη δολοφονία του πρώην διοικητή της μπολιβαριανής πολιτοφυλακής παρατηρούμε μια σειρά γεγονότων που οδηγούν στην αποσταθεροποίηση της κυβέρνησης Μαδούρο. Δεκαοχτώ χρόνια από τον ερχομό του Ούγκο Τσάβες στην εξουσία το 1998, η λεγόμενη «μπολιβαριανή Επανάσταση» τρίζει επικίνδυνα, με την συντηρητική αντιπολίτευση να έχει περάσει στην αντεπίθεση και μια σειρά εξωτερικών παραγόντων (ΗΠΑ, γειτονικές κυβερνήσεις, Οργανισμός Αμερικανικών Κρατών κλπ.) να επιχειρούν ποικιλοτρόπως παρέμβαση στα εσωτερικά ζητήματα της χώρας.

Το φορολογικό και ασφαλιστικό νομοσχέδιο και η απάντηση του εργατικού κινήματος

Γράφει ο Γεράσιμος Αραβανής *

Την Κυριακή τα μεσάνυχτα η βουλή ψήφισε νομοσχέδιο που υλοποιούσε φορολογικά και ασφαλιστικά θέματα του τρίτου μνημονίου ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Λεηλασία των συντάξεων, φοροκαταιγίδα άμεσων και έμμεσων φόρων ύψους 5,4 δισ. €, έτοιμος και ο αυτόματος μηχανισμός λήψης πρόσθετων μέτρων και φυσικά παρόντα και τα 3,6 δισεκατομμύρια ευρώ μέτρα, κυρίως έμμεσοι φόροι που μέσω του συγκεκριμένου μηχανισμού θα μπουν σε εφαρμογή αν δεν επιτευχθεί ο στόχος για πλεόνασμα 3,5% το 2018 και για όλα τα επόμενα χρόνια. 

Καθαρά επικοινωνιακού χαρακτήρα ήταν οι λεονταρισμοί της ελληνικής κυβέρνησης ότι δεν πρόκειται να νομοθετήσει προκαταβολικά μέτρα για το 2018, φοβούμενη ότι θα ήταν η σταγόνα που θα ξεχείλισε το ποτήρι και οι επιπτώσεις στην ίδια και τα κόμματα που την απαρτίζουν μεγάλες.

Η χαμένη γοητεία της Σοσιαλδημοκρατίας

Δημήτρης Γρηγορόπουλος

Από τον Τρίτο Δρόμο στον ευρωμονόδρομο

ΠΛΗΡΗΣ ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗ

Στο στάδιο του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, μετά την εγκατάλειψη της κεϊνσιανής διαχείρισης απ’ τα μέσα περίπου της δεκαετίας του ’70, λόγω της οικονομικής κρίσης, η σοσιαλδημοκρατία αναλαμβάνει πρωταγωνιστικό ρόλο στην ιδεολογική ζύμωση και εφαρμογή της νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Θεωρείται και από τμήματα του συστήματος καταλληλότερη σ’ αυτήν την αποστολή λόγω των ιστορικών και οργανικών (συνδικάτα) δεσμών της με την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα και της δυνατότητάς της να προσδίδει ψευδώνυμο προοδευτικό πρόσημο στη νεοφιλελεύθερη πολιτική των αντιδραστικών οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών αναδιαρθρώσεων του καπιταλισμού για την αντιμετώπιση των οξυνόμενων κυκλικών κρίσεων και του νόμου της πτωτικής τάσης του κέρδους.

Χτύπα σαν άντρας

Tης Αφροδίτης Παπαναστασίου

Ο τρόπος χρήσης της έκφρασης «χτύπα σαν άντρας» στη σχετική διαφήμιση, δείχνει το βαθμό στον οποίο έχει κοινωνικά εμπεδωθεί και τον τρόπο με τον οποίο διαιωνίζεται η βία του αρσενικού. Με αφορμή την πρόσφατη διαφήμιση επιδιώκουμε μία ψηλάφηση του σύγχρονου γυναικείου ζητήματος.

Η Άντζελα Δημητρίου, στην διαφήμιση, περιδιαβαίνει τους δρόμους κλαψουρίζει και ψάχνει τον αγαπημένο της, ο οποίος γυρνάει με άλλες. Ξαφνικά τον βλέπει μπροστά της και τον προ(σ)καλεί-παρακαλεί: “χτύπα σαν άντρας” (το πασχαλινό αυγό).

Η περίπτωση δεν είναι μοναδική, είναι αντίθετα συνήθης στη “λαϊκή” διαφήμιση. Παίζει ακόμα στους δέκτες μας και μάλιστα σε ανανεούμενες εκδόσεις η διαφήμιση του Τζόκερ που χτίστηκε πάνω στο μοτίβο της ξανθιάς, τσούλας και σέξι νοσοκόμας που τρώει τα λεφτά του θειούλη.

21 Απρίλη 1967: “Λαμόγια στο χακί”

Νίκος Μπογιόπουλος

    Η ιστορική άγνοια αποτελεί λίπασμα για την πολιτική αφασία. Ο φασισμός γίνεται «ελκυστικός» έτσι: Πατώντας πάντα στο έδαφος της αφασίας και της άγνοιας.

    Το κράτος μας, με τους θύλακες της αέναης και μηδέποτε συντελούμενης «αποχουντοποίησης», έχει κάθε λόγο να καλλιεργεί την αφασία και την άγνοια, ώστε έτσι να κρατά πάντα ζεστό τον κόρφο που επωάζει τα «φίδια» του.

    Πάνω σε αυτό το έδαφος, της καλλιεργούμενης άγνοιας και της αφασίας, της ιστορικής παραχάραξης και της μαζικού τύπου πολιτικής λοβοτομής, αναπτύσσονται σήμερα, 49 χρόνια από την επιβολή της δικτατορίας των συνταγματαρχών, οι γνωστές θεωρίες για το «πόσο καλύτερα ήταν τα πράγματα επί χούντας»...