Η Aριστερά και η μάχη κατά της αστικής ΕΕ

Tου Δημήτρη Γκόβα

Ευρωλαγνεία, φυγή και θλίψη για το BREXIT από την Αριστερά των Βρυξελλών

Το αποτέλεσμα του βρετανικού δημοψηφίσματος για έξοδο από την ΕΕ εκφράζει αντιφατικές και σοβαρές διεργασίες. Παρότι οι κυρίαρχες αστικές πολιτικές δυνάμεις, τα καθεστωτικά ΜΜΕ και το κατεστημένο της Ευρώπης παρουσιάζoyn το αποτέλεσμα ως νίκη των «λαϊκιστών», της «ακροδεξιάς», είναι φανερό ότι πλειοψηφικά τμήματα των εργαζόμενων και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων ψήφισαν υπέρ της εξόδου από την ΕΕ, από θέσεις εναντίωσης στις βάρβαρες πολιτικές και τη λιτότητα που επιβάλλει η ΕΕ. Επίσης φανερό είναι ότι τμήματα της αστικής τάξης της Βρετανίας, για τα δικά τους συμφέροντα, στήριξαν την πορεία εξόδου από την ΕΕ, στα πλαίσια των ενδοαστικών και ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.

To κοινωνικό και πολιτικό χρώμα του BREXIT

Παναγιώτης Μαυροειδής

Ορισμένες φορές γεγονότα που συμπυκνώνουν βαθιές κοινωνικές δυναμικές, αναδιατάσσουν το σύνολο της πολιτικής αντιπαράθεσης. 

Το ηχηρό μήνυμα της λαϊκής ψήφου για αποχώρηση της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αίφνης διαμόρφωσε ένα ιδιότυπο και πολύχρωμο στρατόπεδο θρηνολογούντων:         ακραίοι νεοσυντηρητικοί μα και οπαδοί της δήθεν αριστερής άποψης «μια άλλη ΕΕ είναι εφικτή», σχίζουν τα ιμάτια τους για την «οπισθοδρόμηση του προοδευτικού ευρωπαϊκού σχεδίου» και τη συνακόλουθη –κατά τον ισχυρισμό τους– «νίκη της ρατσιστικής ακροδεξιάς».

Ψευδολογούν σκόπιμα! Θα έπρεπε τουλάχιστον να κάνουν τον κόπο να σκεφτούν ότι σχεδόν πάντοτε όταν τέθηκε ερώτημα στο λαό κάθε χώρας σε σχέση με την επικύρωση ή όχι βημάτων οικοδόμησης ή συγκεκριμένων πολιτικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η απάντηση ήταν συντριπτικά αρνητική (πχ δημοψηφίσματα για Ευρωσύνταγμα σε Γαλλία και Ολλανδία, δημοψήφισμα στην Ελλάδα για προτάσεις Eurogroup για νέο μνημόνιο).

Ο αριθμός του «θηρίου»

Γράφει ο Παναγιώτης Ζαβουδάκης.

Μετά την 24^η Ιουνίου ο αριθμός 1.269.501 φαίνεται πως θα είναι ο καθοριστικός παράγοντας για τη συνοχή και την επιβίωση της ΕΕ με τη μορφή που την ξέραμε μέχρι σήμερα. 1.269.501 είναι οι ψήφοι που χωρίζουν το «ΝΑΙ» της Βρετανίας στην ΕΕ από το «ΟΧΙ» και τελικά δρομολογούν την αποχώρησή της. Με καταμετρημένο το σύνολο των εκλογικών τμημάτων η αποχώρηση (Brexit) συγκέντρωσε 17.410.742 ψήφους δηλαδή το 51,9% των εκλογέων ενώ η παραμονή (Bremain) έμεινε στους 16.140.141 δηλαδή στο 48,1%. Τα αποτελέσματα εξέπληξαν (και εξέθεσαν) όσους μετέτρεπαν την επιθυμία τους σε πραγματικότητα υποστηρίζοντας το «αναπότρεπτο» της παραμονής. Είναι βέβαιο πως το επόμενο διάστημα θα δούμε πλήθος αναλύσεων που θα αποτιμούν το γεγονός από κάθε δυνατή οπτική. Ωστόσο, δεν βλάπτει να επιχειρήσουμε μερικές πρώτες σκέψεις και παρατηρήσεις.

Μετά το «ΟΧΙ» τι;

Γράφει ο Βασίλης Μηνακάκης

1. Η ξεκάθαρη νίκη του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα, το οποίο εκ των πραγμάτων απέκτησε άλλη διάσταση από εκείνη που οριοθέτησε η κυβέρνηση και άλλη συνέχεια από εκείνη που επιθυμούσε, αποτελεί αφορμή για προβληματισμό τόσο για το αποτέλεσμα αυτό καθαυτό όσο και για την «επόμενη μέρα». Πολύ περισσότερο που ήδη από το βράδυ της Κυριακής ο Τσίπρας δήλωνε ότι «το ΟΧΙ δεν σημαίνει ρήξη με το ευρώ», ενώ την επόμενη κυριολεκτικά μέρα η σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών αποφαινόταν το ίδιο κι έχτιζε μια «εθνική γραμμή διαπραγμάτευσης», με την οποία η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ παζαρεύει ένα νέο μνημόνιο, σχεδόν ταυτόσημο με τις προτάσεις Γιουνκέρ.

ΟΧΙ στο πραξικόπημα! Μέτωπο ρήξης και υπεράσπισης της λαϊκής θέλησης

Παναγιώτης Μαυροειδής

Ας τα πάρουμε με τη σειρά. Ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, δύο μέρες μετά το περήφανο και συντριπτικό ΟΧΙ στις μαύρες προτάσεις ανασκολοπισμού της ελληνικής κοινωνίας που είχε κάνει ο ίδιος και όλοι οι θεσμοί της ΕΕ, αναρωτήθηκε: 

«Θέλουμε να καταλάβουμε τι σημαίνει αυτή η ετυμηγορία. Μου λένε πως δεν είναι ψήφος εναντίον του ευρώ και της Ευρώπης, και σίγουρα δεν είναι απόρριψη μίας πρότασης που δεν υπήρχε πλέον στο τραπέζι»

ΤΟ ΟΧΙ ΤΟ ΕΙΠΕ Ο ΛΑΟΣ

Κώστας Παπαδάκης

Μία απροσδόκητα μεγάλη λαϊκή νίκη, πάνω από κάθε αισιόδοξη προσδοκία επιφύλαξε το αποτέλεσμα του χθεσινού δημοψηφίσματος. 

Στην πιο σκληρή, απροκάλυπτα ταξική από τις δυνάμεις του "ΝΑΙ" εκλογική μάχη, η συντριπτική πλειοψηφία του εκλογικού σώματος ξεπέρασε τις κομματικές γραμμές, νίκησε το φόβο και την ανασφάλεια και έδωσε αποστομωτικό χτύπημα στα διευθυντικά επιτελεία της τρόϊκα επιστρέφοντας τους οικονομικούς και πολιτικούς τους εκβιασμούς. 

Η μεγάλη πηγάδα της ρήξης και της εξόδου από την ευρωζώνη…

Παναγιώτης Μαυροειδής

Το ΟΧΙ νίκησε λοιπόν. Συντριπτικά και περίπου με 60%.

Κάποια πράγματα έχουν μεγαλύτερη σημασία και από τα νούμερα.

Σε χρόνο ρεκόρ – σχεδόν από το πουθενά- κατασκευάστηκε μια τεράστια πηγάδα που ονομάστηκε «έξοδος από την ευρωζώνη και την ΕΕ-Ρήξη εδώ και τώρα με τους τοκογλύφους».

Για ένα νικηφόρο λαϊκό «ΟΧΙ» μέχρι το τέλος

Του Βασίλη Μηνακάκη

Η μάχη του «όχι» μπορεί να κερδηθεί και την Κυριακή και μακροπρόθεσμα μόνο αν δοθεί όχι με σημαία ένα θολό «όχι στην πρόταση της 25ης Ιούνη» που μπορεί να εξελιχθεί σε ένα νέο μνημόνιο αλλά με προμετωπίδα ένα τριπλό όχι: στους «πιστωτές», τα κυβερνητικά μνημόνια και στην ΕΕ, την αγορά και τη χρεομηχανή.

Είναι πολύ νωρίς για να βγουν ασφαλή συμπεράσματα για το πώς φτάσαμε στην εξαγγελία του δημοψηφίσματος. Κι είναι, επίσης, ριψοκίνδυνο να διατυπωθούν τελεσίδικες ερμηνείες. Είναι αντιθέτως πολύ χρήσιμο -τόσο για τη μάχη του δημοψηφίσματος αυτή καθαυτή όσο και για τη μάχη των συνειδήσεων και των συσχετισμών την επόμενη μέρα- να εντοπιστούν καταρχήν κάποιες βασικές διεργασίες που οδήγησαν στο δημοψήφισμα και στη συνέχεια κάποια κρίσιμα χαρακτηριστικά της μάχης αυτής – διεργασίες και χαρακτηριστικά που αντανακλούν το ευρύτερο τοπίο της ταξικής πάλης την περίοδο αυτή.

Με το “Όχι” της ανατροπής για τις νέες αναμετρήσεις

Του Γιάννη Ελαφρού

Ταξική πόλωση και όξυνση της αντιπαράθεσης την επόμενη μέρα

Η νίκη του Όχι αφήνει τη δυνατότητα ανατροπής ανοικτή, δυναμώνει την αυτοπεποίθηση και την ελπίδα

Λίγες ώρες πριν το άνοιγμα της κάλπης, το κρίσιμο δημοψήφισμα εξελίσσεται σε μια σφοδρή σύγκρουση, πολύ πιο έντονη και βαθιά από το δίλημμα που έθεσε η κυβέρνηση. Είναι από εκείνες τις ιστορικές στιγμές που συμπυκνώνεται η δυναμική της ταξικής πάλης, για να απελευθερώσει με την έκρηξή της νέες δυνατότητες και κινδύνους στην μια ή στην άλλη κατεύθυνση. Πρόκειται για μια σκληρή ταξική αναμέτρηση, η οποία θα δοθεί μέχρι την τελευταία στιγμή, μέχρι να κλείσουν οι κάλπες. Το “Όχι” προηγείται, αλλά έχουν πέσει πάνω του σύσσωμες οι αστικές δυνάμεις της χώρας, ο ευρωπαϊκός και παγκόσμιος καπιταλισμός.

Το τριπλό «όχι» της ρήξης

Του Δημήτρη Γρηγορόπουλου

Ενάντια στα μνημόνια τρόικας και κυβέρνησης, ενάντια στην ΕΕ

Επήλθε λοιπόν η στιγμή της ρήξης, που «απειλούσε» η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Βέβαια, η ρήξη στην οποία προχώρησε είναι διαπραγματευτική για τη δική της λογική και τη δική της πολιτική βούληση. Εξάλλου, ανενδοίαστα, το ομολογεί: «Το δημοψήφισμα είναι το διαπραγματευτικό υπερόπλο». Επομένως, οι βερμπαλισμοί για σεβασμό της δημοκρατίας και της λαϊκής ετυμηγορίας, για προστασία της αξιοπρέπειας του λαού απ’ τις ιταμές απαιτήσεις των Βρυξελλών, όλα πάνω περίπατο στην υποτελή μικροαστική λογική της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ. 

Έ, λοιπόν, ΟΧΙ!

ΔΑΝΗΣ ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

Το πρώτο που δεν θέλουμε είναι να επικρατήσει το «ΝΑΙ». Και ας σκεφτούμε τι κάναμε γι΄ αυτό τις προηγούμενες μέρες, αλλά και τι θα κάνουμε την Κυριακή.

Όλοι, ανεξαρτήτως του τρόπου με το οποίο θα πούμε το τριπλό «ΟΧΙ», ελπίζω να συμφωνούμε ότι ένα ενδεχόμενο «ΝΑΙ», θα συνιστά μια οπισθοδρόμηση άνευ προηγουμένου. Θα συνιστά μια μακροχρόνια ακύρωση του ρόλου που μπορεί να παίξει ο λαϊκός παράγων στις εξελίξεις. Ποιος θα μπορεί να επικαλείται πλέον τη λαϊκή δυσαρέσκεια, τη λαϊκή θέληση για μια άλλη πορεία αυτού του τόπου;

Το ιστορικό στέλεχος του ΚΚΕ Β. Καλαματιανός τάσσεται υπέρ του «ΟΧΙ»

Το πραγματικό νόημα του «όχι»

Του Βασίλη Καλαματιανού, 

(Μέλους του ΚΚΕ, πρώην μέλος του Π.Γ. και της Κ.Ε. του Κόμματος).

Αυτές τις κρίσιμες μέρες και ώρες δημιουργούνται σ’ όλους τους Ελληνες ερωτήματα, σκέψεις, πώς φτάσαμε εδώ, ποιοι ευθύνονται, τι θα γίνει μετά το δημοψήφισμα. Οι απαντήσεις ποικίλλουν ανάλογα με την οικονομική θέση, την πολιτική-κομματική τοποθέτηση και την ιδεολογία του καθενός. Αυτό είναι απόλυτα φυσικό. 

Το νέο ιστορικό λάθος της ηγεσίας του ΚΚΕ

Tου Κώστα Μάρκου

Το εργατικό λαϊκό και ταξικό «όχι» διαχωρίζεται και υπερβαίνει από τα αριστερά το μισό «όχι» του ΣΥΡΙΖΑ που προετοιμάζει ένα «ναι» στους δανειστές με άλλη μορφή. Είναι ένα «όχι σε όλα».

Είναι γνωστό ότι ο Λένιν, τον Αύγουστο του 1914, όταν διάβασε σε αστική εφημερίδα την είδηση ότι το ηγετικό στη Β’ Εργατική Διεθνή, Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα Γερμανίας υπερψήφισε τη συμμετοχή της στον πόλεμο, πίστεψε ότι επρόκειτο για προβοκάτσια του γερμανικού πολεμικού επιτελείου. Εάν δεν διαβάζαμε στην επίσημη ιστοσελίδα του 902.gr τη «Διακήρυξη της ΚΕ του ΚΚΕ για τη διοργάνωση του δημοψηφίσματος», όπου προτείνει στο λαό «να ‘ακυρώσει’» το «δίλημμα» της κυβέρνησης, «ψηφίζοντας στην κάλπη την πρόταση του ΚΚΕ», θα πιστεύαμε ότι ήταν προβοκάτσια του «πολεμικού επιτελείου» της τρόικας εσωτερικού και εξωτερικού, εναντίον του ΚΚΕ για να προκαλέσει σύγχυση στα μέλη και τους οπαδούς του. Δυστυχώς δεν είναι έτσι. Η ΚΕ του ΚΚΕ πράγματι καλεί το λαό να ψηφίσει άκυρο ρίχνοντας με κάποια μορφή μέσα στην κάλπη «την πρόταση του ΚΚΕ».

Συζητώντας με τους συντρόφους του ΚΚΕ για το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα (και όχι μόνο…)

Του Παναγιώτη Μαυροειδή

Την προηγούμενη βδομάδα η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, είχε φτάσει σε συμφωνία κατά 90-95% με τις προτάσεις της ευρωζώνης, αποδεχόμενη σχεδόν το σύνολο των αντεργατικών μνημονιακών μέτρων που αυτή ήθελε. Η «βέβαιη πλέον συμφωνία» για την οποία έκαναν λόγο τόσο ο Πρωθυπουργός και Υπουργοί του, όσο και ο Γιουνκέρ, περιλάμβανε άμεσες μειώσεις μισθών (μέσω αύξησης ασφαλιστικών εισφορών και εισφοράς αλληλεγγύης) και των συντάξεων (μέσω αύξηση εισφοράς των συνταξιούχων στον κλάδο Υγείας), ρητή διατήρηση του ΕΝΦΙΑ με είσπραξη 2,65 δις ευρώ τόσο το 2015 και το 2016, όλες τις ιδιωτικοποιήσεις και άλλα πολλά.

Στο Δημοψήφισμα λέμε ΟΧΙ μέχρι το Τέλος. ΡΗΞΗ όχι ΥΠΟΤΑΓΗ

Ανακοίνωση της Κ.Σ.Ε. της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α., 27/6/2015

1. Η πεντάμηνη διαπραγμάτευση της κυβέρνησης με την τρόικα απέδειξε καθαρά ότι ΔΝΤ, Ευρωπαϊκή Ένωση και Ευρωζώνη σημαίνουν μνημόνια φτώχιας, βάρβαρη λιτότητα και τεράστια ανεργία για το λαό, ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου, ντροπιαστική επιτροπεία και κατάλυση κάθε λαϊκής κυριαρχίας. Ο κάθε εργαζόμενος είδε την βαθιά αντιδραστική φύση αυτών των θεσμών, που βάζουν πάνω από όλα τα συμφέροντα των τραπεζιτών, των πολυεθνικών και του κεφαλαίου που εκπροσωπούν. Η άθλια στάση των δανειστών στοχεύει όχι μόνο στην επιβολή αυτής της αντιλαϊκής λαίλαπας αλλά και στην συντριβή του λαού, στην πλήρη καθυπόταξή του, στην μη αμφισβήτηση του δρόμου της καπιταλιστικής ανασυγκρότησης.