Η μαγική ράβδος «ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΛΑΕ-ΠΛΕΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ» (ή το νέο «ευκολάκι»)

Παναγιώτης Μαυροειδής

Σε ένα σύντομο σχόλιο στην ιστοσελίδα iskra, αποκαλύπτεται όλη η πολιτική συλλογιστική που κυριαρχεί στο χώρο της ΛΑΕ. Σύμφωνα με τον (ανώνυμο) συντάκτη του σχολίου, μια συνεργασία «ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΛΑΕ-ΠΛΕΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ», έχει σχεδόν στο τσεπάκι της ένα 15% στις εκλογές, που σημαίνει ότι με τη «δυναμική» που θα αποκτούσε «θα ήταν σίγουρα αξιωματική αντιπολίτευση, τουλάχιστον».

Ως γνωστόν μετά το «τουλάχιστον», δηλαδή την αξιωματική αντιπολίτευση, το επόμενο σκαλί είναι η κυβέρνηση και εννοείται ότι τότε, αμέσως, θα γινόταν αυτό που λέγεται και στον τίτλο του σχολίου: «Τα μνημόνια θα μπορούσαν να είχαν τελειώσει με την συνεργασία στον ριζοσπαστικό αντιμνημονιακό χώρο!»

Έξοχα! Τόσο απλό! «Ευκολάκι» που θα έλεγαν και οι νεότεροι…

Η Έφη Αχτσιόγλου και ο παρκαδόρος Πολιτικός Μηχανικός

Παναγιώτης Μαυροειδής

Τη νέα Υπουργός Εργασίας Έφη Αχτσιόγλου, δεν τη γνωρίζω. Από μια άποψη χαίρομαι: Δεν ανήκει στην κατηγορία αυτών που γνώριζα, γνωρίζω, αλλά ντρέπομαι να το πω.

Υπουργός Εργασίας λοιπόν, στα 31 της χρόνια. Από μια άποψη, το θέμα πουλάει: «Ο Τσίπρας έβαλε στην κυβέρνηση ένα νέο άνθρωπο και μάλιστα γυναίκα, σπάζοντας τις επετηρίδες».

Διαβάζουμε στο βιογραφικό της ότι τέλειωσε λέει τη Νομική, μετά πήρε μεταπτυχιακό και  διδακτορικό δίπλωμα. Ας τα μετρήσουμε όπως ο Τσάκωνας στην αθάνατη ταινία «Μάθε παιδί μου γράμματα»:

Περί απλής αναλογικής και κοινής λογικής

Παναγιώτης Μαυροειδής

Το γενικό εκλογικό δικαίωμα στον καπιταλισμό θεωρείται και είνα δημοκρατική κατάχτηση του εργατικού κινήματος, σε σχέση με τις εποχές της απολυταρχίας ή του αποκλεισμού των γυναικών ή των «κατώτερων» τάξεων.  Δε συνιστά ωστόσο και ουσιαστική δημοκρατία, δηλαδή δυνατότητα καθορισμού των συνθηκών ζωής, εργασίας, πολιτισμού των σύγχρονων κοινωνιών.

Βασικό διαπιστευτήριο δημοκρατικότητας  της αστικής δημοκρατίας είναι η «ελευθερία επιλογής» του πολίτη, η οποία σχεδόν μονοσήμαντα πιστοποιείται με το γενικό εκλογικό δικαίωμα και την εφαρμογή της αρχής «ένας άνθρωπος, μία ψήφος».

“Είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε”

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Τελικά η οδός διαφυγής απ’ ό,τι ζούμε περνάει από εκείνο το «είναι η εφαρμογή (των Μνημονίων), ηλίθιε» του Σόιμπλε; Ναι, υπό την προϋπόθεση ότι θα ξεχάσουμε πως ο Σόιμπλε είναι ένας κυνικός εκπρόσωπος των ισχυρών. Άρα οι δικές του απαντήσεις ναι μεν συνιστούν λύση, αλλά για το σινάφι του. Όχι για τους αδύναμους στους οποίους με ιταμότητα απευθύνεται.

Μήπως από την άλλη η διέξοδος βρίσκεται σε εκείνο το «είναι η κοινωνία, ηλίθιε» του κ.Τσακαλώτου. Προφανώς. Αλλά κι εδώ υπάρχει μια προϋπόθεση: Ότι δεν θα παραβλέψουμε πως υπάρχει ένα είδος πολιτικής (που συνηθίζει να παριστάνει την «αριστερή»), η οποία διαπρέπει στο σπορ «άλλα λέω κι άλλα εννοώ, άλλα προφασίζομαι κι άλλα πράττω». Η πραγματική σχέση αυτής της πολιτικής με την κοινωνία είναι οι «αριστεροί» ΕΝΦΙΑ, τα «αριστερά» χαράτσια, οι «αριστεροί» πλειστηριασμοί και τα «αριστερά» Μνημόνια που συνεχίζουν να φορτώνονται στις πλάτες της κοινωνίας.

Συζητώντας με τη ΛΑΕ

Παναγιώτης Μαυροειδής

Αναμφίβολα, η ΛΑΕ είναι ένας πολιτικός χώρος, υπό ρευστή διαμόρφωση, παρά το γεγονός ότι, ως τώρα τουλάχιστον, κυριαρχεί το αποτύπωμα της Αριστερής Πλατφόρμας, μιας αριστερότερης μεν, εντός του ΣΥΡΙΖΑ έως πρόσφατα και των ορίων της πολιτικής του δε, πολιτικής τάσης.
Με αφορμή την πρόσφατη πρώτη πανελλαδική συνάντηση, έχει σημασία να παρακολουθήσει κανείς τα όσα παρουσιάστηκαν στην αρχική εισήγηση του Παναγιώτη Λαφαζάνη, στη συζήτηση που έγινε με παρεμβάσεις των συμμετεχόντων και, κυρίως, την σύνοψη συμπερασμάτων που δόθηκε στην δημοσιότητα.
Θα ξεχωρίσουμε ορισμένα καίρια πολιτικά ερωτήματα και ζητήματα (αλληλένδετα μεταξύ τους), με στόχο την αναβάθμιση του αναγκαίου πολιτικού διαλόγου.

Έτσι ξαφνικά μετατράπηκε η Πεντάμορφη σε Τέρας; (περί ΣΥΡΙΖΑ, ήττας και ΟΧΙ)

Παναγιώτης Μαυροειδής

Κατακάθισε λίγο ο κουρνιαχτός για τα εκλογικά αποτελέσματα. Τα γενικά, όσο και τα ειδικότερα της αριστεράς. Όχι δε σταμάτησε η συζήτηση, ούτε έφυγε η ανησυχία. Ίσως όμως σήμερα, σε μια μικρή απόσταση από την ένταση, τη φόρτιση και την κούραση των πρώτων ημερών, να μπορούμε να δούμε καλύτερα τα ζητήματα. Πιο σφαιρικά, πιο νηφάλια, πιο αντικειμενικά, πιο βαθειά.

Το πολιτικό τοπίο όλο και λιγότερο ορίζεται με την απόστασή του από την τελευταία εκλογική αναμέτρηση. Αντίθετα, σκιάζεται και βαραίνει από την πραγματικότητα της επικύρωσης των προγραμματικών δηλώσεων της νέας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, δηλαδή την εφαρμογή του Τρίτου Πεντα-κομματικού Μνημονίου και το νέο γεωπολιτικό ρόλο της Ελλάδας σε μια εποχή πολέμων στην περιοχή μας.

Μα καλά, πως και δεν έπεσε ο ΣΥΡΙΖΑ;

Παναγιώτης Μαυροειδής

Το εκλογικό αποτέλεσμα πράγματι εντυπωσιάζει. Μετά από την προσυπογραφή του Τρίτου Πεντακομματικού Μνημονίου, την εν μια νυκτί μετατροπή του ΟΧΙ σε ΝΑΙ, τις εκατοντάδες αποχωρήσεις μελών και επιφανέστατων στελεχών, ο ΣΥΡΙΖΑ έμεινε εκλογικά αλώβητος.

Ποιοι θα ήταν όμως οι δρόμοι της εκλογικής πτώσης του ΣΥΡΙΖΑ;

Συνοπτικά θα λέγαμε ότι ο κόσμος πίσω δε θέλει με τίποτα να γυρίσει, αλλά  και μπροστά δε βλέπει δρόμο.

Η ψήφος στο ΣΥΡΙΖΑ αυτό συμπυκνώνει: Στασιμότητα, αναμονή, κόπωση. Ο  ΣΥΡΙΖΑ εκλογικά νίκησε, πολιτικά έχει ηττηθεί. Δεν αντιπροσωπεύει πλέον την ελπίδα για το καλύτερα, αλλά το φόβο για το χειρότερο.

Σε όσους ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ με ελπίδα για το καλύτερο και σκέφτονται να ξαναψηφίσουν με φόβο για το χειρότερο

Παναγιώτης Μαυροειδής

Από το 2010 και δώθε υπάρχει μια διαρκής συζήτηση με ένα επιτακτικό δια ταύτα:

‘’Τι κάνουμε εδώ και τώρα, για να σταματήσουμε την κοινωνική καταστροφή των μνημονίων;’’

Ειδικά μετά το 2012 και εν μέσω πέντε εκλογικών αναμετρήσεων (μαζί με αυτή της Κυριακής), συνήθως το ερώτημα αυτό μετατοπίζεται:

‘’Τι και με τι κριτήρια να ψηφίσουμε;’’

Εντός εκτός (ευρώ) και επί τα αυτά (ΕΕ) ή ρήξη για την ανατροπή;

Παναγιώτης Μαυροειδής

Όταν τέθηκε το ερώτημα του δημοψηφίσματος ΝΑΙ ή ΟΧΙ στις προτάσεις των δανειστών και της ευρωζώνης, ούρλιαξαν οι ευρωκράτορες και οι ντόπιοι μνημονιακοί βρυκόλακες, ότι τυχόν ΟΧΙ θα σήμαινε Έξοδο από Ευρωζώνη και ΕΕ.

Με ένα συντριπτικό 61,5% ο ελληνικός λαός απάντησε: ΟΧΙ, έστω και με ΕΞΟΔΟ, με συναίσθηση των κινδύνων, χωρίς να τους αγνοεί ή να πιστεύει κανείς ότι δεν τον απασχολούν. 

Τρόμαξαν οι πάντες με το αποτέλεσμα. Ίσως περισσότερο οι άνθρωποι του ΣΥΡΙΖΑ που το εισηγήθηκαν, καθώς το είχαν φανταστεί ως παίγνιο διαπραγμάτευσης και χειρισμού των διαθέσεων.

Τι έδειξε αυτό το ΟΧΙ;

Τα τερατώδη ψέματα του Πρωθυπουργικού Διαγγέλματος και το Τρίτο Μνημόνιο

Παναγιώτης Μαυροειδής

Ο Πρωθυπουργός με ένα ακόμη διάγγελμα, προκήρυξε εκλογές εξπρές. Τα λεγόμενά του, συνιστούν ένα άθροισμα τερατωδών ψεμάτων με στόχο την επικύρωση μιας πολιτικής απάτης με τεράστιες συνέπειες για τα εργατικά και λαϊκά στρώματα.

Ψέμα πρώτο: Με τη συμφωνία υποταγής στους δανειστές …νικήσαμε!

Είπε ο Αλέξης Τσίπρας:

Η νίκη της μεταφυσικής στην πολιτική γραμμή του ΚΚΕ

Του Παναγιώτη Μαυροειδή

Έχουν καταντήσει πλέον κλισέ φράσεις από μεριάς ΚΚΕ, όπως οι παρακάτω:

«Με μνημόνιο ή χωρίς μνημόνιο οι πολυεθνικοί όμιλοι είναι ακλόνητοι» (εκδοχή 2010-2012).

«Είτε με ΝΑΙ είτε με ΟΧΙ στο δημοψήφισμα, το τρίτο μνημόνιο θα έρθει» (εκδοχή 2015)

«Είτε με τρίτο μνημόνιο, είτε με έξοδο από την ευρωζώνη, την κρίση θα την πληρώσει ο λαός»

«Είτε με διαγραφή του χρέους, είτε όχι, χωρίς λαϊκή εξουσία, η κατάσταση δε θα αλλάξει»

Συνεπώς,

«ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης».

ΟΧΙ στο πραξικόπημα! Μέτωπο ρήξης και υπεράσπισης της λαϊκής θέλησης

Παναγιώτης Μαυροειδής

Ας τα πάρουμε με τη σειρά. Ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, δύο μέρες μετά το περήφανο και συντριπτικό ΟΧΙ στις μαύρες προτάσεις ανασκολοπισμού της ελληνικής κοινωνίας που είχε κάνει ο ίδιος και όλοι οι θεσμοί της ΕΕ, αναρωτήθηκε: 

«Θέλουμε να καταλάβουμε τι σημαίνει αυτή η ετυμηγορία. Μου λένε πως δεν είναι ψήφος εναντίον του ευρώ και της Ευρώπης, και σίγουρα δεν είναι απόρριψη μίας πρότασης που δεν υπήρχε πλέον στο τραπέζι»

Η μόνη απειλή για κούρεμα καταθέσεων προέρχεται από την ευρωζώνη και τους ντόπιους ΝΑΙνέκους

Παναγιώτης Μαυροειδής

Μπαράζ σημερινών δημοσιευμάτων, (2-7) σχεδόν με πανομοιότυπο περιεχόμενο, πράγμα που προδίδει την εκπόρευσή τους από συγκεκριμένο προπαγανδιστικό κέντρο, μιλούν για κούρεμα καταθέσεων στις ελληνικές τράπεζες. 

Τα προβαλλόμενα σενάρια είναι πολλά, αλλά ο στόχος είναι σαφής και μοναδικός: Καλλιέργεια κλίματος φόβου με την ελπίδα αυτός να λειτουργήσει υπέρ του ΝΑΙ στο δημοψήφισμα της Κυριακής.

Η κυβέρνηση αποφάσισε να δώσει ολόκληρη την πίτα στο σκύλο

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Πιο πολύ κι από την ίδια τη μιζέρια, πειράζει το ότι τη συνηθίζουμε.

Περισσότερο κι από την ίδια την ανέχεια, ενοχλεί το ότι τη θεωρούμε αυτονόητη, σταλμένη από το Θεό, πεπρωμένο που δεν αλλάζει. 

Πιο πολύ κι από το ίδιο το νέο μνημόνιο που ετοιμάζουν, ενοχλεί το ότι θα υπογραφεί από μια κυβέρνηση που ισχυρίζεται ακόμη ότι είναι Αριστερή.

Νέα συμφωνία-μνημόνιο: Ποια η επιτυχία και για ποιον;

Παναγιώτης Μαυροειδής

Λίγο ως πολύ η συμφωνία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με τους «εταίρους» της, εμφανίζεται προδιαγεγραμμένη και ανεξάρτητα από το τι θα επιβεβαιωθεί τελικά.

Η πληροφορία  ήρθε κάπως άκομψα από τα έξω προς τα μέσα, από κύκλους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής προς την ελληνική κυβέρνηση, όμως αυτό «αδικεί» την ουσιαστική δουλειά που έγινε αντίστροφα, καθώς και την επικοινωνιακή μαεστρία της κυβέρνησης. Για αυτό και οι κατ” αρχήν διαψεύσεις.

Το σίγουρο είναι ότι πάμε για μια νέα μνημονιακή συμφωνία τις λεπτομέρειες της οποίας δεν τις γνωρίζουμε ακόμη, αλλά το ταξικό αντεργατικό της πρόσημο είναι χωρίς αμφισβήτηση.

O λαός χαρτί της μπλόφας ή υποκείμενο ανατροπής;

Του Παναγιώτη Μαυροειδή

Η συζήτηση περί εκλογών, δημοψηφίσματος και γενικά έκφρασης της λαϊκής θέλησης, αναδεικνύει το διαφορετικό προσέγγισης του ρόλου του λαϊκού παράγοντα και της δράσης του από τον ΣΥΡΙΖΑ και την αντικαπιταλιστική αριστερά αντίστοιχα.

Δε μιλάμε εδώ για την άποψη των ευρωκρατών και των κλασικών (ξεπουπουλιασμένων) αστικών κομμάτων, που θεωρούν μια προσφυγή στο λαό, σχεδόν σαν …εκτροπή.

Περί χρέους. Ψεύτικες αλήθειες ή αληθινά ψέματα;

Παναγιώτης Μαυροειδής

Η ωμή αλήθεια του χρέους

* 8 Μαΐου – Η Ελλάδα πρέπει να μετακυλήσει πάνω από 1,4 δισ. ευρώ σε έντοκα γραμμάτια

* 12 Μαΐου – Η Ελλάδα πρέπει να πληρώσει στο ΔΝΤ περίπου 763 εκατ. Ευρώ

* 15 Μαΐου – Η Ελλάδα πρέπει να μετακυλήσει πάνω από 1,4 δισ ευρώ σε έντοκα γραμμάτια

* 23 δις είναι το σύνολο των υποχρεώσεων μέχρι τέλους Αυγούστου

Το ψεύδος της διαγραφής

Η κυβέρνηση πληρώνει κανονικά αρπάζοντας και τα διαθέσιμα των φορέων, την ίδια ώρα που ψάχνει να βρει αν το χρέος είναι …νόμιμο με την »επιτροπή αλήθειας»!

Με τη συμφωνία της 20ης Φλεβάρη η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχει ρητά δεσμευτεί ότι θα πληρώνει το χρέος ‘’πλήρως και εγκαίρως’’, ο δε Υπουργός Οικονομικών δήλωσε -από τις ΗΠΑ!- ότι η Ελλάδα ‘’θα πληρώνει το χρέος στο διηνεκές’’.

Όταν ο Α. Τσίπρας λέει τα πράγματα με το όνομά τους, οι ευθύνες μεγαλώνουν

Του Παναγιώτη Μαυροειδή

Η ουσία των αποτελεσμάτων της συνάντησης Τσίπρα-Μέρκελ στο Βερολίνο, συμπυκνώνεται σε αυτά που δήλωσε ο πρωθυπουργός στη συνέντευξη τύπου που ακολούθησε:

«άρα το συμπέρασμα που πρέπει να βγει είναι ότι δεν πρέπει να γκρεμίσουμε ό,τι θετικό έγινε, αλλά να αλλάξουμε μείγμα πολιτικής για να αντιμετωπίσουμε αυτές τις παθογένειες και κοινός στόχος πρέπει να είναι η υλοποίηση μεγάλων κι αναγκαίων διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων στην Ελλάδα (…) Κοινός στόχος είναι ότι αλλάζοντας τις προτεραιότητες της πολιτικής και έχοντας συναίνεση κοινωνική στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις μπορούμε να προχωρήσουμε και να ολοκληρώσουμε τη διαδικασία δημοσιονομικής προσαρμογής που θα δώσει τη δυνατότητα στην Ελλάδα να ξεπεράσει την κρίση»

Γιαούρτωμα: Η υπέρ αδυνάτου..απάντηση!

ΑΡΗΣ ΣΚΙΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Ο νόμος 4000 επιβλήθηκε στη χώρα σε μια περίοδο άγριας δεξιάς. Τότε που το προλεταριάτο ήταν εξ ορισμού καταδικαστέο. Και το όριο ανάμεσα στην αλητεία και την έμπρακτη διαμαρτυρία ήταν εξαιρετικά ασαφές. Ήταν τότε που αν το μαλλί σου ξεπερνούσε κάποιους πόντους, απ΄ αυτούς πού αποδεχόταν η «τάξις», αποτελούσε και ένδειξη ότι ενεργείς επικινδύνως για το σύστημα. Ήταν τότε που όποιο κορίτσι φορούσε μαύρη κάλτσα ήταν εξ ορισμού επικίνδυνη αριστερή, διότι η μαύρη κάλτσα πρόδιδε… πένθος για το Λαμπράκη, άρα ήταν ένα μήνυμα πως όποια πιτσιρίκα φορούσε μαύρη κάλτσα, ήταν εξ ορισμού επικίνδυνη κομμουνίστρια.
Με το γιαούρτωμα ο κάθε γαβριάς, ή όχι, είχε έναν στόχο: Να ταπεινώσει και να ξεφτιλίσει δημόσια όποιον ισχυρό δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει διαφορετικά. Να τον εκδικηθεί αναίμακτα και να τον διασύρει. Ίσως καμιά φορά και καθ υπερβολή.

“Όταν η μάζα των φτωχών γίνει πιο ισχυρή από τη μάζα των πλουσίων, τότε…”

Του Νίκου Μπογιόπουλου 

Δόθηκε και φέτος στη δημοσιότητα από το περιοδικό «Forbes» η ετήσια «λίστα των δισεκατομμυριούχων» του πλανήτη. Ας παρακολουθήσουμε την εξέλιξη της σχετικής λίστας:

• Το 2008, προ κρίσης δηλαδή, οι δισεκατομμυριούχοι του πλανήτη μετρήθηκαν στους 793 και η συνολική περιουσία τους ανερχόταν στα 2,4 τρισεκατομμύρια δολάρια.