Το μπαράζ αποχωρήσεων από το ΣΥΡΙΖΑ που ξεδιπλώνεται αυτές τις μέρες σημαδεύτηκε και από την ανακοίνωση παραίτησης-αποχώρησης της πλειονότητας των μελών του Κεντρικού Συμβουλίου της νεολαίας του. Σε αυτή δηλώνουν ρητά πως πλέον έχει μπει ένα «τέλος εποχής» στη Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ. Είχε προηγηθεί η προσχώρηση 7 μελών του Κ.Σ. στη Λαϊκή Ενότητα του Λαφαζάνη, ενώ ως προς τη σχέση τους με το εν λόγω μόρφωμα, η πλειοψηφία των αποχωρησάντων δεν παίρνει θέση ανοιχτής υποστήριξής του. Για τις επερχόμενες εκλογές καλούν σε ψήφο σε «αριστερά, ριζοσπαστικά, αντικαπιταλιστικά ψηφοδέλτια, που αντιστοιχούνται στις παραπάνω προκείμενες της τελευταίας απόφασης του ΚΣ της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ (σ.σ.: «ρήξη και αποδέσμευση από Ε.Ε. και ευρωζώνη» κ.α.) και σχηματίζονται στο πλαίσιο της απόρριψης της ΤΙΝΑ (ThereisNoAlternative) των μνημονίων, για να εκφραστεί το «ΟΧΙ μέχρι τέλους», αλλά και με ορίζοντα ευρύτερες κοινωνικές και πολιτικές ανατροπές».
Αφού όσοι/όσες συντάχτηκαν με την κυβερνώσα Αριστερά πόνταραν στο «πολιτικό κεφάλαιο» Τσίπρα που φέρνοντας το τρίτο Μνημόνιο μεταμορφώθηκε σε «εθνικό» ηγέτη, όπως το ζητούσαν εξάλλου πολλοί στο ΣΥΡΙΖΑ (Μπαλτάς κ.ά.) αλλά και μερίδες της αστικής τάξης, τώρα που «δεν τους βγήκε» ποντάρουν σε άλλο πρόσωπο, σε νέο αρχηγό που τα «λέει» αντιμνημονιακά. Εδώ η πολιτική παρουσιάζεται ως εναλλαγή προσώπων και «μίξη» πολιτικών διαχείρισης (μνημονιακός/αντιμνημονιακός, ευρώ/δραχμή κ.λπ.).
Κυβερνήσεις της Αριστεράς είχαμε πολλές στην Ε.Ε. Ολες εξελέγησαν με εντυπωσιακά προγράμματα και προεκλογικές εξαγγελίες που υπόσχονταν πολλά.
Καταπολέμηση της φτώχειας και της ανεργίας, κοινωνικό κράτος, Παιδεία, Υγεία, εγγυημένα για όλους.
Οσο ακόμα υπήρχε η ΕΣΣΔ, έγιναν γενναίες μεταρρυθμίσεις προς όφελος των λαϊκών στρωμάτων. Το βιοτικό επίπεδο ανεβαίνει.
 |
| Σκίτσο του Jo Di |
Μετά από μια τρίμηνη σθεναρή πολιορκία εκ μέρους της Κυβέρνησης (πρώτη φορά Αριστερά) η Βρυξέλες παρέδωσαν τα κλειδιά της Πόλεως στον Α. Τσίπρα.
Οι «κόκκινες γραμμές» που προέβαλαν οι θεσμοί της Ε.Ε., οι «Θεσμοί της Αγοράς», οι «Εταίροι», οι δανειστές, η Μέρκελ, ο Σόιμπλε και τόσοι άλλοι, επιτέλους δεν υφίστανται.
Η συζήτηση περί εκλογών, δημοψηφίσματος και γενικά έκφρασης της λαϊκής θέλησης, αναδεικνύει το διαφορετικό προσέγγισης του ρόλου του λαϊκού παράγοντα και της δράσης του από τον ΣΥΡΙΖΑ και την αντικαπιταλιστική αριστερά αντίστοιχα.
"...Η κεϊνσιανή μορφή ανάπτυξης και διαχείρισης με αναδιανεμητική πολιτική, κράτος πρόνοιας, κοινοβουλευτική δημοκρατία και δικαιώματα στην ανεπτυγμένη μορφή τους αποτελούν ουτοπία στο στάδιο του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, λόγω της προτεραιότητας που αποκτά η στρατηγική εξόδου από την δομική και χρόνια κρίση, με οποιοδήποτε κόστος..."
Αποκαρδιωτική για όποιον Ελληνα τη διαβάσει είναι η λίστα των «μεταρρυθμιστικών μέτρων» που «οραματίζεται» η κυβέρνηση Τσίπρα κατά την ορολογία του Γιάνη Βαρουφάκη, ο οποίος την έστειλε στον πρόεδρο της Ευρωομάδας Γερούν Ντάισελμπλουμ. Καμία, κυριολεκτικά απολύτως καμία δέσμευση, συγκεκριμενοποιημένη χρονικά και ποσοτικά, δεν υπάρχει στη λίστα αυτή για την υλοποίηση έστω και μίας μόνο από τις προεκλογικές υποσχέσεις του πρωθυπουργού που συμπεριλαμβάνονται στο εντελώς αστικό πλαίσιο των εξαγγελιών του Αλέξη Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη, πριν από πέντε μήνες και κάτι μέρες!
Από την ώρα που ο Αλέξης Τσίπρας ανακοίνωσε στην Αίθουσα της Γερουσίας (μέσα στην Βουλή είναι αυτή) , την υποψηφιότητα του Προκόπη Παυλόπουλου, έχω ακούσει μπόλικη γκρίνια. Επίσης αρκετές αναλύσεις και λιγότερες αισθητά δηλώσεις ανοχής και κατανόησης. Έχω γίνει μάρτυρας διαφωνιών ανθρώπων που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ στις 25 Γενάρη κι ανθρώπων που δεν ψήφισαν. Φράσεις όπως «χαμένες ευκαιρίες», «δεν θα δούμε ποτέ αριστερό πρόεδρο», «αναγκαστική επιλογή», «κίνηση τακτικής», «δείχνει …» αυτό, εκείνο ή το άλλο, στην ημερήσια διάταξη.
